Όταν το ποδόσφαιρο από ομαδικό άθλημα εκγύμνασης του σώματος και του πνεύματος χάνει την αίγλη της ευγενούς άμιλλας και μεταλλάσσεται σε παντιέρα της απύθμενης ματαιοδοξίας ή θέαμα τροφοδοσίας της υπέρμετρης φιλοδοξίας , της εμπορευματοποίησης ή της μιμητικής χουλιγκανίστικης δράσεως σίγουρα θα ξαναζήσουμε πολλά ακόμη Euro 2008 στην ζωή μας. Στα αποκαΐδια των ημερών του γιούρο της τεράστιας ψηφιακής τηλεόρασης να παίζει μπάλα μονάχη της εμπρός σε άδεια τραπεζοκαθίσματα αναλογίσθηκα πόσο έχουμε χάσει την ..μπάλα κυριολεκτικώς και μεταφορικώς .Πλατείες, στέκια, μπαράκια, καφέ, ταχυφαγάδικα ,άνετα τραπεζοκαθίσματα , καναπέδες (κάτω από ανατολίτικες τέντες –αποπνικτικά θερμοκήπια λόγω καύσωνα, ελλιπούς αερισμού και μουσαμάδων).Εκεί κάτω από τις ευωδιαστές φλαμουριές του Ιουνίου στην Φλώρινα είχαν διαμορφωθεί κατάλληλα τα πάντα σε άτυπες κερκίδες ποδοσφαίρου (χωρίς κάγκελα, πέταλα, θύρες , γκαζόν ή αποδυτήρια) να υποδεχθούν τις ορδές των ένθερμων φιλάθλων του 2004 που είχαν επενδύσει τις ελπίδες και τους παράδες στους παίκτες της εθνικής μας. Κάβες ποτών, ντελίβερι πιτσαριών- σουβλατζίδικων είχαν επιστρατευθεί με έξτρα δρομολόγια προκειμένου να ενισχύσουν με άφθονο ζύθο τρόφιμα και όλα τα σχετικά διατροφικά σύνεργα του φίλαθλου πνεύματος τις κερκίδες ακόμη και καναπέδων ή μπαλκονιών. Ψησταριές , σουβλατζίδικα, ταχυφαγεία ευρίσκονταν σε κατάσταση επιφυλακής να υποδεχτούν τους φιλάθλους. Μέχρι και ο βιοπαλαιστής από πολύ μικρή ηλικία φιλαράκος μου ο Δημήτρης έβγαλε την σχάρα του με τα καλαμπόκια στον πεζόδρομο να συνεισφέρει στο κλίμα του αγώνα..Στην τηλεόραση έπαιζαν βασανιστικά εν αναμονή του αγώνα οι διαφημίσεις προώθησης καταναλωτικών αγαθών (μέχρι και τραπεζικών προϊόντων!) Φόρεσαν τα κασκόλ και όλα τα ποδοσφαιρικά καλούδια (μπάλες, μπαλάκια, σφυρίχτρες κλπ). Μόνο ..παρήγορο σε όλη την ιστορία στην λαϊκή αγορά κάποιοι έβγαλαν τις ξεχασμένες Ελληνικές σημαίες από την παρέλαση όπως και μικρά εμπορικά μαγαζάκια προμηθεύτηκαν επιπλέον σημαίες , αν και δεν διανύαμε περίοδο με καμία εθνική επέτειο. Έτσι για να θυμηθούμε σε ποια χώρα που ζούμε .Το ματς ξεκίνησε. Οι νεαρές γκαρσόνες του πεζοδρομίου και τα μηχανάκια των ντελίβερι σαν τα σέντερ φορ τρέχουν να εκτελέσουν τάχιστα τις παραγγελίες των πελατών Οι πάσες, τα σουτ, οι τρίπλες, τα πλασέ, τα μαρκαρίσματα, τα κόρνερ, τα οφ σάιντ, τα φάουλ, τα πέναλτι δίνουν και παίρνουν (μα τι Ελληνοπρεπέστατη ορολογία έχουν αυτοί οι εκφωνητές!!! ούτε …πτυχίο πανεπιστήμιου εγγλέζικης γλωσσομάθειας να είχαν !!!).