.
Κάθε φορά σαν επιστρέφω από τις ορειβατικές περιπλανήσεις μου στα πέριξ βουνά της Φλώρινας ένα περίεργο συναίσθημα με διακατέχει. Δέν αφορά τις μαγευτικές εναλλαγές χρωμάτων ή ήχων οι οποίες σαγηνεύουν τις αισθήσεις καθώς αγναντεύω από ψηλά την πόλη και το λεκανοπέδιο μας. Αφορά πολλές ιστορικής σημασίας υψώματα και τοποθεσίες των βουνών μας οι οποίες στο διάβα του χρόνου αντίκρισαν τους αλλεπάλληλους αγώνες αλλά και τις θυσίες των προγόνων μας Τοποθεσίες όπου διαδραματίσθηκαν μεγάλες στιγμές της ιστορίας του τόπου , γενικότερα της πατρίδος μας, από την εποχή του Μακεδονικού Αγώνος μέχρι την δεκαετία του 40.
Πρόκειται για τα υψώματα ,1000 του Σταυρού ,1024 της Κούλας, 1042 των οχυρών, 1115 1215 της γυφτοπούλας από την μία μεριά αλλά και των υψ 1033, 1046, 1314 φτερούγες Νίκης, υψ 1526, 1656 , στο 4χλμ Φλώρινας προς Βίγλα , την διαδρομή από το Πισοδέρι προς τις Πρέσπες όπου συναντώ μνημεία ή τοποθεσίες ανεκτίμητης ιστορικής σημασίας όπως παλιά οχυρωματικά έργα, χαρακώματα, κουφάρια πολυβολείων, εκκλησιές, ερειπωμένα σπίτια, σκόρπια ντουβάρια, κ.α. αδιάψευστους σιωπηλούς μάρτυρες της τοπικής ιστορίας αφημένους κυριολεκτικά στην φθορά του χρόνου. .Κυριολεκτικά παρατημένα από τους σημερινούς ανθρώπους , τα παιδιά των οποίων έχουν παντελή άγνοια σχετικά με το τί ακριβώς έχει εξελιχθεί στα ιστορικά μας βουνά. Σιωπηλά ερείπια σήμερα αφημένα στις διαθέσεις της ανθρωπίνης λησμονιάς και του αδηφάγου χρόνου στέκονται εκεί ψηλά αγέρωχα όσο μπορούν , να αντιστέκονται στην φυσική φθορά , στην λησμονιά , ανάμεσα στο θρόισμα της λεύκας, ,των βελανιδιών, της φλαμουριάς , των πεύκων , της οξιάς, της φτέρης... Αντιστέκονται στην διαβρωτική δύναμη των πάγων, του χιονιά και της πλημμύρας. Πέραν ορισμένων διάσπαρτων ταπεινών πρασινισμένων μαρμάρινων ή έντονα διαβρωμένων ξύλινων επιγραφών , αναφορές ιστορικών βιβλίων ή διηγήσεις υπερήλικων κατοίκων τίποτα άλλο δεν υπάρχει για να θυμίζουν στις νεωτέρες γενιές τις ιστορικές εποχές που έζησε ο τόπος. Με συγκίνηση δακρύζω κάθε φορά όταν διαβάζω στα βιβλία τις ιστορικές αναφορές για την περιοχή μας , για τις αδιάκοπες συγκρούσεις , αγώνες αλλά και θυσίες ανθρώπων για την σημερινή μας ανέξοδη ελευθερία .Με ντροπή , θλίψη, αγανάκτηση τ’ ακουμπάει το βλέμμα μου κάθε φορά όταν τα συναντάω στο διάβα μου .Έχουν καταντήσει λίθινα φαντάσματα , σκόρπιες πέτρες, ετοιμόρροπα ντουβάρια, σκουριασμένα υπολείμματα συρματοπλεγμάτων ακόμη και φωλιές αγριόχοιρων! . Ιστορικά μνημεία έχουν καταντήσει χώρος εναπόθεσης σκουπιδιών των ανθρώπων , ουρητήρια , αφοδευτήρια, καταφύγια των αγρίων ζώων ανάμεσα στην οργιώδη βλάστηση , τα χιόνια και τις λάσπες. Σε ένα σημείο μάλιστα ο εκσκαφέας είχε ξεπατώσει εκ θεμελίων ένα πολυβολείο περασμένων εποχών .Σχιστόλιθοι οχυρωματικών έργων τους οποίους «δεν κατάφεραν να καταστρέψουν οι οβίδες της δεκαετίας του 40 κατόρθωσε να τους θάψει η μπολτόζα του 2000 , να τους μετατρέψει σε λήθινα μπάζα» .Τί Θλίψη, τι αδιαφορία, τι άγνοια, τί ασέβεια της ιστορίας αναφώνησα όταν τα είχα πρωτοαντικρίσει!!!…Ξεχασμένη ιστορία καταχωνιασμένη στα σκουριασμένα αρχεία της σύγχρονης νεο ληθικής εθνικής αμνησίας! Εκείνα τα ιστορικά υψώματα καρτερικά τόσα χρόνια περιμένουν από τα τρισέγγονα ή δισέγγονα αυτών των ανθρώπων που θυσιάσθηκαν στα χώματα εκείνα, την ιστορική αναγνώρισή τους.
