Αντί προλόγου θα μου επιτρέψετε να εκφράσω δημοσίως τα συγχαρητήριά μου εις τον εκπαιδευτικό κ. Παρίση Γ. Εμμανουήλ σχετικά με το ΘΑΡΡΟΣ της γνώμης και την συγκροτημένη πρότασή του περί «ανεγέρσεως ενός νέου ηρώου-μνημείου αφιερωμένο σε όλους τους υπέρ Πίστεως και Πατρίδος πεσόντες συμπολίτες μας» στην πόλη της Φλώρινας.( εφημ. ελεύθερο Βήμα της Φλώρινας ,αρ φύλλου 2702, σελ 5 & 9 ,της 6ης Αυγούστου 2008)
Σημειώνω και τονίζω την λέξη ΘΑΡΡΟΣ διότι αποκτά ιδιαίτερη σημασία στην σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης., της ομογενοποίησης των λαών σε μία «ανώτερης μορφής πεφωτισμένη» διακυβέρνηση. Σε μία εποχή της διεθνοποίησης , της σταδιακής περιθωριοποίησης της Ελλάδος ,της μετάλλαξης της σε παρακμάζουσα «επαρχία» στόν γραφειοκρατικό χάρτη της Ε.Ε εθνικά, πολιτικά, οικονομικά, διοικητικά, κοινωνιολογικά κλπ. Σε μία Ελλάδα υπο το προσωπείον του εξευρωπαϊσμού (νεοελληνική απροσδιόριστη ευρωλιγούρα ) ,του εκσυγχρονισμού, του εκμοντερνισμού, της αναδιάρθρωσης, των μεταρρυθμίσεων ,του νεοεποχισμού, του διαχωρισμού κράτους εκκλησίας, της απάλειψης θρησκεύματος από τις ταυτότητες, της επανασυγγραφής της ιστορίας , της συγχώνευσης στο σουρωτήρι ή στην θολή βαλκάνια πειραματική σκακιέρα γεωπολιτικών διεθνικιστικών συμφερόντων. Οι δε λέξεις Πατρίδα, Πίστη, Ιστορία ,ένδοξο παρελθόν, Μνημεία πεσόντων Ηρώων είναι υπο διωγμόν διότι θεωρούνται…. εξοβελισταία εννοιολογικά σχήματα στο λεξιλόγιο των επί δεκαετίες εκάστοτε εισαγόμενων κούφιων ιδεοληψιών από μισθοφόρους της νέας τάξης στην χώρα μας. Στην νεοελληνική πραγματικότητα το θάρρος της γνώμης μεταφράζεται από αυτούς τους κυρίους και κυρίες σε.. παράτολμη εξτρεμιστική ενέργεια η οποία εντέχνως θα κατασυκοφαντηθεί (πράγμα αδιανόητο σε δημοκρατικές κοινωνίες) με αποδιοπομπαίους χαρακτηρισμούς ,με λογοκρισία, με υβριστικές εκφάνσεις του λόγου ή με τακτικές ιδεολογικής επιθέσεως χωρίς λογική επιχειρηματολογία, από τις αγέλες του εγκατεστημένου υπερδιεθνικιστικού υποσταθμού της νέας τάξης πραγμάτων στην χώρα μας ώστε να στιγματισθούν ως…παράτολμες «τρομοκρατικές» ορολογίες .Η ανέγερση μνημείων ηρώων θα διαταράξει την ησυχία της άρχουσας μεγαλοαστικής τάξης ενός καθησυχαστικού «επιχειρηματικού νεοπατριωτισμού του γλυκού νερού» ή των διεθνικιστικών ή υπερδιεθνικιστικών εγχώριων (και μη) πολυπολιτισμικών διατεταγμένων αντιλήψεων .Θα διαταράξει την καλή γειτονία φιλία ασφάλεια και ….παραλογισμό του γείτονα .Θα θιχθούν βλέπεις τα υπερδιεθνικιστικά , μεγαλοιδεαλιστικά, ιμπεριαλιστικά, γεωπολιτικά σχέδια με μνημεία που ανασύρουν στην μνήμη μας την ξεχασμένη ένδοξη ιστορία μας. Θα διαταράξουν την ευρωλιγουριά των «φερέλπιδων» ματαιόδοξων και περισπούδαστων νεολαίων οι οποίοι έχουν ως σημείο αναφοράς των μία Ευρώπη ενός μελλοντικού πανευρωπαϊκού «Βατερλό», μίας «ηνωμένης» Ευρώπης των states της οποίας ήδη μοιάζει το ευρωκοινοβούλιο με έναν νεοβαβελικό χάρτινο πύργο συγκεντρωτικής κεντρικής εξουσίας ελεγχόμενης από την καθοδήγηση πλανητικών ,οικονομικών, γεωπολιτικών αρχιτεκτόνων και συνισταμένων συμφερόντων ..
