Mountain Action

ΔΕΛΦΟΙ

« Δελφοί, το πλέγμα των ναών, η συντυχία της φύσης εδώ ανταμώνονται της γής, σε μία οι τρανές αισθήσεις..»          

Άγγελος Σικελιανός

"Φωτορεπορτάζ" στους Δελφούς . Χρόνια είχα την περιέργεια να τους γνωρίσω. Από τα μαθητικά χρόνια , απο τις σελίδες ιστορίας στα μαθητικά θρανεία…Την πρώτη φορά που συνάντησαν τα μάτια μου τους Δελφούς , η συγκίνηση και ο ενθουσιασμός μου ήταν απερίγραπτος. ¨Εφτασα στο σημείο,  εκεί πάνω στο αρχαίο στάδιο μαζί με έναν …Βραζιλιάνο, να τρέχουμε ξυπόλυτοι και να τερματίσουμε όλο ευτυχία. Εκεί που τρέχαν ιππείς και αθλητές όλων των αρχαίων πόλεων της Ελλάδος. Έκτοτε όποτε διαθέτω ελεύθερο χρόνο και τα .."απαιτούμενα αναγκαία" κατηφορίζω έστω για μία ημέρα απόδρασης για να περπατήσω στα αρχαία των Δελφών μονοπάτια. Όσα χρόνια κι εάν περάσουν για πάντα εκείνο το σκληροτράχηλο βουνίσιο τοπίο σκαρφαλωμένο στον Παρνασσό πάντα με μαγνητίζει. Ποτέ δεν βαριέμαι ,ποτέ δεν με κουράζει να πηγαίνω όποτε μπορώ εκεί πέρα στην καρδιά της Ρούμελης, στην καρδιά της Ελλάδος.. Εκεί στον ομφαλό της γης εκεί όπου αντάμωσαν οι δύο αιτοί του Δία. , εκεί στο τόπο του Απόλλωνα όπως λέει η αρχαία μυθιστορία .

Το μώβ χώμα ανακατεμένο με το κοκκινωπό με το γκρίζο των βραχωδών πλαγιών με φόντο ένα λάδι ρέμα που κατηφορίζει ωσάν ποταμός στο γαλάζιο της θαλάσσης , του Πατραϊκού κόλπου με φόντο τα βουνά της Πελοποννήσου .Οι στροφές διαδέχονται η μία την άλλη με τα κυπαρίσσια , τα χαμηλά πεύκα , τα έλατα , τις ελιές στο πλάι. Το Χρυσό στα δεξιά και πιο πάνω οι Δελφοί. Αρχαιολογικός χώρος και μουσείο. Μία δροσερή αύρα , μία μακρινή ανάμνηση των θησαυρών της αρχαιότητας πλέκουν σαν κλαδιά ελαίας την σκέψη του ορειβάτη.
Άφιξη στους Δελφούς....

Θόλος Ναός Προναίας Αθηνάς 

Ναός Απόλλωνα Αρχαίο μαντείο

 Αρχαίο Θέατρο

Αρχαίο Στάδιο

Ηνίοχος Δελφών

Άγαλμα φιλοσόφου

Η Ιερά οδός το χαλικωτό πετρόχτιστο μονοπάτι η ανηφόρα από τον Θόλο , στο Γυμναστήριο. Από την πηγή την Κασταλία με τα γέρικα πλατάνια, στους θησαυρούς των πόλεων, στο Θέατρο, στο μαντείο , στο ναό του Απόλλωνα. Από τον ναό στο στάδιο το σημερινό τέρμα της σημερινής διαδρομής που δεν αφήνει ασυγκίνητο κάθε επισκέπτη από κάθε άκρη της γης. Από την Ιαπωνία, την Κίνα, την Ρωσία μέχρι την Αργεντινή, την Βραζιλία , τις Η.Π.Α. Τριγύρω ένα πέτρινο τείχος σμιλευμένο από κάθετες βραχοπλαγιές αγκαλιάζει το αρχαίο τόπο. Με αετούς στις κορυφές, αηδόνια στα δένδρα , υπόγεια ύδατα να συντροφεύουν τα βήματα στο μονοπάτι ανάμεσα στους τουρίστες.

