Η στρουθοκάμηλος είναι ένα συμπαθές δίποδο φτερωτό ζώο το οποίο ζεί σε θερμές περιοχές. Έχει πολύ μακρύ λαιμό και μακριά πόδια ( παρόμοια στο σχήμα σαν της όρνιθος) έχει μικρά φτερά ,πούπουλα στην ράχη (αδύναμη εκ φύσεως να πετάξει) .Μόλις αντιληφθεί ότι διατρέχει σοβαρότατον κίνδυνο η ύπαρξη ,η παρουσία της στο ζωικό βασίλειο μίας περιοχής , αγέλης κλπ χαρακτηριστικό γνώρισμα της , με το οποίο ξεχωρίζει από όλα τα είδη των ζώων , είναι να χώνει το μικρό κεφαλάκι της μέσα στην άμμο. Η ενστικτώδης κίνηση διαβίωσης του εν λόγω ζώου πηγάζει από το αστείο αμυντικό σύστημα της βασιζόμενο στα οπτικά ερεθίσματα που δέχεται .Πολύ απλά όταν βλέπει στον ορίζοντα να την περιτριγυρίζουν πειναλέα άγρια θηρία (λέοντες, τίγρεις, λεοπαρδάλεις, λύκοι , αλεπούδες κλπ) χώνει το κεφαλάκι της στην άμμο Με τον τρόπο αυτό έχει την εντύπωση ότι επειδή η οπτική αντιληπτικότητα της ίδιας δεν συλλαμβάνει την θέα των θηρίων νομίζει ότι και τα αγρίμια και άλλα θηρία με την σειρά τους δεν την εντοπίζουν .Φυσικά τα αιμοδιψή και πειναλέα άγρια θηρία δεν χάνουν την ευκαιρία να της επιθέτουν και να την κατασπαράξουν βλέποντας την ως ακέφαλο πουπουλένιο ορεκτικό να κοντοστέκεται με το κεφαλάκι θαμμένο στο έδαφος. Αφού την κατασπαράξουν , σειρά έχουν τα υπερίπταντα σε κυκλική τροχιά όρνεα των αιθέρων για να χωνέψουν ότι έχει απομείνει από το λαίμαργο φαγοπότι των αγριμιών παρέα με τα τσακάλια και τις ύαινες μέχρι να μην μείνει τίποτα παρά σκόρπια πούπουλα. Με τον τρόπο αυτό το συμπαθές και αφελές δίποδο συντηρεί και συνεισφέρει στην διατροφική αλυσίδα μίας απέραντης ερήμου ή ζούγκλας.
Το αμυντικό σύστημα της στρουθοκαμήλου δεν διέφυγε της προσοχής του ανθρώπου ο οποίος το συμπεριέλαβε με την λέξη «στρουθοκαμηλισμός» στους ψυχολογικούς ελιγμούς επιβίωσης και σε άλλες παραμέτρους της κοινωνιολογικής συμπεριφοράς του έναντι σε θανάσιμους κινδύνους, τρομοκρατικές ,απειλητικές για την ζωή του καταστάσεις, αντιμετωπίσεις κρίσεων κ.ο.κ. Πολλές λαϊκές εκφράσεις έχουν κοινή συνισταμένη το φαινόμενο του στρουθοκαμηλισμού … « ο κόσμος το έχει τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι»… «κρύβεται όπισθεν του δακτύλου» .. «δέν βλέπει πέραν εκ της ρινός του» (δημ. της μύτης του ).. «κάθεται σαν ψόφιος κοριός»,.. «κάνει την πάπια»… «αυτός σφυρίζει κλέφτικα»… «όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια» «βλέπουμε το δένδρο αλλά χάνουμε το δάσος» «διυλίζουμε τον κώνωπα και μας διαφεύγει ο ελέφαντας» «ο κόσμος καίγεται και αυτός χτενίζεται» «έκρυψε το πρόβλημα κάτω από το.. χαλί» κ.α. πολλά Ο στρουθοκαμηλισμός, ή κρυψηνισμός, αφορά άτομα, ομάδες , ακόμη και κράτη ή μεγαλύτερες κοινωνίες ανθρώπων οι οποίοι επιμελώς κρύβονται πίσω από τα προσχήματα ( η άμμος που λέγαμε) Ελίσσονται ως κεφαλές ή ακέφαλα σώματα ,με γυμνό μάτι, καλυπτόμενοι όπισθεν αφελών προσχημάτων, μανδυών ή αγαθών προθέσεων για να μην ομολογήσουν κάτι που πλανάται θανάσιμα μετέωρο και απειλητικό όταν κινδυνεύουν οι ίδιοι και οι άλλοι άνθρωποι. Στις ανθρώπινες κοινωνίες σκόπιμα ο στρουθοκαμηλισμός ανάγεται σε ..εκμεταλλεύσιμο πλεονέκτημα όταν μεγάλα συμφέροντα εξαναγκάζουν , πειθαναγκάζουν ή ωθούν τους ανίσχυρους, απροστάτευτους, ξεχασμένους, εγκαταλελειμμένους , αδυνάτους, φτωχούς σε αντιστάσεις ανθρώπους προκειμένου να υποχωρήσουν μαζικά άνευ δισταγμού σε έναν υπαρκτό κίνδυνο η απειλή. Το ένστικτο διαβίωσης των ανθρώπων αυτών συναθροίζεται ακόμη και σε ιδεολογία μίας εύπλαστης μάζας στρουθοκαμηλίζοντων στην συμπεριφορά ανθρώπων. Ο μακρύς λαιμός κάμπτει συμπαρασύροντας το υπόλοιπο σώμα , ισοπεδώνοντας τα σκέλια μίας κοινωνίας ανθρώπων στην υποτακτική στρουθοκαμήλεια αμυντική συμπεριφορά της κεφαλής , μίας ηγεσίας ανθρώπων. Η αμμόσκονη και ο κουρνιαχτός πίσω από τις «αθώες» καταστάσεις οδηγούν τις κοινωνίες ωσάν ανυπεράσπιστη βορά στα «πειναλέα και αιμοδιψή δόντια των λεόντων, στα νύχια των τίγρεων, στα στομάχια των λεοπαρδάλεων ή αγρίων λύκων , στα γαμψά ράμφη των όρνεων και στην αχαλίνωτη λαιμαργία των τσακαλιών».