Δυστυχώς οι νεώτερες γενιές δεν έχουν την ευκαιρία να αντικρίζουν ήρωες , ιστορικά πρότυπα στην ζωή τους. Ανδρώνονται ή ενηλικιώνονται στα πρότυπα της κυρίας Μαντόνας ή του κυρίου Ψινακέως η της «συνωστισμένης τουριστικής επιβίβασης» Ελλήνων σε βαπόρια στην Σμύρνη των 20’s.! Αυτή είναι η νέα εποχή της ιστορίας την οποία παντοιοτρόπως επιβάλλουν σε όλες τις χώρες ,τα κράτη και τους λαούς. Την επιβολή μίας επίπλαστης ιστορίας , μίας εικονικής πραγματικότητος η οποία εξυπηρετεί άριστα την «νέα τάξη πραγμάτων» (πράγματα! λες και οι λαοί , οι άνθρωποι είναι υποκείμενες οντότητες όπως ..τα βόδια, οι πέτρες ή τα κούτσουρα!. Δέν επιτρέπεται να εκθειάζει την ένδοξη ιστορία και τους νεκρούς ήρωες προγόνους μας της σημερινής ανέξοδης ελευθερίας την οποία ζούμε σήμερα στην χώρα μας. Έφτασαν ανερυθρίαστα στο επαίσχυντο σημείο να ομιλούν ότι το ένδοξο παρελθόν μας εκ της λέξεως εστί παρελθόν και ίσως πρέπει κατά την αρρωστημένη φαντασία τους να το διαγράψουμε εν ονόματι κάποιας αόριστης, συγκεχυμένης, απρόσωπης και ανεξέλεγκτης έννοιας λχ. της Ευρώπης , της νέας εποχής , ενός νέου κόσμου, μίας «παγκόσμιας χώρας» όπου οι λαοί ως καταναλωτικές αγελάδες πρέπει να βόσκουν στους απέραντους λιβαδότοπους των internationale super markets ενός άναρχου, ιμπέριαλ, διεθνούς (χωρίς κράτη, ιστορία και σύνορα ) νεοκαπιταλισμού των παγκόσμιων μονοπωλίων με απάνθρωπες έννοιες υποκρύπτουσας φασίζουσας διαχείρισης των ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη. Θέλουν αποψιλωμένους ιστορικά πολίτες σαν τα κίτρινα φύλλα αποκομμένα από τα κλαδιά, τον κορμό, τις ρίζες των δένδρων τους. Να άγονται ,να φέρονται ή να αιωρούνται μετέωροι στις διαθέσεις του κάθε ανιστόρητου , της κάθε γομολάστιχας εθνικής ιστορίας, του κάθε απαλλοτριωμένου αχυράνθρωπου πολίτη ενός.. αφηρημένου κόσμου .Χώρα, λαός , πολίτες χωρίς παρελθόν ,χωρίς σεβασμό στην ιστορία , χωρίς συνέχεια – συνέπεια στο παρόν και με αμφισβητούμενο μέλλον είναι σίγουρα καταδικασμένοι να χαθούν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Εκτός της έλλειψης μνημείων ηρώων στην καθημερινότητά τους, απουσιάζει η εκτεταμένη και αδιάλειπτη ιστορική αναφορά των ηρώων αυτών στην Παιδεία της χώρας μας.Για τέτοιο σημείο εθνικής διαγραφής της ιστορίας μας μιλάμε να μην υπεισέλθω εις βαρύτερους χαρακτηρισμούς!
