Ο σεβασμός στην φύση

Λάζος ο βουνίσιος

Ο σεβασμός η αγάπη μας προς την φύση και το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζεί ο άνθρωπος είναι πρωταρχικής σημασίας για την ποιότητα της ζωής μας. Δέν αποτελεί προνόμοιο κάποιων, δέν είναι αντικείμενο αποκλειστικής εκμετάλευσης συντεχνιακών ομαδων, ούτε περιορίζεται σε ..ημερίδες, συνέδρια, σύσταση αυτόκλητων ομάδων ανθρώπων ή το χειρότερο ..σφραγίδες στα χέρια κάποιων. Δέν είναι τίτλος μίας θεωρητικής προσέγγισης του θέματος αλλά μία συνεχής και αδιάκοπη πρακτική, τρόπος ζωής στην καθημερινότητα του κάθε πολίτη.

Απο την καθημερινότητα, απο τον τρόπο που ζούμε, μέχρι την διαχείριση κρίσιμων ενεργειακών προιόντων του σύγχρονου πολιτισμού τα οποία αλληλεπιδρούν άλλωτε θετικά άλλωτε συνήθως αρνητικά στην ζωή μας. Ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί απο την μη εναπόθεση και τον μη διαχωρισμό σκουπιδιών που παράγουμε στα σπίτια μας , την ενεργή συμμετοχή πολιτών στο καθαρισμό μίας πλατείας ή ενός άλσους μέχρι την άναρχη τσιμεντοποίηση, μόλυνση με ραιδενέρειες του αέρα που αναπνέουμε όλοι συμβάλουμε λίγο ή πάρα πολύ σε αυτό που συνοπτικά περιγράφεται ώς αναισθητοποίηση του συνόλου.

Η Άνοιξη ήρθε με τις πρώτες πινελιές στα βουνά, τα χελιδόνια και άλλα αποδημητικά επιστρέψαν στις θερινές εστίες τους , έρχεται η πρωτομαγιά έπειτα το καλοκαίρι. Αρκετοί θα βγούμε απο την χειμωνιάτικη κλεισούρα και θα απολάυσουμε την μαγεία που προσφέρει η φύση την περίοδο αυτή. Θ απολάυσουμε του φυσικούς θησαυρούς οι οποίοι αγκαλιάζουν το σπίτι, τον χώρο εργασίας, τις εστίες όπου ζούμε, τα χωριά και την πόλη αυτή η οποία φέρει το όνομα της και απο την πλούσια χλωρίδα , την σπανίου φυσικού κάλλους φυσική ομορφιά που μας περιβάλει.

Αρκετοί μόνιμα ή περιοδικά θα επισκεφθούμε τις λίμνες, τα ποτάμια, τους ορεινούς δάσειους όγκους τα βουνά μας. Άλλοι για άθληση, άλλοι για διασκέδαση, άλλοι ώς μία απόδραση απο την σκληρή καθημερινότητα, άλλοι για ένα πίκ νίκ στην εξοχή, άλλοι για να ξαναθυμηθούμε τις ρίζες μας. Θα αισθανθούμε όλα εκείνα που οι κουρασμένοι κάτοικοι των σύγχρονων μεγαλουπόλεων δέν έχουν το προνόμοιο να απολαύσουν ανα πάσα στιγμή όπως ο εναλλακτικός τουρισμός.¨Ολοι θα επισκεφθούμε τα μέρη αυτά για οποιοδήποτε λόγο για να δεχθούμε τα ευεργετήματα της φύσης η οποία μας χαρίζει τόσο απλά, τόσο αθόρυβα, τόσο αρμονικά και γαλήνια κατα την επαφή μας με αυτή.

Κάθε φορά που ανεβαίνω στο βουνό , οι εικόνες , τα χρώματα, οι ήχοι, η μυρωδιά των λουλουδιών ,των πεύκων , η υφή του εδάφους , οι γεύσεις των καρπών της φύσης διαπιστώνω ότι ποτέ δέν μένουν στασιμες.Τα πάντα εκεί πάνω ζούν και κινιούνται αθόρυβα απο τα ταπεινά μυρμήγκια μέχρι τα πανύψηλα δένδρα τους αετους που φτερουγίζουν υπερήφανα στις κορυφογραμμές των κορυθαίολων βουνών μας.