Η δειλία, η αδυναμία αντιμετωπίσεως της αληθείας ενός υπαρκτού και διαρκούς κινδύνου, οδηγεί τις κοινωνίες στην ισοπέδωση, στην διαρκή υποχωρητική αμυντική συμπεριφορά, στην πολλαπλή έκθεση σε κινδύνους, στην αρπαχτική διάθεση , στον κατακερματισμό, στον τεμαχισμό, στην ασύστολη ανθρώπων εκμετάλλευση, στην αποσύνθεση ανθρώπινων κοινωνιών οι οποίες στρουθοκαμηλίζουν όταν απειλείται η ακεραιότητα ή ο ζωτικός τους χώρος όπου υπάρχουν. Κοινό γνώρισμα των στρουθοκαμηλίζοντων ατόμων είναι ότι σε χρόνο μηδέν συνασπίζονται ομαδικώς παρά της μικροδιαφορές των , με τα ίδια λόγια, τις ίδιες κινήσεις, τους ίδιους τακτικισμούς, αντιδρούν σαν παρασυρόμενα πούπουλα στον καυτό λίβα, έρμαια στις διαθέσεις και στα γούστα αγρίων θηρίων , αρπαχτικών επικαλούμενοι την στενοκέφαλη αισθητηριακή αμυντική αντίληψη όσων τους περιτριγυρίζουν ή πολιορκούν. Το σημαντικότερο ελάττωμα αυτών των ανθρώπων είναι η δειλία, η κουτοπονηριά, η θρασυδειλία ,οι σχιζοειδείς αντιδράσεις (άλλα λένε το πρωί και άλλα το βράδυ) στην συμπεριφορά και στις κινήσεις των έναντι σε απειλές σε ταπεινώσεις, σε εξευτελισμούς, σε κλοπές , σε βιαιοπραγίες ,σε φανερούς ή διαρκείς κινδύνους.
Ως επίλογο εύχομαι οι στρουθοκαμηλίζοντες επιτέλους να αποτινάξουν την άμμο από το κεφάλι τους και αντρίκια να αντιμετωπίζουν το όποιο κίνδυνο στην ζωή τους και να μην μελετούν τους κόκκους της άμμου. Να αναμετρηθούν με την όποια πικρή πραγματικότητα και να ενεργοποιήσουν τα αντανακλαστικά τους. Προς Θεού όχι τα αντανακλαστικά της στρουθοκαμήλου! (το βάζουμε στα πόδια και όποιος σώσει το τομάρι του). Με τον τρόπο αυτό σίγουρα θα βάλουν αυτογκόλ ή απλά θα κάνουν άλλο ένα … «νταμπλ σε μισογεμάτες αλήθειες και σκόρπιους ανεμόμυλους (η ανεμομαζώματα) ..για την Ελλάδα ρε αμώ … το κέρατό μου» (!!!!) κατά τα συμφραζόμενα της Ολυμπιονικήτριας μας και ενός κυρίου που διάβαζα πρόσφατα… Στην ορνιθοπανίδα της Φλώρινας, ο οικολογικός χάρτης δεν περιλαμβάνει τα συμπαθή δίποδα (αν και θα ήταν μια ήπιας μορφής εναλλακτική αγροτουριστική κυρίως κτηνοτροφική λύση) αλλά από ότι διαπιστώνουμε ως απλοί πολίτες ,με όσα συμβαίνουν φέτος, ο στρουθοκαμηλισμός των ανθρώπων (διασήμων και μη) είναι μια απτή πραγματικότητα στην ζωή μας. Ίσως ένα άρθρο για τους εναπομείναντες «πελαργούς που φεύγουν ή έρχονται», όπως εκείνο το «προφητικό μετέωρο βήμα του πελαργού» του κ. Αγγελόπουλου, θα ήταν ποιο επίκαιρο χρονογράφημα με ότι συμβολίζει για τον καθένα μας η ορνιθοπανίς των 5 λιμνών μας ..Σας εύχομαι καλό χειμώνα και καλά τσίπουρα να σας ζεσταίνουν παρέα με γίγαντες (φασόλια Πρεσπών) όλες τις κρύες νύχτες του Φλωρινιώτικου 10μηνου χειμώνα Το παρδαλοστολισμένο σινιάκι ξαναέκανε την εμφάνισή του….…
