Στον πατέρα μου που έφυγε…
Πατέρα μου , αγαπημένε λατρεμένε
πατέρα. Άλλο ένα κλαδί έσπασε στο δένδρο μετά τον Ηλία. Κάποτε εσύ και η μητέρα
μου με φέρατε σε αυτόν κόσμο. Πατέρα θυμάμαι την αγκαλιά σου στο πατρικό το
σπίτι. Το 74 θυμάμαι που γύρισες από την επιστράτευση , φόραγα την στολή σου.
Πατέρα θυμάμαι πώς ζούσαμε τότε φτωχικά όταν δεν δούλευες όλοι μαζί σε ένα
μικρό δωμάτιο. Μακρινές αναμνήσεις τώρα Πατέρα θυμάμαι πόσο πολύ με αγαπούσες
μέχρι την τελευταία ημέρα , ήμουν η αδυναμία σου. Ήσουν πάντα στο πλάι μου
ήμουν πάντα μαζί σου. Ασθένεια… Ταλαιπωρήθηκες μια ζωή, κουβαλούσες στην πλάτη
τον Σταυρό του μαρτυρίου χωρίς λές κουβέντα. Βασανίσθηκες στο δύσκολο εκείνο
μονοπάτι της ζωής σου .Περισσότερες φουρτούνες παρά νηνεμία είχες στην ζωή σου.
Πρίν το τέλος κόπασαν οι άνεμοι , βρήκες
κοντα στο τέλος χαρά, ηρεμία και ησυχία . Στο πλάι όλα αυτά τα μοιραζόμασταν
όσο μπορούσε ο καθένας όλοι στην οικογένεια μας. Σαν το μυρμήγκι , σαν
περιστέρι , δεν σκόρπαγες κακό στους γύρω σου. Μόνο αγάπη και καλοσύνη…. τελευταίο
άφηνες πάντα τον εαυτό σου πατέρα. Όλοι είχαν έναν καλό λόγο σαν άκουγαν το
όνομα σου στην δουλειά και στην μικρή μας κοινωνία. Εσύ μου έδειχνες το δρόμο ,
στην Εκκλησία, στα κατηχητικά, στο σχολείο ..Διάβαζες την Αγία την Γραφή ,
έκαμνες την προσευχή στο τραπέζι .Μας συμβούλευες …Σε θυμάμαι αγαπημένε,
λατρεμένε πατέρα όταν τάϊζες τα περιστέρια , τα φρόντιζες , τα μεγάλωνες, μου
τα έδινες στα χέρια. Κι όταν τα περιστέρια σκόρπισαν, αυτά δεν σε λησμονίσαν
.Χρόνια μετά ήρθαν και κάθισαν όλα στον εξώστη του πατρικού μας. Συμπονούσες
όσους υπέφεραν γιατί ήξερες τι θα πεί πόνος . Συμβούλευες να γίνω σωστός,
χρήσιμος στην κοινωνία ,προσπάθησα . Να αγαπάω αλλήλους, να στηρίζω τους
αδυνάτους, να φροντίζω τους αρρώστους. Έδινες πολλά , δεν ζητούσες τίποτα από
κανέναν παρα μονάχα αγάπη. Πάντα σιωπηλά καμάρωνες όταν γυρνούσα από το
σχολείο, όταν σου έστειλα φωτογραφίες από τον στρατό , όταν έκανα οικογένεια, όταν με είδες με στολή στην
εργασία .¨Όταν για πρώτη φορά αντίκρισες την κόρη μου, την εγγονή με το δικό
σου όνομα. Ακόμη και στις πίκρες που σου χάριζα εσύ πατέρα τις κατάπινες, με
συγχωρούσες με πατρική αγάπη πάντα με έκλεινες στην αγκαλιά σου .Είχες απεριόριστη αγάπη, υπομονή και καλοσύνη
μέσα σου πατέρα. Το μίσος και η κακία ήταν άγνωστα για σένα. Όσα βάσανα , όσες
φουρτούνες της ζωής είχες να αντιμετωπίσεις τα υπέμενες Ιώβεια, καρτερικά, θα
περάσει έλεγες , υπομονή , έχει ο Θεός, μην ανησυχείς..Ρίξε μια ζαριά καλή και
για μένα βρε ζωή , ψιθύριζες πίνοντας το καφέ σου. Η πολυθρόνα σου θα μείνει
άδεια . Πατέρα πώς πέρασαν τόσα χρόνια; Σαν μια γλυκιά ανάμνηση τώρα, όσα