Αξιότιμε κ. Παρίση ειλικρινά ,σκεδαζόμενος εις την σκέψη από τα τρέχοντα δεδομένα ,ως συμπολίτης σας θαυμάζω το ΘΑΡΡΟΣ σας περί της ανεγέρσεως ενός νέου μνημείου ηρώων στην Φλώρινα .Ελπίζω η έκκληση μας να υλοποιηθεί κάποτε αλλά να με συγχωρέσετε έχω μία μικρή διαφωνία. .Δέν αρκεί «γενικώς και ..αορίστως» ένα μνημείο ηρώων αλλά ειδικώς και συγκεκριμένων ηρώων οι οποίοι σφράγισαν με το έργο τους την ιστορία της περιοχής μας. Ο έφιππος Μέγας Αλέξανδρος του Φλωρινιώτη γλύπτη κ. Καλαμάρα θα ήταν ίσως μία από τις καλύτερες ιδέες τόσο για να τιμήσουμε ως αρμόζει τον μεγαλύτερο ήρωα της ιστορίας μας ( η δε γενεαλογική ρίζα του οποίου ήταν από την περιοχή μας, μέσω του πατρός του, Φιλίππου Β΄ - υιού της πριγκίπισσας Λυγκηστίδος Ευρυδίκης και του Αμύντα ) όσο και για να τιμήσουμε τον συμπολίτη καλλιτέχνη μας. Εγκατεστημένο στην ποιό περίοπτη τοποθεσία της πόλης όπως αρμόζει, εκεί στην είσοδο της πόλης μας, στην πλατεία γνωστή σε όλους μας … ώς «κύκλος». Απ΄ ότι θυμάμαι κάποτε ένας δημοτικός σύμβουλος είχε προτείνει κάτι ανάλογο στο Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης μας, μα δυστυχώς και αυτή η πρόταση (προφανώς μη ανταποκρινόμενη σε προσδοκώμενα ωφελήματα) δεν υιοθετήθηκε από τους αρμοδίους και έμεινε στα αζήτητα των πρακτικών και του αρχείου! Για όλους εμάς η ανέγερση ενός ηρώου ενός λιτού , απέριττου μνημείου ή αγάλματος αποτελεί ελάχιστο ηθικό και ιστορικό χρέος σε όλους εκείνους που θυσιάστηκαν να ζούμε εμείς ελεύθεροι και όχι ανελεύθεροι πολίτες μίας σκλαβωμένης πατρίδος . Για ορισμένους δυστυχώς και τολμώ να το πώ αυτό αποτελεί μία μισητή εκδήλωσιν, μία αγγαρεία , ένας έντονος πονοκέφαλος, μία αιματηρή σύγκρουση με αυτήν την «νεοταξιακή ώσμωση» οι οποίοι δεν έχουν την δύναμη να ανταποκριθούν στις σκληρές απαιτήσεις της ιστορίας και της εποχής μας .Ευκόλως άνευ ουδενός δισταγμού, εν ονόματι της παγκόσμιας «προόδου» ή μίας αφηρημένης ιστορίας, θα ανεγείρουν «μνημεία της τρομπέτας,, της μπάμπουσκας η της τιρκουάζ αγκινάρας» ως «σύμβολα της διεθνούς φιλίας και της γονιμοποιητικής διαλογικής ώσμωσης των λαών» (η των «πραγμάτων» της νέας τάξης) αλλα διστάζουν στην ιδέα ανέγερσης ενός νέου μνημείου ηρώων στην πόλη μας..
