Λάζος ο βουνίσιος σας περιηγεί.....
Διερχόμενος από την ορεινή Κέλλη διένυσα τον μοναδικό παλαιότερα δρόμο που σύνδεε την Φλώρινα με την Έδεσσα και μακρύτερα με την Θεσσαλονίκη. Μία υπέροχη βουνίσια διαδρομή με μοτοσυκλέτα όπου οι εναλλαγές των τοπίων είναι μοναδικές. Διαπίστωσα ότι ήταν μικρότερος ο χρόνος για να φτάσω από την διασταύρωση Βεύης στην Άρνισσα κι από εκεί στην Έδεσσα με τους φημισμένους καταρράκτες. Παρά το άδενδρο , τις συνεχείς στροφές μέχρι την κατηφόρα προς Άρνισσα η μοναδική θέα της λίμνης των Πετρών και της Βεγορίτιδος από ψηλά στο βουνό ήταν μοναδική. Η Κέλλη ( στην αρχαιότητα αναφέρεται από τους ιστορικούς ως Κέλλα) στην είσοδο της ο επισκέπτης αντικρίζει παλαιά λατομία και είναι κοινότητα κτηνοτρόφων στην πλειοψηφία τους. Συχνά το χειμώνα ο δρόμος κλείνει από τα πολλά χιόνια ενώ το θέρος υπάρχει όπως αναφέρουν οι κάτοικοι σημαντικό πρόβλημα ύδρευσης .Παλαιότερα η Πολιτεία έδινε περισσότερο ενδιαφέρον για την κατάσταση του οδοστρώματος του παλιού δρόμου .Σήμερα η Εγνατία, οι παραβεγορίτιδες οδοί και ο νέος δρόμος Κέλλη Αμύνταιο είναι οι κύριοι λόγοι περιστασιακής συντήρησης του ορεινού δρόμου αυτού. Ίσως η γαιομορφολογία και η στενωπός του ορεινού δρόμου από Βέυη προς Κέλλη Άρνισσα Άγρα Έδεσσα περιόρισαν τις εργασίες διαπλάτυνσης - αξιοποίησης του δρόμου που ενώνει οδικά την Κεντρική με Δυτική Μακεδονία. Κατά περίεργο λόγο το ίδιο έχει εγκαταλειφθεί η σιδηροδρομική σύνδεση Έδεσσας - Αμυνταίου - Φλώρινας. Ελάχιστα οχήματα κυρίως ντόπιων κατοίκων, διέρχονται το βουνίσιο αυτό δρόμο Μάλλον τα υπόλοιπα «τα κατάπιε η Εγνατία». Επίσης το χειμώνα , σκέφθηκα, προτιμότερο θα ήταν ένα αποχιονιστικό όχημα με λεπίδα με μόνιμο οδηγό έναν Κελλιώτη να ήταν μονίμως σταθμευμένο στην Κέλλη από ότι να κάψει πετρέλαιο για να μετακινηθεί με ένα μέτρο χιόνια από το μηχανοστάσιο του Δήμου, της Δεή , της Περιφέρειας από την μία και από την άλλοι οι κάτοικοι να νιώθουν ασφαλείς όταν ο δρόμος κλείνει από τις χιονοθύελλες που επικρατούν στο βουνό. Επίσης, σκέφθηκα, η Πολιτεία θα μπορούσε να μεριμνήσει ( τόσα χρόνια?) για την ύδρευση αλλα κυρίως με την συμβολή των κτηνοτρόφων στην κατασκευή ενός πρότυπου ορεινού κτηνοτροφικού πάρκου ώστε οι παραγωγοί να κάνουν την δουλειά τους ανθρώπινα και οι κάτοικοι να μην κινδυνεύουν από λειψυδρία το θέρος.