Όπως το έχετε διαπιστώσει από διάφορα «ακτιβιστικά φωτορεπορτάζ » που κάνω , μία από τις αγάπες μου εκτός από την ορειβασία , είναι η φωτογραφία.. Το «μικρόβιο το κόλλησα» πρίν πολλά χρόνια στην …Βουδαπέστη απ έναν συμφοιτητή από το Νάυπλιο .Αγόραζε μία ιστορική «Λέκια» και όλο μου έδειχνε τις καλλιτεχνικές φωτογραφικές ασπρόμαυρες δημιουργίες του ¨Αν και το είχα από μικρός ,απ το Δημοτικό με μία κόμπακτ κόντακ που μου είχαν χαρίσει οι γονείς μου καιεμφάνιζα μανιωδώς φωτογραφίες απο τις εκδρομές του σχολείου ...Μέχρι πρόσφατα που έπαιρνα συμβουλές από ένα φίλο μου ,τον Λάζαρο επαγγελματία φωτογράφο της πόλης ο οποίος μόλις δυστυχώς έχασε την άνισο μάχη με την επάρατη νόσο. . Πολλές φορές πολύ αγαπημένα πρόσωπα συχνά με αποκαλούν «ο φωτογράφος του χωριού( η του βουνού) » βλέποντας με , αρκετές φορές με μία φωτογραφική μηχανή στο χέρι
« Στέλεχος επιχείρησης…μέχρι που αποφάσισα να πηδήξω από το τραίνο.. έψαχνα ένα μέσο έκφρασης ..σε καιρούς που ο κόσμος δεν είχε να φάει, αυτός τραβούσε φωτογραφίες ..στον ελεύθερο χρόνο μου ήμουν πάντα με μία φωτογραφική μηχανή και φωτογράφιζα ότι έβρισκα μπροστά μου…η ψηφιακή μηχανή κατάπιε στο πέρασμά της την αναλογική.. η φωτογραφία να περιέχει τοποθεσίες και τοπία, αλλά και στιγμές καθημερινότητας (Αυγή ….Έχω έναν φίλο «τρελαμένο με την φωτογραφία» που μου λέει ότι κυκλοφορεί πάντα με μία ψηφιακή μηχανή στην τσέπη…) είναι καθαρά καλλιτεχνική δημιουργία ..αποτυπώνεις τον χρόνο , τη στιγμή αλλά η επιτυχία ή μη είναι όταν καταφέρνει να συγκινήσει κάποιους.. αν όχι όλους και να αγγίξει ευαίσθητες χορδές.. όποιοι έχουν μεράκι και βγαίνουν με μία μηχανή στο χέρι και «τραβούνε» φωτογραφίες μπορεί να μην αποτυπώνουν πάντα σωστά με ευκολία σίγουρα απ όλη αυτή την προσπάθεια κάτι καλό θα βγεί…Μπορεί να μην είναι επαγγελματίες αλλά θεωρώ ότι είναι φωτογράφοι ..Το θέμα, η κίνηση, η στατικότητα, το βάθος, ο φωτισμός, η γωνία, η πόζα , η στιγμή, το συναίσθημα, ο τρόπος να βγάλει αυτά προς τα έξω ..Μία φωτογραφία δεν διαφέρει και πολύ από έναν πίνακα ζωγραφικής ..είναι έμπνευση της στιγμής.. όσο παλιώνει τόσο η αξίας της μεγαλώνει.. Το προσωπικό ύφος του φωτογράφου ..υπάρχουν στοιχεία που προδίδουν τον καλλιτέχνη στις φωτογραφίες…Είναι κυρίαρχο το συναίσθημα για να τραβήξει κανείς μία καλλιτεχνική φωτογραφία .Συγκινείσαι αίφνης από κάτι και θέλεις να το αποτυπώσεις. Μετά έρχεται το μυαλό.. Προϋποθέτει σκηνοθεσία, καδράρεις, ζουμάρεις, στήνεις το θέμα σου, γωνία φωτισμός…ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙΣ ΈΝΤΟΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ , ΝΑ ΣΕ ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΣΕΙ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ …ΓΙΑ ΝΑ ΑΦΥΠΝΙΣΤΟΥΝ.. ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ.. η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΙ ΠΟΛΛΑΠΛΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ…Η λεζάντα είναι δίκοπο μαχαίρι…Νιώθω ακατανίκητη επιθυμία να φωτογραφίζω τοπία και άλλες φορές μετανιώνω που δεν έχω την φωτογραφική μηχανή μαζί μου σε κάποιο περίπατο…Φωτογραφίζω τα πάντα.. Η φωτογραφία είναι «μεράκι να μην φωτογραφίζει μεσημέρι» Είναι ο ψυχικός κόσμος του καθενός που δεν αντικατοπτρίζεται στην εξωτερική εμφάνιση…»Διάβασα την συνέντευξη που δημοσίευσε η κυρία Αυγή της Ηχώ για έναν καλλιτέχνη φωτογράφο του Αμυνταίου με αφορμή μία έκθεση λαογραφικής φωτογραφίας. Σαν διάβαζα ένιωθα σκέψεις ολότελα ( και ) δικές μου. Για το σκοπό αυτό ανάρτησα σήμερα αποσπάσματα από την συνέντευξη αυτή ,ως ένα κομμάτι του εαυτού μου . Υποθέτω ίσως και πολλών άλλων καλύτερων φωτογράφων από εμένα…πλήν διαφόρων γυρολόγων επαγγελματιών "παπαράτσι".
