Δύο μικρές επισημάνσεις από τον Λάζο τον Βουνίσιο
Τις προάλλες παρατηρούσα ένα γκρουπ επισκεπτών στην πόλη μας. ¨Ήταν Κυριακή μεσημέρι καθώς σκεφτόμουν ότι οι άνθρωποι αυτοί διένυσαν πολλά χιλιόμετρα για να επισκεφθούν την πανέμορφη τουτη την εποχή περιοχή μας για να θαυμάσουν αλλά και να αποκομίσουν ευχάριστες αναμνήσεις από την περιοχή μας.
Προσπαθούσα έστω και εικονικά να «μπω στην θέση» τους. Ανάμεσα στα πολλά άλλα που εντόπισα να λείπουν, εντόπισα δύο μικρά αλλά σημαντικά πραγματάκια για να συμπληρώσουν μία ωραία εικόνα. Το ένα είναι η έλλειψη ενός εύκολα προσβάσιμου εστιατορίου ( όχι ταχυφαγείο, σουβλακερί, πιτσαρία, ψησταριά ή ταβέρνα στα στενά ή στην άλλη άκρη της πόλης ) και το άλλο ένα κατάστημα με είδη λαϊκής τέχνης και αναμνηστικά είδη στην κεντρική πλατεία της πόλης.
Λίγα χρόνια να μην πω περισσότερα στο κέντρο ( όχι στην άκρη ή σε σοκάκια της) πόλης υπήρχαν στις 4 γωνιές της πλατείας ισάριθμα εστιατόρια με όλα σχεδόν τα φαγητά στο μενού τα οποία ήσαν ( το τονίζω ) ανοιχτά τις Κυριακές και σε όλες σχεδόν τις επίσημες αργίες του έτους. Μου διαφεύγουν τα ονόματα στις επιγραφές ή των ιδιοκτητών τους. Αυτά υπήρχαν μέχρι πρόσφατα όπου στην ευρύτερη περιοχή ζούσαν μόνιμα ή περιστασιακά συμπολίτες ή επισκέπτες στην πόλη όπως πολύ περισσότεροι φοιτητές, στρατιωτικοί, δημόσιοι υπάλληλοι , εργάτες εργοταξίων, τουρίστες κ.α. . Τότε που ανθούσε ας πούμε οικονομικά η περιοχή πρίν αρχίσει το γνωστό «αποψίλωμα» στρατοπέδων, υπηρεσιών, υποδομών ή τα σαρώσει στο πέρασμα του η οικονομική κρίση με τα «Καπποδιστρικά Καλλικρατικά λουκέτα» Πρίν «ακμάσει» στην περιοχή η νέκρωση παύλα συρρίκνωση της εμπορικής οικονομικής ή οικοδομικής δραστηριότητας . Σήμερα θα έλεγα αυξηθήκαν υπέρμετρα τα ταχυφαγεία και τα καφενεία .Τα δε εναπομείναντα εστιατόρια με «πλήρες μενου» ( από φασολάδα μέχρι πολύπλοκα μαγειρεμένα φαγητά -όχι της ώρας) οι επισκέπτες μας τα εντοπίζουν στις άκρες ή στα στενά οι επισκέπτες ρωτώντας ή ψάχνοντας . Ειδικά τις Κυριακές ή αργίες εάν είναι τυχεροί ίσως να τα βρούν ανοιχτά.
Το άλλο σημαντικό είναι το γεγονός ότι πέραν από τα περίφημα γλυκά του κουταλιού Φλωρίνης δεν υπάρχει ένα κατάστημα ειδών λαϊκής τέχνης με αναμνηστικά είδη είτε στο κέντρο είτε σε κάποιο πολεοδομικό σημείο τουριστικής αναφοράς όπως είναι το Βαρόσι. Παλαιότερα υπήρχε ένα κατάστημα απέναντι από το ξενοδοχείο «Λύγκος» με την ονομασία «βιοχήμ» όπου πουλούσε αναμνηστικά είδη ανάμεσα στα δεκάδες είδη αρωμάτων ( κολόνιες ) . Επίσης υπήρχαν σε όλα σχεδόν τα περίπτερα κάρτ ποστάλ με φωτογραφίες , χάρτες από την πόλη - την ευρύτερη περιοχή όπου διαφήμιζαν την απαράμιλλη φυσική ομορφιά της Φλώρινας. Σήμερα στην πόλη δεν έχει υποπέσει στην αντίληψη μου σχεδόν κανένα παρόμοιο ,από όσο γνωρίζω , ώστε ο επισκέπτης να βάλει στις αποσκευές του σαν αναχωρήσει για το τόπο του μία καρτ ποστάλ , ένα πιάτο ,μία κούπα,ένα αναπτήρα, ένα πήλινο, ένα μπρελόκ , ένα καπέλο , ένα ¨σουβενίρ , ένα αναμνηστικό με εκτυπωμένες ή ζωγραφισμένες καλλιτεχνικές απεικονίσεις της Φλώρινας για να θυμούνται την επίσκεψη τους στην περιοχή μας.
Στο τελευταίο θα μπορούσαν να συμβάλουν τόσο διάφοροι καλλιτεχνικοι φορείς όσο και οι επαγγελματίες που ασχολούνται με ζωγραφική, φωτογραφία, εκτυπώσεις, άμεση επαγγελματικη σχέση με τους τουρίστες . Αντιθέτως όταν υπήρχαν προγράμματα επιδότησης νέων επιχειρήσεων σχεδόν κανένας νέος δεν επιχείρησε να επενδύσει ( επιδοτούμενος ) σε τετοιου είδους τουριστική εμπορική η επιχειρηματική δραστηριότητα Αντιθέτως όλοι πέσαν με τα μούτρα στο άνοιγμα καφετεριών , σουβλακερί, πιτσαριών με αποτέλεσμα τα μισά σχεδόν μαγαζιά να δουλεύουν ενώ τα άλλα μισά βαράνε μύγες. Τα υπόλοιπα πηραν την επιδότηση και βάλαν λουκέτο ή οι ιδιοκτήτες των βγήκαν στην σύνταξη .
Επειδή το «πηγάδι» συνεχώς στερεύει νομίζω δεν θα ήταν άσχημες οι ιδέες μου τόσο για τους επισκέπτες που είδα τις προάλλες να ψάχνουν να φάνε ή να αγοράσουν ένα σουβενίρ καταμεσήμερι Κυριακής , όσο και για τον τόπο μας που μαραζώνει ...;..
