Νύχτα από το Αμύνταιο προς την Φλώρινα με νωπές τις εντυπώσεις που αποκόμισα σε μία 
ενδιαφέρουσα εκδήλωση για τα άτομα με ειδικές ανάγκες .Ανάμεσα στα λιγοστά φώτα από τα χωριουδάκια και βαθειά στο βάθος της πόλης σκεφτόμουν με πολύ προβληματισμό τα όσα άκουσα. Άκουσα τους ίδιους τους ανθρώπους αυτούς που ο λοιπός κόσμος τους αποκαλεί «ανάπηρους».Άκουσα τους ίδιους τους επιστήμονες και τους εργαζόμενους για τα προβλήματα που όλοι μαζί αντιμετωπίζουν. Συζήτησα με μερικούς από αυτούς και πάλι η σκέψη μου στριφογυρνούσε σε δύο πράγματα. Πρώτο όταν η φτώχεια επικρατεί στην κοινωνία, η γκρίνια βασιλεύει και με το δίκιο της Δεύτερον αντικρίζοντας το κρατικό προνοιακό κτίριο του κέντρου αποκατάστασης στο Αμύνταιο ερχόταν απειλητικά σαν φάντασμα η εικόνα ενός σύγχρονου ιδιωτικού θεραπευτηρίου χρόνιων νοσημάτων στην Λάρισα. Ανάμεσα στις δύο σκέψεις είχε σφηνωθεί η λαμπρή και απαστράπτουσα απουσία πολλών τοπικών «αρχόντων».Εάν επρόκειτο για καμιά χοροεσπερίδα , κόψιμο πίττας, γλέντι ή εορτή της αγκινάρας υπο την συνοδεία μουσικής όρχησης ή οργάνων θα γινόταν το αδιαχώρητο στην αίθουσα εκδηλώσεων είπα . Το παρών έδωσαν ένας ιερέας. ένας αντινομάρχης, κάποιος εκπρόσωπος του τοπικού Δήμου ορισμένοι συνδικαλιστές ,επιστήμονες,. εκπρόσωποι συλλόγων εργαζομένων και ατόμων με ειδικές ανάγκες δύο με τρείς δημοσιογράφοι (πανταχού παρών ο φίλος μου ο.. Θανάσης )όπως και μεγάλος αριθμός εργαζομένων σχετιζόμενων με τα νοσοκομεία και την περίθαλψη .
Το σκοτάδι και οι λάμψεις από τα χωριουδάκια του όμορφου τόπου μου με αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους εναλλάσσονταν στο παράθυρο του αυτοκινήτου. Την ερημική νυχτερινή εικόνα της διαδρομής ράγοζαν τα φώτα από τα λιγοστά διερχόμενα αυτοκίνητα λίγο πρίν τα μεσάνυχτα. Μία απλή μάζωξη ήταν ανθρώπων που φροντίζουν αλλά και ζητάν την φροντίδα της Πολιτείας. Δυστυχώς αν και όλοι το νιώθαμε ,κοινό μυστικό , στην κατάμεστη αίθουσα η διαπίστωση ότι «χωρίς παράδες χωρίς ανθρώπινο φιλότιμο και εργατικότητα χωρίς διεκδίκηση ή διαρκή αγώνα τίποτα δεν θα γίνει δεν θα αλλάξει δεν μας χαρίζεται αν γενικώς αδιαφορούμε είπα. μέσα μου Δυστυχώς το τραίνο είχε φύγει από το Αμύνταιο χωρίς επιβάτες ή όνειρα για τον τόπο, κατηφόριζε προς την Θεσσαλονίκη ή ..Κοζάνη Επαληθεύτηκε για πολλοστή φορά «ότι χτίζαμε χωρίς σχέδιο , χωρίς μακροπρόθεσμες μελέτες, αρχίζοντας από την κεραμοσκεπή χωρίς να νοιαζόμαστε για τα θεμέλια του κτιρίου , τους ειδικούς ανθρώπους που χρειαζόμαστε για να σπρώξουν το κάρο στην ανηφόρα. .