Τα γκόλ (τέρματα) αργούν να έρθουν. Ο 13ος παίχτης της καρέκλας με την μπύρα στο ένα χέρι και την πίτσα στο άλλο αντάμα με το αβανέζικο πούρο της νίκης στο τασάκι έδινε όλο το είναι του. Οι ήττες και τα μηδενικά στον πίνακα της βαθμολογίας έσβησαν όλες τις ελπίδες για νίκη της εθνικής αλλά και του στοιχήματος που είχε ποντάρει (στοιχηματίσει) στο φουλαριστό (κατάμεστο) από κόσμο απέναντι προποτζίδικο (κατάστημα προγνωστικών στοιχημάτων ) .Κρίμα γιατί έχασε την ευκαιρία να μεθύσει από την μαζική παραζάλη και το αλκοόλ αυτού του πολύχρωμου θεάματος (όχι αθλήματος) με την βοήθεια των ψηφίδων της plasma 100 ιντσών τηλεόρασης που είχε στην διάθεσή του για ..γήπεδο. Η αυλαία έπεσε άδοξα .Η εθνικάρα μας (του 2004) , ο Ότο Ρεχ-Άγγελος , το σήκωσε το τιμημένο δυστυχώς έπεσαν όλα… άδοξα .Όλα έσβησαν μέσα στις στάχτες σαν το μισοαναμμένο τσιγάρο του αξέχαστου Στέλιου Καζαντζίδη. Το τιμημένο κύπελλο του εθνικού ονείρου που φορτώθηκαν στις πλάτες τους οι παίκτες της εθνικής ,οι μεγάλες προσδοκίες των στοιχημάτων αλλά και των …προμηθειών των καταστημάτων έπεσαν όλα στο κενό.Οι καρέκλες άδειασαν .Το Euro 2008 (Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου) ως μέσον μαζικής πρόκλησης χαράς ή λύπης επηρέασε την ψυχολογία της κοινωνίας και της ψυχοσύνθεσης του 13ου παίχτη ανάμεσα στα όσα καθημερινά αντιμετωπίζει στριμωγμένος στην άκρη του πεζοδρομίου (ανεργία, αισχροκέρδεια, ασυδοσία, αδυνατισμένο ευρώ από τις τσέπες καταναλωτών στα χέρια του νέου τύπου μαυραγορητών, καρτέλ, παστέλ μιζενς, ρόζ σκάνδαλα, χρηματηστήρια Σοφοκλέους , ρυζιού , πετρελαίου , φόροι, φουσκωμένοι λογαριασμοί, υποτίμηση ανθρώπινης εργασίας, μαύρη λάστιχο εργασία, ανέχεια, υπερδανεισμός, πλειστηριασμοί, κ.α. πολλά). Ο 13ος παίχτης φανερά απογοητευμένος έβρισε και κριτίκαρε τους πάντες ( προπονητή, παίκτες ,παράγοντες της εθνικής) ακόμη και τον διπλανό φίλαθλο επειδή (μέσα στα νεύρα) έχυσε στο παντελόνι του την μπύρα που κρατούσε. Αυτός ο 13ος παίκτης της γνωστής διαφήμισης , ενδύθηκε με ευκολία και συμφεροντολογικό προσανατολισμό τον ρόλο του προέδρου , του κριτή , του παίκτη .