Η παραλία της ανεργίας

Τετάρτη μεσημέρι (όπως σχεδόν κάθε μεσημέρι καθημερινής) κατηφόρισα  στον πεζόδρομο της πόλης όπου διαπίστωσα ότι ο νεαρόκοσμος είχε ¨πλημμυρίσει" ασφυκτικά  τις πέριξ καφετερίες .Το ίδιο περίπου συμβαίνει σε μικρότερο βαθμό στην άλλη "παραλία" , στα καφέ ή ουζερί εκεί στο ποτάμι . ¨Ηταν βλεπεις και εκείνη η πρώτη ανοιξιάτικη λιακάδα .Τους ζήλεψα γιατί  ήταν "ταμαμγια φραπεδιάδα"  !Καθώς έψαχνα έναν γνωστό μου διαπίστωσα ότι είχε περισσότερο κόσμο η περιοχή απ ότι τα ΣαβββατοΚύριακα όπου συνηθίζω να κάνω την "εξοδο" μου .
Φοιτητές , νεαρά άτομα , αγρότες, γραφικές  , φιγούρες της πόλης   αλλα και πάρα πολλοί ...συνταξιούχοι (λίγο νωρίτερα) ήταν εκεί  σε ένα άτυπο ανταμωμα ή...νυμφοπάζαρο. Την ίδια ώρα παραπέρα ένα πούλμαν νεαρών φιλάθλων με τον φραπέ και τα κασκόλ στα χέρια αναχωρούσε για να πάει να δεί μπάλα στην Θεσσαλονίκη. Δυό ανόμοιες ηληκιακές κατηγορίες ανθρώπων είχαν κυριολεκτικά κάνει "κατάληψη" στα καθίσματα των καφε του πεζοδρόμου αλλα και της πλατείας.Οι μέν συνταξιούχοι οι δε νεαρότερης ηληκίας, φοιτητές ή άνεργα παιδιά μέρος εξ αυτών,  λίγη ώρα πρίν , είχαν ...ξυπνήσει ! Μερικούς τους συναντώ στα ίδια καθίσματα μέρα  νύχτα εκεί , λές και δέν έχουν σπίτι.Για δουλειά ...το συζητάμε.

Εκείνη την στιγμή ψιθύριζα....Οι άνθρωποι αυτοί, τα παιδιά αυτά που ¨σκοτώνουν¨την ώρα τους μέρα μεσημέρι δέν έχουν σπίτι;  δέν έχουν δουλειά ή μάθημα  να πάνε ; Και εάν επιστρέφουν απο την  δουλειά ή τα σχολεία  τους είναι τόσο ξεκούραστοι ή χορτάτοι  να κάθοντε μεσημεριάτικα στα καφενεία ή στα καφέ ; Αναλογιζόμουν σάν ήταν "ξαπλωμένοι" σχεδόν στις πολυθρόνες εάν συμβαίνει το ίδιο σε άλλες πόλεις , σε άλλα κράτη του λεγόμενου αναπτυγμένου κόσμου.

Σε έναν νεαρό¨σελέμπριτι" ( ανύπαντρο) εκεί παραδίπλα που με κοιτούσε περίεργα ( ήμουν βλέπεις ο "γεροντότερος" ανάμεσα τους  εκεί στην ..."παραλία") έτσι μου ερχόταν να του πώ...Να σου φέρω κανα ζευγάρι βατραχοπέδηλα κανα σωσίβιο καμιά ξαπλώστρα η μάλλον και κανα ......μπουρνούζι  ; Το μόνο που έλειπε εκείνο το εαρινό μεσημέρι (κατόπιν λαικής αγοράς) στην " παραλία¨της πόλης, με συντεταγμένες τα πολεοδομικά τετράγωνα μεταξύ κεντρικής πλατείας μέχρι το τέρμα του πεζοδρόμου,  ήταν οι ξαπλώστρες και οι ομπρελίτσες ...θαλάσσης! Πρωί μεσημέρι ακόμη και μεταμεσονύχτιες ώρες μερικές φορές,  δέν βρίσκεις στην  θέση για να καθίσεις στην..."παραλία " .¨ Πρίν μερικά χρόνια όταν αντίκρυσε αυτό το μεσημεριάτικο θέαμα ο νονος μου ( ζεί χρόνια στο Τορόντο του Καναδά με τα ξαδέρφια μου)  είχε " πάθει την πλάκα" του.Βλέπεις στο εξωτερικό δέν βιώνει καθημερινές αυτό το "θέαμα". Νόμιζε ότι όλοι αυτοί ήταν τίποτε "μάφια".Αίντε να του εξηγήσω ότι ζούνε με τα λεφτά των γονέων τους , με την πρόωρη σύνταξη, γιατί έχουμε κρίση, ανεργία κλπ κλπ κλπ.

