Στο ρομαντικό γλυκοχάραγμα της αυγής λίγο πριν ο ήλιος ανατείλει και κρυφθεί σάν .JPG)
κλεφτης στα μαύρα σύννεφα κατηφορίζοντας από τις βουνίσιες νυχτερινές περιπλανήσεις μου στο νου μου έρχονταν σάν τις πρώτες πεταλούδες και τα αποδημητικά πτηνά της άνοιξης οι σκέψεις της κυρίας Αριάδνης . Κυνήγι με τις νότες τις ονόμασε και εξομολογούταν. Αν είσαι επαγγελματίας δέν σκέφτεσαι τι θα πεί το κοινό. Δέν παίζεις για το κοινό.Παίζεις για τον εαυτό σου..Μέσα στο δωμάτιο την ώρα που ψάχνεις τις νότες μία απο εδώ μία απο εκεί προσπαθείς να χτίσεις το έργο που πλανάται στο μυαλό σου , να βρείς την αρχιτεκτονική του έργου την γλυπτική ,νοιώθεις κάποιες νότες που δέν τις έχεις ξανανιώσει νιώθεις τα κύματα στο μυαλό σου τις προσεισμικές δονήσεις την αύρα πρίν το τεράστιο παλιρροϊκό κύμα έρθει και σε καταπλακώσει.. μετά φεύγουν και δέν τις ξαναβρίσκεις όταν έρχονται νιώθεις συγκίνηση νιώθεις δέος δέν περιγράφεται με λόγια ,συγκίνηση τρομακτική κάτι σάν τρέλα σε κυριεύει στο μυαλό σου σάν αντικρύσει το φώς εγκαταλείποντας το σκοτεινό κελί εις το οποίο ήσουν χαμένος μέσα στο σινιάκι .Το έχω νιώσει πολλές φορές κι εγώ κυρία Αριάδνη ...έχω βγεί νύχτα στους δρόμους τριγύρναγα στα βουνίσια μονοπάτια μου να συναντήσω την Άρτεμη μέσα στο σινιάκι .¨όταν επέστρεψα τις έχασα αλλά αυτό είναι το θαυμάσιο είναι η μαγεία .Η ώρα της δημιουργίας είναι συναρπαστική , η δουλειά είναι συναρπαστική εμπειρία...Γεννιέσαι όπως όλοι με έναν και μοναδικό εγκέφαλο προορισμένο να γράψει πράγματα. ένας δημιουργός δέν επιλέγει τέχνη , τον διαλέγει εκείνη Τα είχε ανάκατα μέσα στο μυαλό του όλα και καθόταν με τάξη και πειθαρχεία και τα έγραφε. Εκεί που κάθεσαι η έμπνευση αυτή σε επισκέπτεται ακάλεστη βλέπω εσένα και την εικόνα σου την μετατρέπω σε ήχο σε τέχνη σε φιλοσοφία μίας ζωής που έρχεται και φεύγει.Οι ήχοι υπάρχουν μέσα μας σκόρπιοι μετέωροι και με μαγικό τρόπο για κάποια αιτία γίνονται μουσική, ποίηση, ζωγραφική , δημιουργία.Διαφώνησα με τους καθηγητές μου τους έλεγα διαφωνώ ,άς αποτύχω γιατί ήμουν σίγουρη γι αυτό που έκανα .Η Φλώρινα η παλιά είναι όχι μία αλλά πολλές ορχήστρες .Δέν είχε τηλεόραση και την σημερινή επίπλαστη υλιστική ευαδιαμονία και πλαστική ευζωία αξιότιμη κυρία Αριάδνη..Πρίν 70 χρόνια υπήρχαν πολλά και έκτοτε ένα τεράστιο κενό ...μεταγγίζω τι ωραία λέξη ..συντάσσω ένα βιβλίο οι μουσικοί της Φλώρινας..όλοι οι έλληνες που ήρθαν απο το Μοναστήρι αυτοί μας φέρανε την μουσική κουλτούρα στην πόλη.Δέν έχω χρήματα να το εκτυπώσω κοστίζει ακριβά Για άλλα και για άλλα ( πλουμιστά αρχονταρίκια με ξένα κόλλυβα) έχουνε λεφτά για την κουλτούρα αυτή την ιστορία της Φλώρινας δέν έχουνε.Το Ωδείο μας ...Δέν ζητάμε βιολιά 1 εκατομμυρίου Σαρώσαμε όλα τα βραβεία του Μεγάρου ώς επαρχιακό ωδείο...