Ο Σταυρός στον Λόφο του Αγίου Παντελεήμονα
.JPG)
Μικρό καλοκαιράκι σήμερα στην πόλη. Απόδραση για …ορειβασία είπα . Από ημέρες είχα σκοπό να ανεβώ στο Σταυρό, να περιπλανηθώ για ώρες στον λόφο του Αγ. Παντελεημωνα μα πολλές υποχρεώσεις και μία παροδική αδιαθεσία μου το απέτρεπαν. Μεσημέρι παρατάω τα πάντα , παρατάω το σκούρισμα του πεζοδρομίου και ανεβαίνω εκεί απάνω .Να ανεβώ εκεί απάνω να αποδράσω για λίγο από τα προβλήματα της καθημερινότητας. Αφετηρία ο Σακολέβας και σε λίγα λεπτά φτάνω στο εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα . Σύντομη στάση για ανεφοδιασμό με νερό κάτω από την σκιά των ψηλών δένδρων (φλαμουριές κ.α.) και αναχώρηση για τα άλλα 3 εκκλησάκια του βουνού ,του Αγίου Δημητρίου, της Αγίας Κυριακής, με τελικό προορισμό το εκκλησάκι του Σωτήρα στον Σταυρό του λόφου μέσω του διαγώνιου μονοπατιού απο το Ϊσπουρναρ.
Η ανηφοριά δεν με κούρασε , δεν λαχάνιασα, παρόλο που είχα γίνει μούσκεμα στον ιδρώτα. Το άρωμα των πεύκων, των αγριοκυκλάμινων που ξεφυτρώνουν σαν χαλί από κάτω στις πλαγιές . Τα χιλιάδες βελανίδια που έπεσαν από τα δένδρα . Το δροσερό θρόισμα του μεσημεριανού αέρα. Οι ήχοι , τα κελαηδίσματα των πουλιών , ο ήχος του ξεραμένου φυλλοχώματος, οι πευκοβελόνες, τα βουνίσια αγριολούλουδα,οι πεταλούδες,τα ζουζούνια, οι διασκελισμοί των μονοπατιών, τα κλαδιά και οι περίεργοι σχηματισμοί κορμών δένδρων, τα σκαλίσματα και ίχνη ζώων ….Μία συνεχής εναλλαγή παραστάσεων που κυριέυει όλες τις αισθήσεις του ορειβάτη πεζοπόρου μέσα στην σιωπή του δάσους. Σε πολιορκούν γλυκά για να ξεχάσεις την κούραση , την καθημερινότητα,τα προβλήματα.Τα προβλήματα μένουν μακριά, κάτω στην πόλη. Νιώθεις σε κάθε βήμα σου τις εναλλαγές των χρωμάτων, των εποχών του χρόνου.Η κουρασμένη φύση, αρχές φθινοπόρου γίνεται αισθητή στις χρωματικές αποχρώσεις της φυλλωσιάς των δένδρων. Ένας χώρος όπου ο χρόνος σταματά , ρολόι δέν υπάρχει , η σκέψη πλανάται σε ένα διαρκές διάλογο εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου, καθώς το σώμα ,όσο βαδίζεις συνεχώς γυμνάζεται , το οξυγόνο, γεμίζει με ενέργεια τα πνευμόνια , λούζει κάθε κύτταρο σου…
Ο ιδρώτας κυλάει στο πρόσωπο καθώς πλησιάζω στο ξέφωτο της κυματοειδούς κορυφογραμμής. Συχνα συναντάω κι άλλους πεζοπόρους ορειβάτες ,άνδρες, γυναίκες, παιδιά ακόμη και οικογένειες εκεί πάνω . Δεν είμαι μόνος συνεχίζω και ο ορίζοντας ξεδιπλώνει σαν μία απέραντη ζωγραφιά με το λεκανοπέδιο της Φλώρινας να χάνεται στο βάθος των οροσειρών που τα αγκαλιάζουν αλλα και της μακραίωνης ιστορίας , του χρόνου. Στα βόρεια της πόλης η Τάιμα όπου είναι ορατή κάθε λεπτομέρεια του βουνίσιου ανάγλυφου της.Η πόλη απο ψηλά φαντάζει σάν ένα ..