Το φανάρι στην ¨Ανω Βεύη άναψε κόκκινο. Σταμάτησα για λίγα λεπτα μου φάνηκαν για…χρόνια. Θαύμασα ένα κτίριο κάφκα το λένε , δεν έχει ούτε την ιδιότητα ειδικού νοσοκομείου ,ένα μικρό παλατάκι ξεχασμένο από την Πολιτεία παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των τοπικών αρμοδίων .Συμπληρώνει σχεδόν μία 20ετία και η στελέχωση του .όπως μου είπαν, υπολείπεται των ευρωπαϊκών προδιαγραφών , μα πάνω από όλα των ανθρωπίνων αναγκών, των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες. ¨Άμα ήταν στην Φιλανδία θα ήταν πρότυπο αποκατάστασης ,μα ξέχασα ζούμε ξεχασμένοι στο εν Φλωρίνη σινιάκιον ζούμε οικονομική κρίση... .Τα ευρωπαϊκά πακέτα , οι ρεκλάμες τα τούμπανα και οι άφθονες σαμπάνιες οι χειραψίες τόσα χρόνια κάμνανε παρέλαση ενω το συγκεκριμένο κτίριο στ Αμύνταιο υπολείπεται σε ειδικούς επιστήμονες και εργαζομένους . Στο περιθώριο της άψογης αλλά σεμνής εκδήλωσης συνάντησα τον πρόεδρο των καρκινοπαθών στην Δυτική Μακεδονία. Κοινή διαπίστωση ότι ο τόπος μας με δεκάδες καμινάδες που δίνουν πολύτιμη ενέργεια ζωή σε όλη την πατρίδα δεν έχει ούτε ένα τμήμα να κάνει την χημειοθεραπεία του, και άμα έχει την χειρότερη ατυχία να μείνει ανάπηρος κάποιος να μην έχει τις κατάλληλες συνθήκες να ορθοποδήσει.! Πίκρα ρέει από όλα τα σκαλοπάτια της ξεχασμένης επαρχίας μου..
Τί να πείς φίλε μου Θανάση ; Ξανά στο νου μου έλαμψε η απουσία των «αρχόντων» και άλλων αρμοδίων σαν τα φώτα της οτομοτρίς που παίρνει φόρα στον κατήφορο για το Ξινό Νερό .Άναψε πράσινο , στο βάθος τα φώτα της πόλης λάμπουν. Μίας πόλης δίχως διαβάτες ,δίχως αυτοκίνητα ,λόγω διαρκούς ψύχους , σινιακίου , παγετώνα πένθους, μελαγχολίας, πολιτικοοικονομικοκοινωνικής μαυρίλας .Θα κλείσω με κάτι τρομερό που άκουσα στην ημερίδα και σφηνώθηκε στο μυαλό μου…
ενδιαφέρουσα εκδήλωση για τα άτομα με ειδικές ανάγκες .Ανάμεσα στα λιγοστά φώτα από τα χωριουδάκια και βαθειά στο βάθος της πόλης σκεφτόμουν με πολύ προβληματισμό τα όσα άκουσα. Άκουσα τους ίδιους τους ανθρώπους αυτούς που ο λοιπός κόσμος τους αποκαλεί «ανάπηρους».Άκουσα τους ίδιους τους επιστήμονες και τους εργαζόμενους για τα προβλήματα που όλοι μαζί αντιμετωπίζουν. Συζήτησα με μερικούς από αυτούς και πάλι η σκέψη μου στριφογυρνούσε σε δύο πράγματα. Πρώτο όταν η φτώχεια επικρατεί στην κοινωνία, η γκρίνια βασιλεύει και με το δίκιο της Δεύτερον αντικρίζοντας το κρατικό προνοιακό κτίριο του κέντρου αποκατάστασης στο Αμύνταιο ερχόταν απειλητικά σαν φάντασμα η εικόνα ενός σύγχρονου ιδιωτικού θεραπευτηρίου χρόνιων νοσημάτων στην Λάρισα. Ανάμεσα στις δύο σκέψεις είχε σφηνωθεί η λαμπρή και απαστράπτουσα απουσία πολλών τοπικών «αρχόντων».Εάν επρόκειτο για καμιά χοροεσπερίδα , κόψιμο πίττας, γλέντι ή εορτή της αγκινάρας υπο την συνοδεία μουσικής όρχησης ή οργάνων θα γινόταν το αδιαχώρητο στην αίθουσα εκδηλώσεων είπα . Το παρών έδωσαν ένας ιερέας. ένας αντινομάρχης, κάποιος εκπρόσωπος του τοπικού Δήμου ορισμένοι συνδικαλιστές ,επιστήμονες,. εκπρόσωποι συλλόγων εργαζομένων και ατόμων με ειδικές ανάγκες δύο με τρείς δημοσιογράφοι (πανταχού παρών ο φίλος μου ο.. Θανάσης )όπως και μεγάλος αριθμός εργαζομένων σχετιζόμενων με τα νοσοκομεία και την περίθαλψη .