Να μην εξαναγκάζονται, όχι μόνο οι Κελλιώτες , υπο αυτές τις συνθήκες οι βουνίσιοι νέοι και νέες , οι γαμπροί ή νύφες των χωριών αυτών να μεταναστεύουν στις πέριξ πόλεις . Αντιθέτως από την άλλη πλευρά του βουνού Βόρρας η εικόνα ανάπτυξης είναι θα έλεγα μέρα με την νύχτα στον παλαιό και νέο Άγιο Αθανάσιο Εδέσσης όπου τόσο το τοπίο όσο και οι πολυάριθμες πετρόχτιστες κατοικίες - ξενώνες , οι καλής για επαρχιακό δίκτυο, ποιότητας δρόμοι, οι συστηματικές αγροτικές καλλιέργειες , φυτώρια οπωροφόρων ή άλλων φρούτων στην βόρεια όχθη της λίμνης βεγορίτιδας στην ιστορική Άρνισσα (όπου κι από εκεί έπαψε να περνάει τραίνο της γραμμής Έδεσσα προς Δυτική Μακεδονία). Στην επιστροφή επέλεξα την παραλίμνια οδική διαδρομή από την Άρνισσα προς τον ¨Αγιο Παντελεήμονα Αμυνταίου. Άλλη μία ξεχασμένη για τους πολλούς φυσιολάτρες - μοναδικής φυσικής ομορφιάς- διαδρομή. Στα δεξιά της διαδρομής δεσπόζουν επιβλητικά οι κάθετες βραχώδεις πλαγιές του βουνού και στην άλλη μεριά η λίμνη Βεγορίτις. Η στάθμη της λίμνης αισθητά έχει μειωθεί όχι απαραίτητα από τις κλιματολογικές αλλαγές αλλα από το γεγονός ότι η «ενέργεια ρούφηξε» τις τελευταίες δεκαετίες τρομακτικές ποσότητες όγκου νερού από την λίμνη. Αποκαλυφθέντα βράχια ή λιθάρια- εκτάσεις γής μέχρι πρίν λίγα χρόνια ήσαν ο πλούσιος βυθός της λίμνης όπου οι εραστές του ψαρέματος σήμερα κάνουν το χόμπι τους ή αξιοποιούνται για αρόσιμες καλλιέργειες από τους αγρότες των παραλίμνιων κοινοτήτων του Αμυνταίου . Λίγο πρίν φτάσω με την μοτοσυκλέτα μου στον Άγιο Παντελεήμονα υπήρχαν μερικά πάρκινγκ όπου αγναντεύει ο επισκέπτης την ομορφιά της λίμνης Δυστυχώς κι εκεί η παρέμβαση του ανθρώπου τα έχει μετατρέψει σε σκουπιδότοπους όπου ανάμεσα στα άλλα έβλεπα μέχρι και παρδαλούς κάλυκες από κυνηγετικά όπλα!. Γλάροι, πάπιες και άλλα λιμνίσια ή μεταναστευτικά πουλιά φτερούγιζαν ή ψάρευαν στην επιφάνεια της λίμνης πλάι στα βράχια σε ένα οικολογικού ενδιαφέροντος τοπίο ...; Στην ακτή του Αγίου Παντελεήμονα ομολογώ , είχα χρόνια να πάω με μοτοσυκλέτα, αυτοκίνητο ή ...;.τραίνο .Τελευταία φορά πήγα όταν ήμουν ..φοιτητής . Ήπιες παρεμβάσεις ιστιοσανίδες στην λίμνη, κάμπινγκ, δημοτικά παρκάκια, παλιοί ανεμόμυλοι, το δημοτικό σχολείο σε νεοκλασσικό κτήριο άριστα διατηρημένο, η εκκλησιά του χωριού, τα μοντέρνα καταστήματα σίτησης ή καφέ με λογικότατες τιμές , ήταν θα έλεγα μία πολύ ευχάριστη έκπληξη-εμπειρία σαν τα εβλεπα ύστερα μετά από χρόνια. Ένα πετρόχτιστο μονοπάτι με φανούς στα δεξιά σε οδηγεί ρομαντικά στην ακρολιμνιά εκεί όπου συναντάν τα κύματα της λίμνης την στεριά και αράζουν οι πλάβες των ψαράδων καθώς το Αυγουστιάτικο βυσσινί φεγγάρι «σκάει μύτη» στα απέναντι βουνά πίσω από τον Φανό και το Φαράγγι Αμυνταίου ζωγραφίζοντας υπέροχες φυσικές πινελιές τα ήρεμα κύματα της Βεγορίτιδος λίμνης. Στο μοντέρνο καφέ , εκεί που παλαιότερα ήταν ο ναυτικός όμιλος, αναπολούσα τα παλιά καλά χρόνια όπου πηγαίναμε ,με το τραίνο ή με τα μηχανάκια ,τα καλοκαίρια για ..