Βρίζει τους πάντες χωρίς προσωπικό κόστος όπως βρίζουμε ο ένας τον άλλον καθημερινά όλοι μας όταν οδηγάμε την λιμουζινάρα μας και σε τελική ανάλυση όλοι οι άλλοι φταίνε παρά ο καλά φυλαγμένος… εαυτούλης μας. Η ανωριμότητα της κοινωνίας μας να μην παραδεχόμαστε την ήττα ή ότι στην πρώτη πίεση ή δυσκολία να τα παραδίνουμε όλα χωρίς να παίξουμε μέχρι το τελευταίο λεπτό του αγώνα φαίνεται καθαρά στο γεγονός ότι χάνουμε την αρχέγονη σημασία ενός θέματος. Μεγιστοποιώντας ή παραμυθιάζοντας τον εαυτό μας. Όταν νικάμε κάνουμε το σχοινί τριχιά, το κερί το κάνουμε προβολέα ή λαμπερή στρακαστρούκα , τα υπολείμματα του κεριού βουλοκέρι για να σφραγίσουμε την νίκη δια παντός . Μαζεύουμε αυτόγραφα, κολλάμε αφίσες με ξένα πρότυπα, αναμασούμε ή καμαρώνουμε για όσα μας κολακεύουν οι άλλοι (πρωτοσέλιδα ξένων εφημερίδων για τον θρίαμβο η την ήττα μας -η επιβεβαίωση της νεοελληνικής ξενολαγνείας – ξενομανίας ). Ποζάρουμε για να μπούμε στα κάδρα φωτογραφιών στο πλάι δήθεν διασημοτήτων (βάς βάς ο Παρασκευάς, ο …σχιζοφρενής με το πριόνι ) ή λαμπρών ανθρώπων (από καταξιωμένους πολιτικούς μέχρι ποδοσφαιριστές ή καλλιτέχνες διεθνούς βεληνεκούς) .Κρύβουμε δίπλα σε αυτούς και στην όποια λάμψη εκπέμπουν το κενό μέσα μας. Καμουφλάρουμε αυτό που είμαστε, την άσχημη εικόνα που έχουμε καλά κρυμμένη στο υποσεινήδητό μας όπως το σπατουλαριστό μακιγιάζ ή λίφτινγκ στο πρόσωπο της γηραιάς κυρίας που μόλις βγήκε από το κέντρο αισθητικής .Εκδηλωνόμαστε με ειλικρίνεια με έξαλλο χουλιγκανισμό και με φίλαθλα γρονθοκοπήματα των γηπέδων. Γινόμαστε άριστοι γελωτοποιοί και πιθηκίζουμε (όπως υποσυνείδητα μας υπενθύμιζε ένα Τήλε σποτ στους ολυμπιακούς αγώνες κινητής τηλεφωνίας αν θυμάμαι καλά ) στις κερκίδες της κοινωνίας μας ακόμη και σε γκλάμουρ πανάκριβα πανυγηράκια πλάι σε ετοιμόρροπα παραδοσιακά σπίτια, φτωχούς ανθρώπους , κοπριές, άχυρα , αιμοβόρα κουνούπια και απέραντους καλαμώνες…Αρκεί να μπούμε στο κάδρο του φωτογράφου. Όταν χάνουμε η κάθε αμυχή του εγωισμού μας φαντάζει σαν συντριπτικό θλαστικό τραύμα με ακατάσχετη αιμορραγία θέλοντας σαν μωρά που χάνουν την μπάλα να τραβήξουμε τον οίκτο του διπλανού μας. Έτσι και η μπάλα γυρίζει ..πότε σε ανεβάζει στο υψηλότερο σκαλί της δόξας πότε σε πετάει στα τάρταρα της θλίψης, της μελαγχολίας και της οργής. Πίσω από όλο αυτό το θεατρινίστικο σκηνικό εκτός του παθητικού 13ου παίκτη με την πίτσα στο χέρι (των τραπεζοκαθισμάτων ή καναπέδων) πάσχει εκτός από το παθιασμένο συναίσθημα και το ..πορτοφόλι μας. Θυμηθήτε τι όργιο αυξήσεων στις τιμές βασικών αγαθών έγιναν κατά η μετά τους ολυμπιακούς αγώνες το 2004 με τον εθελοντισμό αρκετών καλοθελητών. Άρε Καλατράβα αθάνατε , ακόμη σε πληρώνουμε με δόσεις!!! Θυμάμαι στο Γερμανικό μουντιάλ ,μια αθλητική εφημερίδα σχολίασε το γεγονός επιστράτευσης των πάντων ..