Το σκοτάδι και οι λάμψεις από τα χωριουδάκια του όμορφου τόπου μου με αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους εναλλάσσονταν στο παράθυρο του αυτοκινήτου. Την ερημική νυχτερινή εικόνα της διαδρομής ράγοζαν τα φώτα από τα λιγοστά διερχόμενα αυτοκίνητα λίγο πρίν τα μεσάνυχτα. Μία απλή μάζωξη ήταν ανθρώπων που φροντίζουν αλλά και ζητάν την φροντίδα της Πολιτείας. Δυστυχώς αν και όλοι το νιώθαμε ,κοινό μυστικό , στην κατάμεστη αίθουσα η διαπίστωση ότι «χωρίς παράδες χωρίς ανθρώπινο φιλότιμο και εργατικότητα χωρίς διεκδίκηση ή διαρκή αγώνα τίποτα δεν θα γίνει δεν θα αλλάξει δεν μας χαρίζεται αν γενικώς αδιαφορούμε είπα. μέσα μου Δυστυχώς το τραίνο είχε φύγει από το Αμύνταιο χωρίς επιβάτες ή όνειρα για τον τόπο, κατηφόριζε προς την Θεσσαλονίκη ή ..Κοζάνη Επαληθεύτηκε για πολλοστή φορά «ότι χτίζαμε χωρίς σχέδιο , χωρίς μακροπρόθεσμες μελέτες, αρχίζοντας από την κεραμοσκεπή χωρίς να νοιαζόμαστε για τα θεμέλια του κτιρίου , τους ειδικούς ανθρώπους που χρειαζόμαστε για να σπρώξουν το κάρο στην ανηφόρα. .
Το φανάρι στην ¨Ανω Βεύη άναψε κόκκινο. Σταμάτησα για λίγα λεπτα μου φάνηκαν για…χρόνια. Θαύμασα ένα κτίριο κάφκα το λένε , δεν έχει ούτε την ιδιότητα ειδικού νοσοκομείου ,ένα μικρό παλατάκι ξεχασμένο από την Πολιτεία παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των τοπικών αρμοδίων .Συμπληρώνει σχεδόν μία 20ετία και η στελέχωση του .όπως μου είπαν, υπολείπεται των ευρωπαϊκών προδιαγραφών , μα πάνω από όλα των ανθρωπίνων αναγκών, των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες. ¨Άμα ήταν στην Φιλανδία θα ήταν πρότυπο αποκατάστασης ,μα ξέχασα ζούμε ξεχασμένοι στο εν Φλωρίνη σινιάκιον ζούμε οικονομική κρίση... .Τα ευρωπαϊκά πακέτα , οι ρεκλάμες τα τούμπανα και οι άφθονες σαμπάνιες οι χειραψίες τόσα χρόνια κάμνανε παρέλαση ενω το συγκεκριμένο κτίριο στ Αμύνταιο υπολείπεται σε ειδικούς επιστήμονες και εργαζομένους . Στο περιθώριο της άψογης αλλά σεμνής εκδήλωσης συνάντησα τον πρόεδρο των καρκινοπαθών στην Δυτική Μακεδονία. Κοινή διαπίστωση ότι ο τόπος μας με δεκάδες καμινάδες που δίνουν πολύτιμη ενέργεια ζωή σε όλη την πατρίδα δεν έχει ούτε ένα τμήμα να κάνει την χημειοθεραπεία του, και άμα έχει την χειρότερη ατυχία να μείνει ανάπηρος κάποιος να μην έχει τις κατάλληλες συνθήκες να ορθοποδήσει.! Πίκρα ρέει από όλα τα σκαλοπάτια της ξεχασμένης επαρχίας μου..
Τί να πείς φίλε μου Θανάση ; Ξανά στο νου μου έλαμψε η απουσία των «αρχόντων» και άλλων αρμοδίων σαν τα φώτα της οτομοτρίς που παίρνει φόρα στον κατήφορο για το Ξινό Νερό .Άναψε πράσινο , στο βάθος τα φώτα της πόλης λάμπουν. Μίας πόλης δίχως διαβάτες ,δίχως αυτοκίνητα ,λόγω διαρκούς ψύχους , σινιακίου , παγετώνα πένθους, μελαγχολίας, πολιτικοοικονομικοκοινωνικής μαυρίλας .Θα κλείσω με κάτι τρομερό που άκουσα στην ημερίδα και σφηνώθηκε στο μυαλό μου…
«Πρέπει να νοιαζόμαστε όχι μόνο για τους σημερινούς ανάπηρους ,
αλλά και για τους αυριανούς που κάθονται αμέριμνοι στις καφετερίες»
αλλά και για τους αυριανούς που κάθονται αμέριμνοι στις καφετερίες»
Οι δείκτες του ρολογιού έδειχναν δώδεκα παρά τέταρτο…