μπάνιο στην παραλία του Αγίου Παντελεήμονα. Όμορφα και αγνά χρόνια ήταν τότε δικέ μομα δυστυχώς φυγαν σαν το τελευταίο τραίνο της γραμμής μέσα από το παρακείμενο βραχοσπηλαιώδες τούνελ που υπάρχει κοντά στο χωριό και με ένα φίλο το περπατούσαμε παρέα βγάζοντας φωτογραφίες την λίμνη από ψηλά ...;.Σάν την αυρα της λίμνης μου ερχόνταν στο μυαλό θύμησες εκεί που κολυμπούσαμε και ο τότε βυθός , σήμερα έγινε μία αποκαλυφθήσα έκταση με σκόρπια λιθάρια, ακακίες, αγριόχορτα και ανάμεσα ένα τσιμεντενιο κτήριο με σκουριασμένες σιδηρόβεργες που στέκει άχαρα ραγίζοντας αισθητικά το όμορφο τοπίο. Τώρα ποιος ο σκοπός που στέκει σαν ..σκιάχτρο εκεί πέρα με τα τσιμεντένια καλούπια όρθιο? Δεν γνωρίζω, αυτά τα γνωρίζουν οι «ειδικοί αρχιτέκτονες του τοπίου» που αγόρασαν τα τσιμέντα τις σιδερόβεργες και τα μπεντα δια να υπάρχει εκεί πέρα ...;Στρίβω δεξιά στον δρόμο με την μοτοσυκλέτα μου πλάι από ένα τεράστιο βαρέλι. Σήμα κατατεθέν της αγροτικής παραγωγής κυρίως των φημισμένων κρασιών Αμυνταίου τα οποία αν και μη ειδικός στα οινοπνεύματα, τα συνιστώ ανεπιφύλακτα για το μοναδικό άρωμα ,γεύση ,χρώμα και τις πάρα πολλές διεθνείς ή εγχώριες διακρίσεις συνοδευόμενα από το ανάλογο μεζεδάκι ( προσοχή όχι ποτό ξεροσφύρι και κυρίως οδήγηση ) Στο Αμύνταιο έκανα την τελευταία μου στάση πριν αρχίσει η τεράστιο εμποροπανηγυρι του Οκτωμβρίου , το γνωστό «παζάρι του Αμυνταίου» που διοργανώνεται την πρώτη Κυριακή κάθε Οκτώβρη. Άναψα ένα τσιγάρο στον έρημο σιδηροδρομικό σταθμό του τραίνου. Μερικά σκουριασμένα βαγόνια από ζαχαρότευτλα μου θύμιζαν το ένδοξο παρελθόν του Σ.Σ. Αμυνταίου τότε όπου το Αμύνταιο ήταν σημαντικότατο εμπορικό σταυροδρόμι- σιδηροδρομικός -οδικός κόμβος για όλη την Δυτικη Μακεδονία μας. Ηλιοβασίλεμα στα στενά του Κλειδίου Φλώρινας εκεί όπου τα ορυχεία λιγνίτη της ΔΕΗ πλησίασαν στα λίγα μέτρα τις γραμμές του τραίνου μετά το βραχώδες τούνελ. Στο πλάι το χωριό Κλειδί στέκονταν βουβό και σχεδόν έρημο από ανθρώπους δεχόταν τις τελευταίες αχτίνες του ήλιου . Ακολούθησε βιαστική επιστροφή ) από τον παλαιό δρόμο Βεύη προς Σιταριά κι από εκεί προς την ολοκαίνουργια πλέον γέφυρα του Αρμενοχωρίου ...; ...; ...; νύχτωνε και έριχνε ψιλόβροχο στην βουνίσια μας χαράδρα