από την Κυβέρνηση, τα vip hotels μέχρι τους….. εισαγόμενους οίκους ανοχής εξ ανατολών ! Η χαρά και η λύπη είναι σαν το αλκοόλ. Εθίζουν το άνθρωπο στην φιληδονία και στην ισοπέδωση όσο υποκύπτει παθιασμένα συνεχώς σε αυτά . Καταστέλνουν τις αντιστάσεις , απομακρύνουν τον άνθρωπο από την πραγματικότητα και το χειρότερο από την λογική. Αφανίζουν πορτοφόλια , οικογένειες, κοινωνίες. Αναλογισθήτε τι συνέπειες έχει ο συνδυασμός μπάλα-αλκοόλ-χαρά ή λύπη και τι κέρδη επιφέρουν σε επιτήδειους καλοθελητές. Ώς άνθρωποι έχουμε ξεφύγει από το μέτρο, την λογική και την αυτογνωσία. Γίναμε άνθρωποι των άκρων και της υπερβολής όπως θα έλεγε ο σοφός Αριστοτέλης. Ο φίλαθλος σήμερα έχει καταντήσει σαν τον άξεστο επαρχιώτη που ζεί στα σαλόνια πολυόροφων αστικών πολυκατοικιών και βρίζει τον χωριό του. Είναι σαν κάτι δήθεν νεόπλουτους που πάνε σε πάρτι (συμπόσια) και από την παραζάλη του ουίσκι που πρώτη φορά ήπιαν φωνάζουν δυνατά λες και αυτοί είναι το κέντρο του σύμπαντος. Έτσι έγινε στο γιούρο αλλά και σε πολλές πτυχές της καθημερινότητας μας …Δεν μάθαμε να χάνουμε ένα ματς και σαν πρωταθλητές της Ευρώπης να παραδίδουμε με αξιοπρέπεια , με ανωτερότητα τα σκήπτρα της νίκης σε άλλους. Κανείς δεν μας υπέγραψε δια βίου συμβόλαιο νίκης ή επιτυχίας . Άν ΕΜΕΙΣ δεν παίξουμε μπάλα σωστά στο γήπεδο, εάν εμείς δεν φυλάξουμε την εστία μας και δεν ιδρώσουμε για την νίκη κανείς δεν μας χαρίζεται. Ας αναλογιστούμε τα παιδιά της εθνικής.Τότε το 2004 τους ανεβάσαμε στα ουράνια .Σήμερα όλοι τους θάβουμε ζωντανούς διότι τάχα μας ….ρεζίλεψαν! Όχι δεν είμαι ρεζιλεμένος με την εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου . Ρεζιλεμένος νιώθω από ανθρώπους που αντί για πρότυπα της κοινωνίας έρπουν ωσάν φαρμακερά ερπετά μέσα στην διαφθορά ή στην ξετσιπωσιά της βαλτώδους αποπνικτικής νεοελληνικής πραγματικότητος. Όλους αυτούς που καθυβρίζουν η υπονομεύουν τον τόπο μας (λες και δεν ζουν εδώ) ,που ρυπαίνουν τα πάντα , που κατακλέβουν το καλοκαίρι τους τουρίστες στα νησιά, που κοιτάν το πρόσκαιρο του τομαριού τους και όχι το μέλλον όλων μας, όλων αυτών που ανέχονται να ζουν πλάι μας άνθρωποι σε κατάσταση ζητιανιάς και αυτοί να γλεντοκοπάνε νυχθημερόν με τις φιλενάδες τους σαν κροίσοι στα κοσμοπολίτικα στέκια ή σε υπερπολυτελή κότερα στα νησιά….