Λάζος ο βουνίσιος …
Μετά απο μία
φανταστική βουνίσια διαδρομή που ξεκινάει πίσω από την γέφυρα του Αγίου
Νικολάου στην Φλώρινα ή από την γέφυρα του οικισμού Σίμου Ιωαννίδη υπάρχει σε
ένα ύψωμα μία μικρή βασιλικού ρυθμού βουνίσια
εκκλησιά . Στην διαδρομή από Φλώρινα ο οδοιπόρος συναντά πυκνά δάση από πεύκα, βελανιδιές, καστανιές, καρυδιές, οξιές και
πληθώρα βουνίσιων δένδρων ‘η ψηλότερα πολλά
ρυάκια νερού τα οποία το καλοκαίρι προσφέρουν απλόχερα δροσιά και αναζωογόνηση στον οδοιπόρο , ενώ το φθινόπωρο οι εναλλαγές
των φυσικών παραλλαγών του δασικού
τοπίου τον μεταφέρουν σε μία άλλη «ζωγραφική» διάσταση εκ των ζωηρών χρωμάτων
που θα συναντήσει.
Ανηφορίζοντας από τον χωματόδρομο σε μια στροφή υπάρχει μία
πετρόχτιστη βρύση με παγκάκια αλλα και
πετρόχτιστες ψησταριές με ένα εικονοστάσι όπου συχνά συναντώ παρέες φυσιολατρών
αλλα και κυνηγών αγρίων ζώων που τριγυρνούν στα βουνά . Ελάχιστα μέτρα ψηλότερα
υπάρχει το γραφικό παλαιό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου όπου την πρωτομαγιά οι
κάτοικοι ανηφορίζουν σχεδόν κάθε έτος με τις παρέες ή τις οικογένειες τους . Μέσα
από τις πανύψηλες οξιές και τα «χαλιά» απο φτέρες στην συνέχεια το βουνίσιο τοπίο αλλάζει. Την πρώτη
φορά πρίν που ανηφόρισα λίγα χρόνια από τον καλοσυντηρημένο δασικό δρόμο ένιωσα δέος από την μαγική ομορφιά του τοπίου
καθώς μονάχος με την μοτοσυκλέτα μου περιπλανιόμουν στα βουνά με κίνδυνο να «τρακάρω»
με μια μεγάλη αρκούδα τα ίχνη της οποίας ήταν ορατά στο χώμα μαζί με ίχνη από αγριογούρουνα
, λύκους ή αλεπούδες κ.α. πολλά ζώα του δάσους που φωλιάζουν εκεί .Τοπία δασικά που σε καθηλώνουν καθώς οδοιπορείς
και περιπλανιέσαι σε αυτά .Εκεί ένιωσα έντονα πόσο μικροί και ασήμαντοι είμαστε
μέσα στο μυσταγωγικό μεγαλείο της φύσης.
Ιστορίες και εικόνες σαν «αερικά» πλανιόνταν ανάμεσα στα πανύψηλα δένδρα από το παρελθόν όπου
σε συντροφέυουν εκεί ψηλά πρίν φτάσεις στο ξέφωτο όπου οι κυνηγοί έχουν τοποθετήσει
ένα πράσινο βαρέλι και ένα κιόσκι ενώ στο
βάθος της επιμήκους χαράδρας μόλις που διακρίνεται η Σκοπιά. Εδώ στα χρόνια του
λεγόμενου εμφυλίου χύθηκε αίμα Ελληνικό σαν οδρές κ/σ κατέβαιναν από τον
Βαρνούντα όπου είχαν στρατοπεδεύσει .Εδώ
την νύχτα προς τα ξημερώματα της 12ης Φεβρουαρίου 1949 οι μάχες του
εθνικού στρατού και των κ/σ έγιναν σώμα με σώμα. Εδώ κοντά είναι το ύψωμα
Γκιούπκα –Γυφτοπούλα , πιο πέρα το ύψωμα Καλογερίτσα, εδώ κάπου πιο κάτω ήταν που
είχε στρατοπεδεύσει η πυροβολαρχία του Νικολάου Παπαδόπουλου και τα κανόνια της
σημάδευαν τις κορυφές της Τάιμας βορειότερα .Χρόνια μνήμες ιστορίες παλαιοτέρων
σε ένα παραδεισένιο τοπίο που νοερά σε ταξιδεύει μέσα στην ιστορία. Ο δασικός δρόμος διακλαδίζεται
προς δύο κατευθύνσεις , ένας στενός χωματόδρομος που κατηφορίζει ανατολικά
προς την Σκοπιά και ένας άλλος που
συνεχίζει προς το Τρίβουνο. Ένα βουνίσιο χωριουδάκι οι ρίζες του οποίου
ξεκινάνε από τα χρόνια επι Ρωμαικής Αυτοκρατορίας .Οι τελευταίοι κάτοικοι του μετακινήθηκαν μέσα προς
τέλη του περασμένου αιώνος προς την Φλώρινα μέχρι που ερήμωσε στην
κυριολεξία.Οι περισσότεροι μετεγκαταστάθηκαν
στον νέο οικισμό Σίμου Ιωαννίδη ή έφυγαν στο εξωτερικό μετά την δεκαετία του
1940. Ένας από αυτούς ήταν ο αείμνηστος εκ μητρός παππούς μου ο Μανώλης που
έζησε στο βουνίσιο Τρίβουνο τα πολύ παιδικά
του χρόνια .