 Κάθε εποχή , Άνοιξη ή φθινόπωρο, καλοκαίρι ή χειμώνα η φύση έχει το δικό της "θρόισμα¨,  την δική της "λαλιά" . Γεννιέται απο ένα ασήμαντο σπόρο, αναπτύσεται, ωριμάζει , κουράζεται,διψάει,  φθίνει, παρακμάζει,αναπαράγεται,  φυλλοβολεί, πέφτει σε χειμερία νάρκη ,ξεκουράζεται,νεκρώνει αναγενιέται..Σάν ένα αιώνιο πήγαινε έλα της Περσεφόνης , σάν το ανθοστόλιστο χαμόγελο της Δήμητρας, σάν τα λαμπερά στάχυα στα χωράφια..ζεί αναπνεει χαρίζει. Σάν την άμπελο της Παραβολής..............

Στα πρώτα παιδικά μου χρόνια ήταν τότε που κυλιόμουν στα ίδια χιόνια στα ίδια χορτάρια, μονάχος ή παρέα σκαρφάλωνα σε αυτά τα βράχια , μεγάλωσα σε τουτα τα βουνά, μύριζα το απόβροχο κάτω τις φυλλοβολούσες λεύκες στο νηπιαγωγείο της Καλλινίκης, ψάρευα στις νερολακούβες του , κολυμπούσα σε τουτο το ποτάμι, έμαθα κολύμπι σε τουτες τις λίμνες, τα καλοκαίρια ανέβαινα στον Σταυρό στον ¨Αγιο Μάρκο, στην Τάιμα, πρωτομαγιά στο έκτο χιλιόμετρο Φλώρινας Βίγλας , όταν μαζεύαμε νάρκισους για το ανθοδοχείο του πατρικου σπιτιού, το πρώτο χτυποκάρδι το πρώτο φιλί  σε εκείνο το βραχάκι κάτω απο το ερειπωμένο ¨Ξενία¨.Απο τις εναπομείναντες φλαμουριές ή ακακίες της κεντρικής πλατείας μέχρι τις υψίκορμες οξυές στο Βίτσι , τις φτέρες στην Τάιμα, τα πεύκα στο Πισοδέρι, τα λιθόστρωτα καλντερίμια στο Νυμφαίο,τα κέδρα τους καλαμιώνες στις Πρέσπες, τους αντικατροπτισμους του ήλιου στα γαλήνια νερά της βεγορίτιδας,  τα μανιτάρια στο  Βόρρας, τους σχηματισμους αργυροπελεκάνων πάνω απο τον χιονισμένο Βαρνούντα μέχρι τον Μύτικα τον Θεικό Ολυμπο που μόλις ξεπροβάλει στο βάθος του ορίζοντα ,τα αθέριστα σταροχώραφα την εποχή του θέρους,  την απλωσιά της αρχαίας Λυγκιστίδος καθώς ατενίζω κάθε φορά εκεί στο ξέφωτο απο τον περιαστικό λόφο με το Σταυρό νοτίως της πόλης.....

Ατελείωτες αναμνήσεις, ατελειώτα βιώματα,αναρίθμητες μικρές ή μεγάλες ιστορίες, ρομαντικά όνειρα σάν τα σύννεφα  παρελάυνουν στην σκέψη μου καθώς αντικρύζω τουτα τα βουνά και αυτους τους κάμπους .