Η σημασία της ιστορικής κληρονομιάς του τόπου για εμάς τους Φλωρινιώτες του 2009 έχει επιπλέον (πέραν της όποιας τουριστικής αξιοποιήσεως ) ιδιαίτερη σημασία στην ρευστή εποχή που ζούμε. Όχι να ξυπνήσουμε νέους εφιάλτες του διχασμού. Όχι να τα ξεχάσουμε. Όχι να τα μισήσουμε. ¨Όχι να τα αποσιωπήσουμε. ¨Όχι να τα γκρεμίσουμε ή θάψουμε.
Αντιθέτως να τα αναδείξουμε στην συλλογική ιστορική μνήμη και εθνική συνείδηση μας χωρίς παρωπίδες ή μονομεριακές αναφορές προβολής της υπάρξεώς τους.
Να μας θυμίζουν τα ολέθρια τραγικά λάθη του παρελθόντος διδάσκοντας μας ότι όσο αγωνιζόμασταν ενωμένοι κερδίζαμε .Όσο εξυπηρετούσαμε αλλότρια συμφέροντα διχασμένοι κομματιασμένοι ο τόπος αυτός θυσιάσθηκε, μαρτύρησε, αιματοκύλησε στην κυριολεξία. Να μας θυμίζουν τους κοινούς αγώνες των προγόνων μας με κοινή συνισταμένη των δυνάμεών μας την Εθνική Αντίσταση, την Ελευθερία του ανθρώπου και της πατρίδος μας. Αυτό πρέπει και είναι το μήνυμα των μισοθαμένων ερειπίων τα οποία υποθέτω σκόπιμα κάποιοι υποβολείς της παγκοσμιοποίησης θέλουνε να ξεχάσουμε την ιστορία του καταμαρτυρημένου τόπου μας. Αυτών των αιματοβαμμένων βουνών μας ,κάτω από την φυλλωσιά των δασών τους κρύβονται ατελείωτοι αγώνες ανθρώπων για την ελευθερία. Βαρύ είναι το χώμα ,οι λάσπες , που τα σκεπάζουν .Βαρύτερο όμως η λησμονιά των σημερινών ανθρώπων που τα έχουν ξεχάσει .
Τα ιστορικά μνημεία – τοποθεσίες περιμένουν τον σεβασμό και την ανάδειξη τους. Καιρός λοιπόν αντί να κατασπαταλούμε χρήματα για πρόσκαιρες και ανούσιες εκδηλώσεις να δαπανηθούν ορισμένα εξ αυτών στην αναστήλωση , εξωραϊσμό και αξιοποίηση του ιστορικού, πολιτισμικού κληροδοτήματος που παραλάβαμε από τις προηγούμενες γενιές. Ακούμε για τα περιβόητα Ευρωπαϊκά Ταμεία Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ) περί προστασίας της φυσικής- πολιτιστικής –ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ κληρονομιάς. Για την αναστήλωση μνημείων, κάστρων, τον εξωραϊσμό, την κατασκευή ορειβατικών δασικών μονοπατιών, για υποδομές, ιστορικά μουσεία, θεματικά δρομολόγια με σκοπό την προαγωγή εκδηλώσεων ιστορικών, πολιτιστικών , προώθησης τουρισμού (θρησκευτικού, αρχαιολογικού, ιστορικού, οικολογικού κλπ) κυρίως αναδείξεως της ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ , πολιτισμικής κληρονομιάς μας. Για ποια ιστορική κληρονομιά του τόπου μιλάμε στην ακριτική γωνιά μας , της ξεχασμένης ιστορίας της Φλώρινας όταν συναντάμε στα βουνά και στα δάση μας τα ερείπια των προγόνων μας να παλεύουν με την διάβρωση , με την λήθη, με τα ακραία καιρικά φαινόμενα, με τα άγρια θηρία, τα αγριόχορτα, τα γαϊδουράγκαθα και τις φλοκάτες φυλλοχώματος που «βόσκουν» πάνω σε αυτά ; Για ποιο σεβασμό της ιστορικής κληρονομιάς μας ομιλούμε όταν τα έχουμε μεταφορικά ή κυριολεκτικά θάψει στην συνείδηση μας;
Οι επόμενες γενεές και οι σκαπανείς αρχαιολόγων στο μέλλον θα μας κρίνουν εάν σήμερα πράξαμε σωστά το καθήκον μας και όχι οι τωρινές «μπουλντόζες της διεθνικιστικής ωσμώσεως, ιστορίας, ανθρώπων, μνημείων και υποκειμένων » .Υπενθυμίζω κάτι που είπε ένας διάσημος κύριος….«Λαός ο οποίος ξεχνά την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να χαθεί στο διάβα του χρόνου » .