Αιωνόβια ελιά στο αρχαίο Γυμναστήριο

Δελφοί ένας τόπος που σαγηνεύει τις αισθήσεις. .Ένας τόπος που γαληνεύει το βλέμμα, την σκέψη, το πνεύμα που ξεκουράζει στο κουρασμένο σώμα. Άρωμα πεύκων και αιωνόβιας ελαίας συντροφεύουν την ανάβαση στο στάδιο . ¨Ηχοι αηδονιών ακούγονται μελωδικά στην σκιά των δένδρων. Ξεδίψασμα σε μία κρήνη της στροφής στην ανηφόρα. Η αύρα , το δροσερό αεράκι σκαρφαλώνουν χαϊδεύοντας το σώμα του ιδρωμένου ορειβάτη πεζοπόρου. Θέατρο καλλόχτιστα σμιλευμένο στους βράχους με τα σημερινά ερείπια της βάσης του Απολλώνιου ναού, μία ακουστική τελειότητα αντηχεί στις βαθμίδες του.. Πιο πέρα ένα σύγχρονο κατασκεύασμα από γρανίτες και τσιμέντο κάπως αποκομμένο θα έλεγα από το λοιπό τοπίο .Μουσείο που κρύβει όσους θησαυρούς απέμειναν από το πέρασμα των αιώνων αλλά και των βαρβάρων. Χρυσά στολίδια , επιβλητικά αγάλματα, γλυπτά,  ανάγλυφες παραστάσεις από τους άθλους του Ηρακλέους, την αμαζονομαχία, την τιτανομαχία , παραστάσεις , διακοσμητικά στοιχεία, αγγεία, σκεύη, περικεφαλαίες, ασπίδες, αιχμές , δόρατα και άλλα αρχαία ευρήματα ταξιδεύουν τον επισκέπτη σε εκείνη την χρυσή εποχή δόξης των Δελφών. Τότε που άρχοντες, φιλόσοφοι , προσκυνητές ρωμαίοι καίσαρες μέχρι και ο Μέγας Αλέξανδρος ανηφόριζαν εκεί για να λάβουν τον χρησμό της πυθίας ,  να λάβουν μέρος στα πύθια τους πρώτους ολυμπιακούς αγώνες, να καταθέσουν αφιερώματα από ένδοξες μάχες, να συμμετέχουν στην αμφικτιονία …Αθηναίοι, Κορίνθιοι, Συκιώνιοι, Συρρακούσιοι ,Χίοι, Θηβαίοι, Λακεδαιμόνιοι , Αιτωλοί, Αργείοι, Μακεδόνες και άλλοι των αρχαίων πόλεων κατεύθυναν τα πλοία και τοα στρατεύματα τους πρός εκεί  .Ανηφόριζαν παρακάτω από το σημερινό Χρυσό,  το ιερό αρχαίο μονοπάτι μέχρι το μαντείο…Ο χρόνος σταμάταγε κάτω από τις ελιές, όπως όταν ο Ίωνας Δραγούμης αναπολούσε μέσα στην γαλήνη και τη κουφόβραση του απομεσήμερου εκείνες τις ένδοξες εποχές , της χρυσής εποχής των Δελφών. Εκείνων των μακρινών χρόνων όπου κατασκευάζονταν τα σημερινά ερείπια , απομεινάρια ενός ένδοξου αρχαίου πολιτισμού της Ελλάδος…Από παντού σε λούζει το φώς ενός μακρινού πολιτισμού κάτω από τις τους τρείς κίονες του θόλου στον ναό της Προναίας Αθηνάς.

η θέα απο τον εξώστη

Στον εξώστη ενός από τα δεκάδες καταστήματα της περιοχής ("Ιχώρ" έγραφε η επιγραφή στην είσοδο)  κάτω  απο το σπίτι όπου έζησε ο Άγγελος Σικελιανός αγνάντευα με νοσταλγία όσα είδα .Κάθε φορά που ανηφορίζω εκεί απάνω το βλέμμα μου ποτέ "δεν ξεδιψάει" να ατενίζω το μακρινό αρχαίο τοπίο Από το Γυμναστήριο με την αρχαία δεξαμενή , κάτι σαν στρόγγυλη σημερινή πισίνα, όπου οι αθλητές ξέπλυναν την σκόνη και την λάσπη από το ιδρωμένο γυμνό σώμα τουςκαι την αιωνόβια ελιά . Κάτω από τον ναό , στην στοά των φιλοσόφων . Ηνίοχος με ένα βλέμμα ακίνητο αιώνες τώρα σε κοιτάει κατάματα …ένα περίεργο δέος , συγκίνηση , ανάταση νιώθω κάθε φορά που τον αντικρίζω μονάχο , ξεκομμένο από το άρμα και τους ίππους τους. Τα χαλινάρια στο ένα χέρι, το σώμα ακίνητο κάτω από τον λιτό χιτώνα …..Ένα χάλκινο άγαλμα , η απόλυτη τελειότητα της αυτογνωσίας που είχαν οι αρχαίοι. Πιο πέρα η θέα του φιλοσόφου , ίσως του Πλάτωνα, ίσως του Πλούταρχου, ίσως του Σωκράτη σε υποβάλουν σε μία κρίση ..αυτογνωσίας. Τι παραλάβαμε εμείς οι έλληνες και τι μας έχει..απομείνει!Ο λαμπερός  ήλιος ενός μακρινού ορίζοντα ,πίσω από τα σύννεφα χάνονταν στον Αχαϊκό κόλπο. 