δύσκολα πέρναγες, είσαι εκεί πάντα, στο εικονοστάσι της ψυχής μου. Ο Θεός, ο Χριστός,
να προσεύχεσαι, να μετανιώνεις, να πιστεύεις κι Εκείνος θα στο ανταποδώσει με
συμβούλευες πάντα. Καλό έκανες - καλό να περιμένεις Εκείνος ξέρει …Οι συμβουλές
σου, όσο μακριά κι εάν ήμουνα, όσο επιπόλαια μερικές φορές τις άκουγα, κι όμως
πατέρα σήμερα αποδείχθηκαν πολύ γερά θεμέλια στο οικοδόμημα της ζωής μου. Πατέρα
πόσο χαρά ένιωσες όταν μετά καιρό ξανασμίξαμε όλοι; σαν εκείνα τα σκορπισμένα περιστέρια… Όταν
αγκάλιαζες τα εγγόνια ,όταν άκουγες την φράση σε αγαπώ παππού..Πόσο σιωπηλή
χαρά ένιωσα μέσα στο κουρασμένο βλέμμα σου! Ακόμη και την τελευταία ημέρα
βασανιζόσουν. Κάθε χρόνος πέρναγε με βάσανα που σκαρφάλωναν στα ασπρισμένα
μαλλιά σου .Χάραζε ο χρόνος ρυτίδες πόνου στο πρόσωπο σου, τις έβλεπα . Μιά ζωή
πατέρα βάσανα πολλά , λίγες ήταν οι χαρές ίσως και περισσότερες , αυτά θυμάμαι Πολλά
συναντούσες στο μοναχικό μονοπάτι εκείνο που ακολούθαγες μαζί με την μάνα μου
που ήταν πάντα στο πλευρό σου… Γοργοθάς …Οι τελευταίες λέξεις πρίν αναχωρήσεις
.. «φεύγω, φεύγω, φεύγω … «εκεί πέρα» ..να μην ανησυχείς για μένα ..να αγαπάς
την οικογένεια, τα παιδιά σου..» Έφευγες… Τότε αμήχανος διαισθάνθηκα αγαπημένε
μου, λατρεμένε μου πατέρα , ότι θα έφευγες σιωπηλά από κοντά μας χωρίς να
βασανίσεις κανέναν, αφήνοντας ένα συννεφιασμένο
πρωϊνό τα δάκρυα βροχή να πλημυρίσουν την ψυχή μου… κλαίμε για σένα πατέρα μου ,αγαπημένε
μου πατέρα ..Ξαφνικά, αθόρυβα και σιωπηλά έφυγες πατέρα στην
Πόλη εκείνη με πολιούχο τον Άγιο που είχες το όνομα Του. …ξέρω, ξέρω,
ξέρω ότι τώρα ο Γολγοθάς σου τελείωσε Ξεκουράσου.. τα βάσανα στο κουρασμένο σου
κορμί τελείωσαν Έσβησε το φώς του κεριού σου εδώ κάτω …Μα η ψυχή σου αγαπημένε
μου πατέρα ταξιδεύει , έφτασε , ησύχασε στην μακρινή σου Ιθάκη..τελείωσε ο Γολγοθάς
των επι γής βασάνων τούτες τις μαύρες ώρες της αναχώρησης σου που ζούμε. Εκεί
ψηλά στην Επουράνια Πολιτεία εύχομαι ο Θεός να σε έχει στην αγκαλιά Του όπως είχες εσύ πατέρα μου εμένα στην δική
σου. Έζησες την κόλαση εδώ κάτω…. οδός παραδείσου …. Θα ανάβω το κερί στο
εκκλησάκι εκείνο ψηλά στα χιονισμένα και ψηλά βουνά μας… Θα συνεχίζω να
προσεύχομαι να είναι γαλήνια η ψυχή σου σαν εκείνο το περιστέρι..Προσπάθησα να
συγκρατήσω τα δάκρυα της ψυχής μου τούτες τις ύστατες στιγμές της αναχώρησης
σου …Σε αγαπώ, θα σε θυμάμαι κι άς μην είσαι πλέον εδώ κάτω κοντά μας. Ζείς
μέσα στις καρδιές μας …μας χάρισες πολλά… σου δώσαμε όσα μπορούσαμε όλοι… Πατέρα
σε θυμόμαστε, σε αγαπάμε ..για πάντα… μέχρι κάποτε να ξανασυναντηθούμε . Καλό
Ταξίδι πατέρα. Αντίο Λατρεμένε μου πατέρα….. Λάζος ο βουνίσιος Τρίτη 4 Ιουνίου 2013