Ο δρόμος ο βουνίσιος σάν ένα έρημο μονοπάτι οδηγεί προς το Τρίβουνο όπου σε
ένα ξέφωτο συναντώ μια πολύ όμορφη εκκλησιά η γνωστή σε εμάς τους Φλωρινιώτες ως
Παναγίτσα να στέκεται κάτω από ένα δασάκι με ψηλά πεύκα .Απο μία μικρή είσοδο ο
επισκέπτης εισέρχεται στην αυλή της όπου το θρόισμα των πεύκων σε γαληνεύει ,
σε ταξιδεύει σε άλλες μακρινές εποχές . Η ησυχία , οι ήχοι της φύσης και το
μαγευτικό τοπίο καταλαγιάζουν τις αισθήσεις μακριά από την πολύβουη χαράδρα .
Εορτάζει όπως πάρα πολλές εκκλησιές της Ελλάδας κάθε δεκαπεντάυγουστο όπου οι
παλαιοί Τριβουνιώτες ανταμώνονται για να
εορτάσουν μετά την Θεία Λειτουργία την Κοίμηση της Θεοτόκου υπο την συνοδεία
τοπικών ήχων και χορών μία ημέρα που ημερολογιακά σηματοδοτεί το τέλος του σύντομου
θέρους εδώ στα ψηλά βουνά της Φλώρινας και τον ερχομό του πολύμηνου χειμώνα . Αν
δεν κάνω λάθος στην συνέχεια ο βουνίσιος χωματόδρομος καταλήσει στο τρίβουνο και από εκεί οδηγεί στην επίσης έρημη βουνίσια
κοινότητα Κορυφή Φλώρινας αλλα και προς στην κοινότητα Μακροχώρι και τον
επαρχιακό δρόμο τροπαιούχου Άνω Μελάς στα
ιστορικά Κορέστια Καστοριάς .Σε εκείνα τα ιερά βουνίσια χώματα όπου πρίν ένα
αιώνα πέρασε για τελευταία φορά ο Παύλος
ο Μελάς Την τελευταία φορά που ανηφόρισα στην Παναγίτσα άναψα ένα κεράκι εις
την μνήμη του παππού μου μια και θα νύχτωνε και δεν μπορούσα να συνεχίσω το βουνίσιο
μοναχικό οδοιπορικό μου μέχρι το Τρίβουνο και από εκεί να πάω στα πατρογονικά κορέστια
της Καστοριάς.…
Παρά τις μικρές
πινακίδες σε ένα πεύκο ώστε οι επισκέπτες να αφήνουν καθαρό το χώρο κατά την
αναχώρηση τους διαπίστωσα πεταμένα σκουπίδια στο έδαφος , αλλά και στάχτες από μια
μικρή φωτιά που είχαν ανάψει για να ..ζεσταθούν προφανώς λαθρομετανάστες στο
πρόναο της εκκλησιάς όπως και κάτι χαζά «επαναστατικά» συνθήματα που είχαν
γράψει κάποιοι ανόητοι στην περίφραξη της εκκλησιάς. Κάπως έτσι μη σεβόμενοι
την ιερότητα του χώρου αφήνουν τα ίχνη τους οι λεγόμενοι άνθρωποι ….Αυτά σκέφθηκα
καθώς βάδιζα προς το παρακείμενο μικρό νεκροταφείο στο περίβολο της εκκλησιάς. «Εφονεύθη
λόγω νάρκης»… έγραφε σε ένα μικρό σταυρουδάκι
στο έδαφος. Εδώ τα σημάδια και οι αγιάτρευτες πληγές που άφησε ο πόλεμος είναι,
τα νιώθεις έστω και νοερά, ακόμη ζωντανά.
Στην επιστροφή ένα ζευγάρι αετών φτερούγιζε πάνω από την
πυκνή βλάστηση των δένδρων σαν να με αποχαιρετούσε καθώς κατηφόριζα με την
μοτοσυκλέτα μου προς την Φλώρινα. Η εμπειρία για όποιον φυσιολάτρη ή ..κυνηγό αγρίων
ζώων του δάσους ανηφορίσει στα βουνά μας είναι μοναδική, εκεί ψηλά στην Παναγίτσα .Εκεί
στον δρόμο , στο μοναχικό μονοπάτι προς το έρημο Τρίβουνο Φλωρίνης κι από εκεί προς τα ιστορικά Κορέστεια της Καστοριάς
.
Περισσότερες ιστορικές πληροφορίες για το Τρίβουνο Φλωρίνης και
την συμβολή των κατοίκων κατά την διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνος , και άλλα
ενδιαφέροντα ιστορικά στοιχεία μπορείτε να αντλήσετε για να εμπλουτίσετε τις ..γνώσεις σας, από τον ιστοχώρο…