Σιγά ρε μεγάλε θα μας κλείσεις τα μαγαζιά με αυτά μου μουρμουρίζεις μου απαντάει ο ιδιοκτήτης ενός μοντέρνου καφενείου στην "παραλία άτυπων λουωμένων". Εδώ "βαράμε μύγες", περνάμε κρίση και εσύ μουρμουρίζεις για "ξαπλωτούς στην παραλία"; Τι θέλεις να μας τους διώξεις να πεινάσουμε; Εν μέρει έχει δίκιο , την δουλειά του κάνει, Αλλα το πρόβλημα μου δέν ήταν αυτό, ήταν κάτι γενικότερο που αφορά την
μικρή μας κοινωνία.... Ανασκούμπωσα τους ψυθίρους για λίγο!

. Σκεφτόμουν άλλες παλιές καλές εποχές Τότε που ο πεζόδρομος της πόλης δέν είχε ...καταντήσει "παραλία ανέργων , αργόσχολων ή συνταξιούχων.Τότε όπου ο κεντρικός δρόμος και η πλατεία δέν είχαν κατακλυστεί απο καφενεία (σχετικών ή ασχέτων ).Ενθυμούμαι εποχές που έαν καθόσουν λχ στο ..ζαχαροπλαστείο Ολύμπιον,  πρωί ή μεσημέρι με τις ώρες να φάς την ....πάστα σου, την ώρα δηλαδή που ο κόσμος ήταν στην δουλειά ή πήγαινε σπίτι μετα το σχολείο ή τις δουλειές,  ο καταστηματαρχης αλλα και οι περαστικοι σε κοιτούσαν με "μισό μάτι" Ένιωθες κάτι  μεταξύ τεμπέλη , ύποπτου ,  η περιθωρειακού ατόμου . Δεν ξεχάσω τα λόγια του σερβιτόρου του αείμνηστου κυριου Θωμά στην παρέα μου ....¨καλά εσείς δέν έχετε σπίτι να πάτε να φάτε; Τέτοια ώρα ( καταμεσήμερο) δέν τρώει ο κόσμος πάστες" Μιλάω για πρωινά ή μεσημέρι καθημερινές όπως η σημερινές Τετάρτες . ¨Ασε που δέν σε άφηνε μόλις έτρωγες το γλυκό να του κρατάς με τις ώρες το τραπέζι.Σε έδιωχνε με το τρόπο του γιατί περίμενε άλλους πελάτες ή απλά έφτανε η ώρα να ξεκουραστεί εάν πλησίαζαν μεσάνυχτα.

Το ίδιο συνέβαινε και στα καφενεία  της εποχής.Σπάνια κατακλύζονταν με κόσμο τα μεσημέρια μετα τις 2.30μμ την ώρα δηλαδή όπου ο μαθητής ή ο εργάτης επέστρεφε στο σπίτι , καθόταν στο οικογενειακό τραπέζι. Θυμάμαι την ίδια χρονική περίοδο παρα πολλά καταστήματα κυρίως εμπορικά  καταστήματα όπως πρακτορείο διανομής εφημερίδων ,παιχνιδάδικα ,υποδηματοπωλεία ,έκθεση επίπλων, επισκευές ραδιοφώνων και τηλεοράσεων ,εστιατόρια, ελάχιστα καφεζαχαροπλαστεία ακόμη ελάχιστα καφενεία ή καφετερίες,  είδη ένδυσης, δώρων, είδη κεντήματος ,κουρεία ,ξηροί καρποί, μπουτίκ, ανθοπωλεία ,γλυκά του κουταλιού , βιβλιοχαρτοπωλειά, φωτογραφεία , είδη προικός, νυφικά ακόμη και είδη μπεμπε και άλλα καταστήματα που δέν θυμάμαι υπήρχαν στο τότε κεντρικό δρόμο σημερινή..."παραλία¨. Στα καφενεία της εποχής εκείνης καθόντουσαν καθημερινές μεσημέρι συνήθως οι τεμπέληδες αλλα και οι τυχωδιώκτες (κυρίως χαρτοπαίκτες). Σήμερα πλέον  δέν συναντάς τίποτε άλλο παρα μονάχα ένα ατελείωτο κολάζ απο μπάρ, καφενεία
καφετέριες ,συγχρονα καφέ , ταχυφαγεία .....