"Η στροφή στην Καστελία πηγή"

Η ανηφόρα της επιστροφής με τα σπήλαια στις πλαγιές των βουνών . Πάντα σαν έφευγα από τον μαγευτικό τόπο εκείνο νιώθα σαν τον …ξενιτεμένο . Ωσαν αυτούς των αρχαίων ελληνικών αποικιών στις Συρακούσες ,στόν Τάραντα,  στην Μασσαλία , στον κόσμο  όλο .Αυτούς που αφήνουν την μάνα τους και αναχωρούν με πόνο , με μία βαριά πέτρα στα σωθικά τους, με νοσταλγία για εκείνο το βουνίσιο τόπο όπου η συγκίνηση , το δέος, ένα απροσδιόριστο συναίσθημα με κυριεύει. Γι αυτά που υπήρχαν , για αυτά που απέμειναν σήμερα σε εκείνη την βουνοπλαγιά του Παρνασσού να τα θαυμάζουν οι σημερινοί άνθρωποι. Ένας θησαυρός , θησαυρών του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού μας καλά κρυμμένος από τις πολύβουες και δαιδαλώδεις πόλεις, από τους φαύλους σημερινούς ανθρώπους. Κάθε φορά που φεύγω από τον τόπο εκείνο μία σκέψη κυριαρχεί στο μυαλό μου. Πότε θα αξιωθώ στην ζωή μου ξανά να επιστρέψω στο αγαπημένο βουνίσιο τόπο εκείνο, τους Δελφούς της Ελλάδος.

Δελφοί μία βουνίσια όαση Πολιτισμού, γαλήνης των αισθήσεων στο κέντρο της Ελλάδος .όαση απόδρασης του σύγχρονου ανθρώπου ο οποίος ζει στο έρεβος του σύγχρονου τρόπου ζωής στο σύγχρονο σπήλαιο της εποχής μας ωσάν τους αλυσοδεμένους του Πλάτωνα.Σαν έφτασα αργά μεσάνυχτα στην ορεινή φωλιά , εδώ στα υψηλά βουνά μου, ξεσκόνισα ένα παλιό βιβλίο …

Δελφοί «Η ράχη που ανεβαίνει κατά τη τραχειά σειρά ... κοκκινισμένοι των βράχων , είναι δάσος από πέτρες στημένες και μάρμαρα, χώμα δεν φαίνεται.. κι ένας αρχαίος δρόμος στρωμένος με πέτρες κανονικές ανεβαίνει ανάμεσα σε πεσμένα κτίρια του ιερού και πηγαίνει όπως ο κεραυνός…Σύννεφα ανοιξιάτικα κάνουν αντηλιά και κουφόβραση και άλλα μαύρα σκοτεινιάζουν τα βράχια του Παρνασσού που σκίζονται απότομα σε μια μεριά κι αφήνουν ανάμεσά τους στενό χάσμα μαύρο. ..εδώ τιμωρούνται οι ιερόσυλοι…Βασιλεύει ο ήλιος. Τα απαλά χρώματα των βράχων είναι τριανταφυλλιά και όλα είναι απαλά και τα βράχια και τα χόρτα και οι ελιές. ..Σωπαίνουν όλα , μόνο μακρινά, πολύ μακριά ακούγονται τα κουδουνίσματα των προβάτων που βόσκουν. Παντού αντιλάλημα μακρινό χαλκού και χρυσού και δόξης μεγάλης και μεγάλης καλλονής , πλασμένης από μάρμαρο…» Ίωνας Δραγούμης .Το Μονοπάτι.