Όσο για το κοινωνικό φαινόμενο της μπάλας στις κερκίδες στους δρόμους και στις οθόνες της τηλεόρασης με ρόπαλα , λοστάρια και κροτίδες στο χέρι του κάθε χουλιγκάνου 13ου παίκτη δεν αιφνιδιάζομαι καθόλου. Πολύ απλά όσο κάθε μπαμπάκας πάει το γιόκα του στα γήπεδα και εμπρός στα μάτια του μικρού παιδιού εκτονώνει την βαλβίδα των καταπιεσμένων απωθημένων βρίζοντας και ξυλοκοπώντας, το κοινωνικό φαινόμενο θα διαιωνίζεται. Για να εκτονώσεις την πίεση ενός ανθρώπου δώστου καθημερινά να βλέπει ασταμάτητα βία, μπάλα, σέξ, αλκοόλ, ναρκωτικά και τηλεόραση .Είναι ένας τρόπος να μην σκέφτεται τα αληθινά προβλήματα της ζωής του , να εκτονώνεται και να αυτοεκφυλίζεται ως ανθρώπινη προσωπικότητα…Οι Ρωμαίοι το βάπτισαν ..άρτος και θεάματα ..Σήμερα γιουρο τσαμπιον λινγκ μουντιάλ, σεξ εντ δε σιτι , συνδρομητική τηλεόραση άιντε και καμιά πίτσα δώρο.. Την σήμερον εποχή καλύτερα να έχεις ποδάρια ή φωνή γαιδάρου παρά πτυχία και μεταπτυχιακά. Αυτά τα επιγραμματικά με απλότητα για όλη αυτή την κατάσταση παρακμής για να θυμηθούμε πόσο έχουμε χάσει την …μπάλα. Η μπάλα έγινε θεός ,έγινε είδωλο. Ούτε οι ιθαγενείς στα βάθη της ζούγκλας δεν λάτρεψαν τόσο ένα είδωλο. Η μπάλα έγινε θρησκεία. Θεοποιήθηκαν τα πόδια και η μπάλα ενώ υποβιβάσθηκε ο εγκέφαλος και η σκέψη στην κλίμακα αξιών. Πόσα εκατομμύρια ευρώ παίρνει ένας διάσημος ποδοσφαιριστής ή τραγουδιστής και πόσα ένας λαμπρός επιστήμων που σώζει ανθρώπινες ζωές καθημερινά μετά από χρόνια σπουδών ? Αδειάζει το μυαλό και χορταίνουν τα ..ποδάρια! Η μπάλα έγινε ένα ακόμη κοινωνικό ναρκωτικό όπως και ο χορός επένδυσης ελπίδων κάθε Σάββατο βράδυ. Απελπισμένα πρόσωπα επενδύουν υπέρμετρα τα όνειρα και τις ελπίδες τους στην νίκη της ομάδος ή στο τετραγωνισμένο χαρτάκι που συμπλήρωσαν. Ένα κοινωνικό ναρκωτικό που δεν ξεχωρίζει πλούσιους ή φτωχούς .Χτυπάει , εθίζει όλη την ταξική διαστρωμάτωση της κοινωνικής πυραμίδος στην ιδέα του εύκολου χρήματος Με όλα αυτά νιώθω ρεζίλι και όχι με μία ήττα της εθνικής. Άγιε Δέσποτα πόσο δίκαιο είχες όταν μας τα κήρυττες δεκαετίες πρίν !!! Όνειρα , ελπίδες, πρόσκαιρα χρήματα σαν τα μυροβόλα κίτρινα άνθη της Φλαμουριάς. Ανθίζουν, μυροβολούν και σε μία νύχτα πέφτουν, σκορπίζουν, χάνονται στα άδεια τραπεζοκαθίσματα του πεζοδρομίου. Αντίδοτο .Η πείρα της ζωής, ο ιδρώτας , ο κάματος της τίμιας εργασίας ή του αντοπάριστου αθλητισμού έχουν φίλε 13ε παίκτη αληθινό νόημα στην μπάλα της ζωής....Τώρα που το καλοσκέφτομαι , δεν έχασα και τίποτα που είδα μόνο ένα ημίχρονο του φετινού euro 2008