Η φυσιογνωμία της περιοχής άλλαξε άρδην  με την  έλευση του πεζοδρόμιου . Με την ελπίδα δήθεν ότι το νυμφοπάζαρο (η βόλτα πάνω κάτω όπως λέγαμε μικροί ) να αποκτήσει τον δικό του χώρο χωρίς να περνάν αυτοκίνητα ανάμεσα , να μειωθεί ο θόρυβος , η ρύπανσης και άλλεςδικαολογίες. Το  πλακάκι δαπέδου αντικατέστησε την όμορφη εικόνα του κέντρου  ¨Ηταν βλέπεις "της μόδας" να αποκτήσει και η πόλη μας "μοντέρνο πεζόδρομο" όπως γινόταν σε άλλες πόλεις. Η εικόνα στο συγκεκριμένο σημείο της πόλης άλλαξε όπως και άλλαξαν χέρια και επιγραφή όλα τα παλιά εμπορικά καταστήματα . ¨Οπως κάτι παλαιά αρχοντικά νεοκλασσικά που ήταν τα κοσμήματα της μεταπολεμικής περιοδου που έδωσαν την σκυτάλη στην άναρχη ανοικοδόμιση αντιαισθητικών πολυκατοικιών στο κέντρο. Ενθυμούμαι αυτή την στιγμή μία ευρωπαική πρωτεύουσα που είχα επισκεφθεί.Συγκεκριμένα την ρομαντική  Βουδαπέστη όπου όλα τα παλιά κτήρια και τα
καταστήματα στο κέντρο διατήρησαν την παλαιά αρχιτεκτονική τους μορφή ή εμπορική δραστηριότητα .Εδώ δέν συγκρίνουμε  ...έχει μεταμορφωθεί το κέντρο σε μία άναρχη και απωθητική εικόνα πολυκατοικιών και με πληθώρα νεανικών καφε ή άτυπων καπη καφενείων.
Για να επανέλθουμε στην σημερινή "παραλία της Τετάρτης",  υπάρχει μία εξήγηση σε όλα αυτά.¨Οπως τα εμπορικά μαγαζιά έτσι και οι ανθρωποι που συχνάζουν καθημερινές έχουν υποστεί ένα δυνατό πλήγμα .Είναι αραξοβόλι πληθώρας συνταξιούχων που τους βαστάν τα πόδια ακόμη και μή έχοντας τι άλλο να κάνουν αράζουν πρωί μεσημέρι και βράδυ και το ρίχνουν στο γνωστό κουτσομπολιό αφήνοντας παράλληλα σε καθημερινή βάση κανα φράγκο στον δίσκο του καφενείου. Για τις νεαρότερες ηληκίες παρά την μοντέρνα ενδυμασία ή μοντέρνο ντεκόρ της συμπεριφοράς τους,το αποκαλύπτεται το δυνατό χτύπημα των παραγωγικών ηληκιών μεταξύ 25 και 35 ετων των θαμώνων που ¨λιάζονται καθημερινά στην παραλία". Χωρίς ελπίδα να δουλέψουν κάπου παρηγορούν ή κρύβουν τον πόνο τους πίνοντας κανα φραπέ ή χαζεύοντας τις νεαρές παρουσίες που τρυγυρνάνε ανάμεσα τους  .Η εικόνα της πόλης σχεδόν κάθε μεσημέρι με φουλαρισμένες  καφετερίες απο νεαρές ηληκίες αποκαλύπτει το τρομακτικό μέγεθος ανεργίας, εξαιρουμένων κάποιων γραφικών ή περιθωριακών θαμώνων ( συνταξιούχων ή μή) που ούτε δούλεψαν πραγματικά, ούτε θέλουν να δουλέψουν στη ζωή τους. Και ποιός τους πληρώνει τους καφέδες η τα φρεντοτσίνο ; Μα φυσικά οι γονείς όπου εκείνη την ώρα επιστρέφουν απο την εργασία ή απο το ΑΤΜ της τραπέζης όπου μόλις είχαν πάρει την απομαχική σύνταξη τους για να το ¨αναλώσουν στο ατελείωτο κουτσομπολιό και ¨αλλα¨"επι του καφενε της παραλίας ......

Εάν υπάρχει μία ¨βαρειά βιομηχανία"  στην χώρα μας (μετά τον τουρισμό) αβίαστα θα έλεγα ότι  είναι η ¨βιομηχανία του καφέ¨ η οποία απασχολεί πληθώρα ανέργων  είτε σάν θέση εργασίας είτε σάν θέση ...παραλίας! Θέλετε και τεκμηριωμένη απόδειξη ; Κάντε μία βόλτα καθημερινές ή Τετάρτη με καλό καιρό στον πεζόδρομο εκεί στην πλατεία (δηλαδή στην...παραλία) και θα καταλάβετε τι ακριβώς ενοώ!