Δέν έχουμε δοξάρια δέν έχουμε βιολιά..Δέν έχουμε βιβλιοθήκη Τα βιβλία είναι πανάκριβα Είμαι πολύ απογοητευμένη απο τους αρμοδίους φορείς..Νοείτω ωδείο ανευ συναυλιών ; Εισιτήριο εισόδου , στο κινηματογράφο πώς βάζουμε γιατί όχι και στο ωδείο;Ναι ..ναί ..ο μόνος που ενδιαφέρθηκε ήταν ο Νομάρχης .Πέντε του ζητούσαμε δέκα μας έδινε!!Ο έρωτας ...ο έρωτας και η τέχνη πάνε μαζί..ΠΑΡΤΕ ΤΑ ΒΙΟΛΙΑ ΚΑΙ ΠΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΔΩΣΟΥΝ ΟΙ ΦΛΩΡΙΝΙΩΤΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ...Αυτά εξομολογήθηκε η αξιότιμη κα Αριάδνη .Γνώριζα το κατάστημα του πατέρα της, διακεκριμένου συμπολίτη αλλά και φυσιολάτρη, ήταν σχεδόν κολλητά στο βιβλιοχαρτοπωλείο του αείμνηστου παππού μου. Εκεί στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου. Σάν τα μαβιά αγριολούλουδα που μάζεψα εχθές απο τον Σταυρό αντιαλαλούν , αντηχούν εκείνα τα φωτισμένα λόγια της αξιότιμου κυρίας καταξιωμένης καλλιτέχνιδος συμπολίτισσας .Αν και δέν την γνώριζα προσωπικά , ένιωθα ότι έβλεπα έναν ρομαντικό και πεισματάρη καθρέπτη εμπρός μου τίς ώρες εκείνες. Μία αδάμαστη μαχητική στον τομέα της ακτιβίστρια η οποία παρά τα χρόνια της ηλικίας της αντιστέκεται, μεταγγίζει σοφία , ακτινοβολεί σάν την σελήνη που αγναντεύω πάνω απο τα σύννεφα , απάνω απο το φλωρινιώτικο σινιάκι.Άνθρωποι σπάνιοι σε τούτη την χαράδρα χάνονται όπως χάνεται η ιστορία , η μοίρα του τόπου..Κι όμως κάτι τέτοιοι λαμπροί άνθρωποι καλλιτέχνες όσες δυσκολίες και εάν συνάντησαν στην ζωή τους σάν τον μυθικό Ορφέα μάγευαν ανήμερα θηρία με τις νότες με τις πινελιές με το έργο με τον τρόπο ζωής και σκέψης τους ,μεταλαμπάδευαν την αληθινή σοφία της ζωής σε τούτη την όμορφη χαράδρα όπου το σινιάκι δέν λέει να μας εγκαταλείψει Απεναντίας πυκνώνει απο την Τάιμα την Βίγλα Τον Σταυρό το Βίτσι και την κορυφή του όρους Βορρας κάθε φορά σαν αγναντεύω τα άστρα τα σύννεφα τον μακρινό Θεϊκό Όλυμπο Σάν συναντάω στο βουνίσιο μονοπάτι μου σπάνιους ανθρώπους σάν την κυρία Αριάδνη παίρνω βαθειά ανάσα γεμίζω τα πνευμόνια μου τα κύτταρα μου με καθαρό οξυγόνο λούζω με φώς την σκέψη μου κατηφορίζοντας στην σκοτεινιά και στην μαυρίλα απο το σινιάκι.Παίρνω θάρρος ελπίδα μα το κυριότερο δύναμη να συνεχίσω το μακρινό μου ταξίδι για την μακρινή μου Ιθάκη .Για την επιστροφή στον πατέρα μου τον Αιγαία όπως έκανε ο ηρωικός Θησέας εκείνος που κατόρθωσε και σκότωσε τον τερατάνθρωπο Μινώταυρο της εποχής του ,που κρύβουμε όλοι μέσα μας, χάριν στο χρυσό νήμα της μυθικής Αριάδνης, της κάθε Αριάδνης στην σύντομη ζωή μας , στην ματαιοδοξία της εποχής μας....
υστερόγραφο πεζής σκέψης
Ένα χρόνο κλείνουμε χωρίς καπετάνιο, χωρίς βιολιά, βιβλία, μεταγγίσεις.
