Τον θυμάμαι σοβαρό, αμίλητο, σκεπτικό κάπως απόμακρο για όσους δεν τον γνώριζαν. Όπως αρμόζει σε επιστήμονα σε γιατρό. Σπουδαγμένος στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Γύρισε κάποτε στην πατρίδα. Δούλεψε για μικρό χρονικό διάστημα σε ένα μικρό επαρχιακό νοσοκομείο.
Η μόνη κουβέντα που είχα μαζί του ήταν ένα κοφτό καλημέρα. Τα λόγια ήσαν επαινετικά στο πρόσωπο του από ασθενείς, από συγγενείς, από συναδέρφους. Ποτέ δεν ζήτησε σαν εκβιαστής ζητιάνος φακελάκι από άρρωστο , μίζα από τους συγγενείς ή δώρα από τους οικείους του ασθενή του. Ποτέ δεν ζήτησε «ποσοστό» ή μίζα από φαρμακευτικούς αντιπροσώπους , αρνιόταν πεισματικά όταν του κάμνανε κάποιος σχετική πρόταση. Ποτέ δεν μονοπωλούσε στις συνταγές φάρμακα για να πηγαίνει με την οικογένειά του σε «ταξίδια συνεδρίων» ή για να «ρίξει μπετά στην πολυτελή έπαυλη της διαφθοράς» όπως κάναν οι άλλοι. Κατάκοπος έβγαινε μετά από ώρες από το χειρουργείο, με την πράσινη μάσκα στο ιδρωμένο πρόσωπο Πρώτος έμπαινε το πρωί στην κλινική , τελευταίος έφευγε ακόμη και βράδυ. Πολλές φορές από την πολύ δουλειά ξεχνιόταν έφευγε αργά το βράδυ αρκεί να εξυπηρετήσει και τον τελευταίο ή να επιλύσει το τελευταίο πρόβλημα κάθε ασθενή. Στις εφημερίες του βρισκόταν στο γραφείο ή εξέταζε τους αρρώστους στα ιατρεία και στους θαλάμους. Πάντα σχολαστικός, σκεπτικός σε κοιτούσε σαν ζυγαριά πίσω από τα χονδρά ματογυάλια. Είχε συνείδηση για αυτό που έκαμνε. Πριν πάρει όποια απόφαση άνοιγε τα βιβλία, συμβουλευόταν τους εμπειρότερους. Αρκεί αυτό που θα έκαμνε για την σωτηρία του συνανθρώπου του να γινότανε σωστά χωρίς ανεπανόρθωτες βλάβες στο μέλλον. Μετρημένος στα λόγια και στην σκέψη του. Από το ιατρείο στην κλινική , από την κλινική στο χειρουργείο, από το χειρουργείο στην κλινική. Από το σπίτι στην δουλειά και από την δουλειά στο σπίτι ήταν το δρομολόγιο της κοπιαστικής καθημερινότητάς του.. Δέν εφημέρευε αφήνοντας πίσω του άπειρους γιατρούς να παρακολουθούν ή να εξετάζουν τους ασθενείς του για να τρέχει αυτός στις ταβέρνες ή να κοιμάται «ήσυχος» στην κρεβατοκάμαρα του σπιτιού του. Ποτέ δεν απουσίαζε για διάφορες «ρεκλάμες» Το «πόστο» του ήταν γι αυτόν ιερό λές και ήταν η εκκλησία του. Ήταν όμως ανθρώπινος με τους αρρώστους του, ευγενής με τους συγγενείς του αρρώστου, λεπτομερειακός στην ενημέρωση που έδινε σχετικά με την εξέλιξη της πορείας της θεραπείας . Δεν έκαμνε ιατρική ούτε από «αγγαρεία» , ούτε για να αποκτήσει πλούτη που δεν τα δικαιούταν, ούτε από «υποχρέωση» προς αυτούς που τον «εμπιστεύονταν με το φακελάκι στο χέρι» ¨Έκαμνε σωστά την δουλειά για την οποία πληρώνονταν με τον ιδρώτα του. Δεν τον απασχολούσαν τα .. «πολιτικά». Ήταν αφιερωμένος στην δουλειά του Τα πολιτικά τα είχε «φάει στην μάπα», εκεί πάνω στην Ρωσία. Με όσα λάμβανε ήταν αυτάρκης. Εκτιμούσε τα όσα λάμβανε από το ταμείο. Στην Ρωσία ήταν βλέπεις αλλιώς τα πράγματα. Δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί με τα εδώ δεδομένα της ρεμούλας, της σαπίλας, του φακελακίου ή της μίζας. «Σπάνιο είδος είναι ο επιστήμονας αυτός» μου έλεγε ένας αγράμματος γέροντας (ασθενής του)
o Ο χρόνος κύλησε τους λεπτοδείκτες του...Το συμβόλαιο του .Η σύμβαση εργασίας τελείωσε , έφυγε άνοιξε ένα μικρό ιατρείο Σήμερα ο Μερκούριος εξετάζει τους πάσχοντες συνανθρώπους του στο μικρό ιατρείο σε ένα στενό δρομάκι της πόλης. Μόνο μία μικρή αγγελία με το όνομα του καταχωνιασμένο στις επαγγελματικές σελίδες των εφημερίδων έμεινε για να μου θυμίζει ότι υπάρχουν ακόμη επιστήμονες με όλη την σημασία της λέξης . Σάν κάτι «λυχνάρια που τρεμοπαίζουν στο βάθος του τούνελ, στο βαθύ σκότος της νύχτας».