Όλος αυτός ο σιωπηλός επιγειος παράδεισος, όλος αυτός ο κόσμος,των αγριμιών, των φυτών, των ανθρώπων, των μονοπατιών,  των εικόνων ,των ήχων, που μας συντροφέυει στην πόλη είναι αυτές οι αγγαλιές της φύσης, αυτο το ανάγλυφο των βουνών και των κάμπων που φαντάζουν στολίδια εκεί ψηλά απο την απέραντοσύνη του σύμπαντος.Αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μας , της ύπαρξης μας ο τόπος ή φύση ετούτη. Σάν ναυτικοί του Οδυσσέα που πλανιόνται μετέωροι στα κύματα του μυθικού Ποσειδώνος υπο την μανία των θεών με προορισμό την χαμένη Ιθάκη , την χαμένη φύση μας. Ετούτα τα δένδρα, ετουτα τα χώματα , ετουτα τα άνθη, ο αέρας που κομματιάζεται στις αιχμηρές άκρες πευκοβελόνων,στους βράχους , στις πλαγιές , στις ασημοσκεπείς κορφές που φαντάζουν ωσάν χιονισμένοι πύργοι, αυτές οι γαλήνιες λίμνες, το κελάρισμα των ρυακιών, των ποταμών, αυτά τα σταροχώραφα όλα αυτα είναι κάθε μόριο της φύσης αυτής είναι μόριο του κάθε ανθρώπου στην βιομονάδα ύπαρξης τους. Αυτά έχουν οι ναύτες του Οδυσσέα να μαστιγώνουν γλυκά στην σκέψη τους . Αυτά που έχουμε όλοι εμείς οι Έλληνες που τόσο πολύ αδιαφορούμε σε ετουτο το μακεδονικό αγκωνάρι στην άκρη της κεραμοσκεπής της πατρίδας μας. Τούτα τα βουνά που τα αποψιλώνουνε για να κατασκευάσουνε άψυχα έπιπλα ή για να ζεσταθούμε στους ατελείωτους σιβηρικους πολιτικους χειμώνες. Σε ετουτο το επι γής στολίδι που ακούει στο όνομα Φλώρινα.Σε ετουτη την πλούσια φύση την οποία τραυματίζουμε, πληγώνουμε, ρυπαίνουμε ολοένα Περιορίζοντας το φώς , το οξυγόνο την έκταση των λιμνων , των δασών ή αποστραγγίζοντας τους ποταμους και ρυακια, ανοίγωντας βαθειές ουλές στην επιδερμίδα της γής .

Τουτο το βουνό, τουτο το δάσος με τις αιωνόβιες βελανιδιές με τα αειθαλή πεύκα είναι το σπίτι μας και δέν πρέπει εις το εξής  να ανεχόμαστε τα λογής λογής σκουπίδια να αμαυρώνουν το μεγαλείο της φύσης .

Ναί εμείς που δέν φροντίζουμε ούτε κάν για την καθαριότητα τους.Οσοι έρχονται συχνότερα σε επαφή με την φύση και τι "ίχνη πολιτισμού" δέν συναντάμε, δέν ανακαλύπτουμε στα μονοπατια του δάσους .Απο άναρχες τσιμεντοποιήσεις, ανοικοδομήσεις μέχρι σκουπιδαριό , μπάζα,πεταμένους  καναπέδες,γρατσουνισμένα μεταχειρισμένα η νέα έπιπλα ,  οικοδομικά υλικά , βρώμικα ρούχα, παππούτσια,λερωμένα εσώρουχα, χαρτοπάνδηλα,ταξιδιωτικους σάκους,   σκουριασμένους τενεκέδες, μουχλιασμένους μουσαμάδες, μέχρι και ψόφια ζώα σε προχωρημένη αποσύνθεση εύκολη λεία στα αρπακτικά όρνεα που ζουν περιξ των δασικών χωματερών ή δασικών δρόμων που χαρακώνουν το όμορφο ανάγλυφο των βουνών μας .

Καιρός λοιπόν κάθε φορά ότι σκουπίδια συναντήσουμε σε βουνά , σε δάση , σε λίμνες ή σε κάμπους μία κίνηση έχουμε να κάνουμε για να προστατεύσουμε την φύση και της ζωή μας .....

Συλλέγουμε όλα τα σκουπίδια σε τσουβάλια
και τα πετάμε χωρις δεύτερη σκέψη
στα βαρέλια των αχρήστων .