.JPG)
κλεφτης στα μαύρα σύννεφα κατηφορίζοντας από τις βουνίσιες νυχτερινές περιπλανήσεις μου στο νου μου έρχονταν σάν τις πρώτες πεταλούδες και τα αποδημητικά πτηνά της άνοιξης οι σκέψεις της κυρίας Αριάδνης . Κυνήγι με τις νότες τις ονόμασε και εξομολογούταν. Αν είσαι επαγγελματίας δέν σκέφτεσαι τι θα πεί το κοινό. Δέν παίζεις για το κοινό.Παίζεις για τον εαυτό σου..Μέσα στο δωμάτιο την ώρα που ψάχνεις τις νότες μία απο εδώ μία απο εκεί προσπαθείς να χτίσεις το έργο που πλανάται στο μυαλό σου , να βρείς την αρχιτεκτονική του έργου την γλυπτική ,νοιώθεις κάποιες νότες που δέν τις έχεις ξανανιώσει νιώθεις τα κύματα στο μυαλό σου τις προσεισμικές δονήσεις την αύρα πρίν το τεράστιο παλιρροϊκό κύμα έρθει και σε καταπλακώσει.. μετά φεύγουν και δέν τις ξαναβρίσκεις όταν έρχονται νιώθεις συγκίνηση νιώθεις δέος δέν περιγράφεται με λόγια ,συγκίνηση τρομακτική κάτι σάν τρέλα σε κυριεύει στο μυαλό σου σάν αντικρύσει το φώς εγκαταλείποντας το σκοτεινό κελί εις το οποίο ήσουν χαμένος μέσα στο σινιάκι .Το έχω νιώσει πολλές φορές κι εγώ κυρία Αριάδνη ...έχω βγεί νύχτα στους δρόμους τριγύρναγα στα βουνίσια μονοπάτια μου να συναντήσω την Άρτεμη μέσα στο σινιάκι .¨όταν επέστρεψα τις έχασα αλλά αυτό είναι το θαυμάσιο είναι η μαγεία .Η ώρα της δημιουργίας είναι συναρπαστική , η δουλειά είναι συναρπαστική εμπειρία...Γεννιέσαι όπως όλοι με έναν και μοναδικό εγκέφαλο προορισμένο να γράψει πράγματα. ένας δημιουργός δέν επιλέγει τέχνη , τον διαλέγει εκείνη Τα είχε ανάκατα μέσα στο μυαλό του όλα και καθόταν με τάξη και πειθαρχεία και τα έγραφε. Εκεί που κάθεσαι η έμπνευση αυτή σε επισκέπτεται ακάλεστη βλέπω εσένα και την εικόνα σου την μετατρέπω σε ήχο σε τέχνη σε φιλοσοφία μίας ζωής που έρχεται και φεύγει.Οι ήχοι υπάρχουν μέσα μας σκόρπιοι μετέωροι και με μαγικό τρόπο για κάποια αιτία γίνονται μουσική, ποίηση, ζωγραφική , δημιουργία.Διαφώνησα με τους καθηγητές μου τους έλεγα διαφωνώ ,άς αποτύχω γιατί ήμουν σίγουρη γι αυτό που έκανα .Η Φλώρινα η παλιά είναι όχι μία αλλά πολλές ορχήστρες .Δέν είχε τηλεόραση και την σημερινή επίπλαστη υλιστική ευαδιαμονία και πλαστική ευζωία αξιότιμη κυρία Αριάδνη..Πρίν 70 χρόνια υπήρχαν πολλά και έκτοτε ένα τεράστιο κενό ...μεταγγίζω τι ωραία λέξη ..συντάσσω ένα βιβλίο οι μουσικοί της Φλώρινας..όλοι οι έλληνες που ήρθαν απο το Μοναστήρι αυτοί μας φέρανε την μουσική κουλτούρα στην πόλη.Δέν έχω χρήματα να το εκτυπώσω κοστίζει ακριβά Για άλλα και για άλλα ( πλουμιστά αρχονταρίκια με ξένα κόλλυβα) έχουνε λεφτά για την κουλτούρα αυτή την ιστορία της Φλώρινας δέν έχουνε.Το Ωδείο μας ...Δέν ζητάμε βιολιά 1 εκατομμυρίου Σαρώσαμε όλα τα βραβεία του Μεγάρου ώς επαρχιακό ωδείο...Δέν έχουμε δοξάρια δέν έχουμε βιολιά..Δέν έχουμε βιβλιοθήκη Τα βιβλία είναι πανάκριβα Είμαι πολύ απογοητευμένη απο τους αρμοδίους φορείς..Νοείτω ωδείο ανευ συναυλιών ; Εισιτήριο εισόδου , στο κινηματογράφο πώς βάζουμε γιατί όχι και στο ωδείο;Ναι ..