Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2012

ΧαρίΖω αλλα δέν το γιορταΖω



Λάζος ο βουνίσιος
Μιά ηληκιωμένη κυρία με άνεργο τον γιό της και επίσης άνεργο τον εγγονό της έφυγε απο κοντα μας. Για χρόνια διατηρούσε ο σύζηγος της ένα μικρό γωνιακό κατάστημα στην κεντρική πλατεία της πόλης. Σάν βγήκε στην σύνταξη ο ίδιος έκλεισε η επιχείρηση. Ζούσαν όλοι απο την σύνταξη του μέχρι που έφυγε απο την ζωή. Το ίδιο χρονικό διάστημα ο γιός απολύθηκε απο την δουλειά του. Ζεί με την βοήθεια της πρόνοιας και έχει διάφορα προβλήματα υγείας . Ζούσε η κυρία αυτή ο γιός και ο εγγονός σε ένα μικρό σπίτι Το ενοίκιαζε γιατί δέν της είχαν κληροδοτήσει χρυσάφι και πλούτη οι γονείς της . ¨Ολοι τους ζούσαν απο την ώρα της έξωσης στους "πέντε δρόμους" στην κυριολεξία. Η κρίση χτύπησε την πόρτα του σπιτιού τους όπως και στην πόρτα του ιδιοκτήτη που ζούσε κι αυτός αποκλειστικά απο τα νοίκια. Ο Ιδιοκτήτης έκανε έξωση στην κυρία μιά και αυτή δέν είχε χρήματα να πληρώσει το νοίκι. Δέν είχε οικονομική βοήθεια απο πουθενά πλήν ελαχίστων.Με το που άκουσε την είδηση της έξωσης πεταχθήκαν όλοι στον δρόμο . Δέν άντεξε η καρδιά της , έπαθε σοβαρή καρδιακή προσβολή και οι γιατροί στο νοσοκομείο μετα βίας τις έδωσαν τις πρώτες βοήθειες ζωής .Μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο επειγόντως σε ειδικό νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης .Η καρδιά της δέν άντεξε , άφησε την τελευταία της πνοή ξεχασμένη απο τους πάντες σε ένα κρεββάτι του νοσοκομείου. Μέσα σε 24 ώρες ξετυλίχθηκε μία ακόμη τραγωδία κι όμως όλα ξεκίνησαν απο μία έξωση απο το επι ενοικίαση σπίτι όπου ζούσε.Τους γνώριζα με γνώριζαν με γνωρίζει ό άνεργος γιός και ίσως και ο εγγονός τους.
Η τραγική κατάληξη της κυρίας δέν θα απασχολήσει κανέναν παρά αυτα τα άνεργα παιδιά που αφησε πίσω τους ίσως και ελαχίστων φίλων που την συνόδευσαν στην τελευταία της κατοικία. Η κυρία αυτή μου θύμησε τον Τασούλη που σχεδόν μαζί μεγαλώσαμε κι εφυγε σιωπηλά απο την ζωή μας.Ο θάνατος της κυρίας αυτής δέν θα καταγραφθεί στις αυτοκτονίες των αθώων θυμάτων-νεκρών- της οικονομικής κρίσης αυτής της οικονομικής εθνοκτόνου τυραννίας ελληνικής τραγωδίας  θα έλεγα εγω υπο αρχαιοελληνική ερμηνία . Δέν θα αναφερθεί πουθενά ο θάνατος της πουθενά , ούτε απασχόλησε ή θα απασχολήσει διάφορους "ανθρωπιστάς του υλισμού και της δεκάρας.Ούτε στα δίστηλα των αγγελιών αποθανόντων θα αναγραφθελι το συμβάν παρά στα κηδειόχαρτα που βλέπω καρφωμένα στα δένδρα της πόλης. Κανείς μεγαλοσχήμονας ούτε κάν ο..ιδιοκτήτης του σπιτιού που νοίκιαζε δέν θα ασχοληθεί με αυτό Κανείς δέν ασχολήθηκε με  τα χιλιάδες θύματα της "χούντας των μνημονίων" όπως λενε οι ειδικοί. Η ύλη του νοιάζει και πεθαίνει το πνεύμα ναι εκείνο το αδογμάτισμο ελληνικό πνεύμα ....Σαπίζουν σάν ζωντανοί νεκροί κι άς τα πάρουν τα αργύρια της προδοσίας στον Τάφο τους..Στο Παράδεισο δέν έχουν πέραση τα αργύρια της προδοσίας Στήν Κόλαση σίγουρα για να εξαγνίσουν τις επι γής ανομίες . Θα μείνουν στην ιστορία σάν εκείνο τον εφιάλτη στις Θερμοπύλες αυτού του Έθνους.Τιποτένιοι και μίζεροι προσκυνάν και θυσιάζουν στους ΜινώΤαυρους .Θυσίασαν σήμερα εχθές αυτήν την κυρία...Καταράσομαι να ζούν αυτοί πλούσια καταζικασμένοι στην συνείδηση αυτού του Έθνους αιωνίως.Σάν εκείνα τα ξεραμμένα κλαδιά του δένδρου που σάπισαν οριστικά απο τον κορμό .Του δένδρου του ελληνισμού που ποτίσθηκε και θα ποτισθεί με Αίμα Ελευθερίας...
Για αυτό χαρίζω δωρίζω δίνω ζωή εκεί που χρειάζεται και δέν το γιορτάζω υποκριτικά κάθε φορά που πλησιάζουν αι εορταί των Χριστουγέννων. Η ανθρωπιά το φιλότιμο  πρέπει να μοιράζεται στους ¨ΕΛΛΗΝΕΣ κάθε μήνα κάθε ημέρα γιατί πεθαίνουν αργοσβήνουν αυτοκτονούν ή τους αυτοκτονούν άνθρωποι γύρω μου που κανείς δέν θα ασχοληθεί πλέον μαζί τους και η μόνη παρηγοριά είναι τα εκείνα τα συσσίτια και η Αληθινή βοήθεια στον συνΈλληνα μας Γιατί η κυρία αυτή που έφυγε  είναι η ΕΛΛΑΔΑ μου που την δολοφονούν καθημερινά οι σημερινοί στυγνοί  εγκληματίες δολοφόνοι εθνοκτόνοι.....