ναί ..ο μόνος που ενδιαφέρθηκε ήταν ο Νομάρχης .Πέντε του ζητούσαμε δέκα μας έδινε!!Ο έρωτας ...ο έρωτας και η τέχνη πάνε μαζί..ΠΑΡΤΕ ΤΑ ΒΙΟΛΙΑ ΚΑΙ ΠΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΔΩΣΟΥΝ ΟΙ ΦΛΩΡΙΝΙΩΤΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ...Αυτά εξομολογήθηκε η αξιότιμη κα Αριάδνη .Γνώριζα το κατάστημα του πατέρα της, διακεκριμένου συμπολίτη αλλά και φυσιολάτρη, ήταν σχεδόν κολλητά στο βιβλιοχαρτοπωλείο του αείμνηστου παππού μου. Εκεί στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου. Σάν τα μαβιά αγριολούλουδα που μάζεψα εχθές απο τον Σταυρό αντιαλαλούν , αντηχούν εκείνα τα φωτισμένα λόγια της αξιότιμου κυρίας καταξιωμένης καλλιτέχνιδος συμπολίτισσας .Αν και δέν την γνώριζα προσωπικά , ένιωθα ότι έβλεπα έναν ρομαντικό και πεισματάρη καθρέπτη εμπρός μου τίς ώρες εκείνες. Μία αδάμαστη μαχητική στον τομέα της ακτιβίστρια η οποία παρά τα χρόνια της ηλικίας της αντιστέκεται, μεταγγίζει σοφία , ακτινοβολεί σάν την σελήνη που αγναντεύω πάνω απο τα σύννεφα , απάνω απο το φλωρινιώτικο σινιάκι.Άνθρωποι σπάνιοι σε τούτη την χαράδρα χάνονται όπως χάνεται η ιστορία , η μοίρα του τόπου..Κι όμως κάτι τέτοιοι λαμπροί άνθρωποι καλλιτέχνες όσες δυσκολίες και εάν συνάντησαν στην ζωή τους σάν τον μυθικό Ορφέα μάγευαν ανήμερα θηρία με τις νότες με τις πινελιές με το έργο με τον τρόπο ζωής και σκέψης τους ,μεταλαμπάδευαν την αληθινή σοφία της ζωής σε τούτη την όμορφη χαράδρα όπου το σινιάκι δέν λέει να μας εγκαταλείψει Απεναντίας πυκνώνει απο την Τάιμα την Βίγλα Τον Σταυρό το Βίτσι και την κορυφή του όρους Βορρας κάθε φορά σαν αγναντεύω τα άστρα τα σύννεφα τον μακρινό Θεϊκό Όλυμπο Σάν συναντάω στο βουνίσιο μονοπάτι μου σπάνιους ανθρώπους σάν την κυρία Αριάδνη παίρνω βαθειά ανάσα γεμίζω τα πνευμόνια μου τα κύτταρα μου με καθαρό οξυγόνο λούζω με φώς την σκέψη μου κατηφορίζοντας στην σκοτεινιά και στην μαυρίλα απο το σινιάκι.Παίρνω θάρρος ελπίδα μα το κυριότερο δύναμη να συνεχίσω το μακρινό μου ταξίδι για την μακρινή μου Ιθάκη .Για την επιστροφή στον πατέρα μου τον Αιγαία όπως έκανε ο ηρωικός Θησέας εκείνος που κατόρθωσε και σκότωσε τον τερατάνθρωπο Μινώταυρο της εποχής του ,που κρύβουμε όλοι μέσα μας, χάριν στο χρυσό νήμα της μυθικής Αριάδνης, της κάθε Αριάδνης στην σύντομη ζωή μας , στην ματαιοδοξία της εποχής μας....υστερόγραφο πεζής σκέψης
Ένα χρόνο κλείνουμε χωρίς καπετάνιο, χωρίς βιολιά, βιβλία, μεταγγίσεις.
και άλλα πνευστά του τόπου ..Έχω μία ιδέα που την είπα ένα πρωινό στον Θανάση .Δέν πάμε όλοι μαζί να κάνουμε έναν ..έρανο , με βιολιά και με κιθάρες στην πλατεία ,να τους τα ψάλουμε τα κάλαντα έστω και ετεροχρονισμένα μπας και φιλοτιμηθεί κανένας ζάπλουτος άρχοντας ή εθνικός ευεργέτης να μας σώσει πρίν «σωθούμε» οριστικά από τον χάρτη , πρίν να μας καταπλακώσει το μαύρο κατάμαυρο σκοτεινό σινιάκι ..Λέω τώρα αλλα και θα έχει συνέχεια.