ρέμα με κεραμοσκεπές, τσιμέντο , δρόμους. Οι άνθρωποι μόλις που διακρίνονται ... Στα νοτιώτερα σαν ανεμοδαρμένος πύργος στον ορίζοντα φαντάζει επιβλητικά το Βίτσι. Στον γαλανό ουρανό απο πάνω , κάπου κάπου περνάνε αεροπλάνα σε μεγάλο υψόμετρο χαρακώνοντας το γαλάζιο με τις λευκές ουρές καπνού που αφήνουν στο πέρασμα τους… Χωριά ,δρόμοι ,ποταμοί, γήλοφοι , στο βάθος το εργοστάσιο και... θερισμένα χωράφια συνθέτουν το γιγανταίο ψηφιδωτό μιάς πανοραμικής εικόνας από εκεί απάνω. Ένας χρυσαετός στην επόμενη κορυφή ακίνητος κοιτά και με μία κυκλική πορεία στον αέρα κάνει αισθητή την παρουσία του καθώς περιεργάζεται τον απρόσκλητο επισκέπτη να διαβαίνει μέσα στο φυσικό σπίτι του . Συνεχίζω.... οι ατσάλινες κεραίες ξεπροβάλλουν και με προειδοποιούν ότι πλησιάζω στον Σταυρό. Λίγο πιο πέρα στρίβω κάθε φορά και ανηφορίζω μέσα άπο ένα στενό μονοπάτι σε ένα ύψωμα .Η θέα μοναδική με ορατότητα 360 μοιρών άπ όπου φαίνονται τα πάντα ..Βαρνούντας ,Βίγλα, Βόρρας, Βίτσι, Περιστέρι ..μέχρι τα βουνά της Κοζάνης και λίγο αχνά στο βάθος του ορίζοντας μόλις που είναι ορατά οι κορυφές του Μύτικα του Ολύμπου . "Αυτό συμβαίνει ελάχιστες φορές τον χρόνο , όταν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή χωρίς σινιάκια ή υγρασία , αρχές Σεπτέμβρη και Ανοίξεως" με συμβούλευε ο φωτογράφος ο Λάζαρος….Παραδίπλα συναντώ ερείπια από την ιστορική μάχη της Φλωρίνης και στην κορυφή ένας σωρός από λιθάρια όπου κάθε φορά βάζω και από ένα λιθαράκι στην βαση για να θυμάμαι πόσες φορές ανέβηκα εκεί απάνω…Μετά δύο στροφές ξεδιπλώνεται αυτή η κορυφή του λόφου όπου είναι ορατή από μακριά απο την Βέυη μέχρι το βάθος στο Μοναστήρι…
Ξεπροβάλλει ο επιβλητικός πανύψηλος Σταυρός όπου έχτισε ο πρώην επίσκοπος της ορθοδοξίας μας κκ Αυγουστίνος Καντιώτης κάπου το 1971 . Σαν όνειρο θυμάμαι τις σκαλωσιές όταν χτιζόταν, όταν ανέβαινε απάνω σε ένα γαιδουράκι εκεί να λειτουργήσει και εμείς μικρά παιδάκια ανηφορίζαμε τον ¨ «Γολγοθά της ανηφόρας» για τα μικρά ποδαράκια μας τότε….. . Από δίπλα το πετρόχτιστο εκκλησάκι του Σωτήρα για προσευχή , χτύπημα την καμπάνα και από δίπλα ένα κιόσκι της δασικής υπηρεσίας για ξεκούραση του αναβάτη.Περιεγράζομαι έναν χάρτη της δασικής υπηρεσίας χαράσοντας στο μυαλό μου επόμενες βουνίσιες διαδρομές μου στα γύρω βουνά για το μέλλον.. Οι νάιλον σάκουλες με μπουκαλάκια νερού στο κιόσκι , μαρτυρούν ότι πέρασαν κι άλλοι ορειβάτες πεζοπόροι εκεί πρόσφατα εκτός από εμένα μα κυρίως σεβάστηκαν την φύση.Που και που βάζω κι εγω κανα τσουβαλι η σακούλα εκεί για να πετάνε τα σκουπίδια τους. Στην άλλη πλευρά μία άδενδρη πλαγιά , πιο κάτω η Σκοπιά και ένας δασόδρομος που οδηγεί στην Καλογερίτσα και στο τρίβουνο … Στην άκρη διακρίνονται τα σπίτια, η εκκλησία, το σχολείο, η πλατεία , τα δρομάκια , οι κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις της Σκοπιάς , ακόμη και οι άνθρωποι εάν έχεις καλή όραση ή κιάλια …Κάθομαι στην τσιμεντένια βάση του Σταυρού και αρχίζει ένας εσωτερικός διάλογος μία προσευσή μέσα στην σιωπή κάθε φορά που πηγαίνω εκεί στις ορειβατικές περιπλανήσεις μου. Μία προσευχή ένα ευχαριστώ για το μεγαλείο της χάρης Του ο ορεινός περίπατος εκεί απάνω. Με πόση σοφία τα έχει πλάσει τα πάντα εδώ απάνω .
Παίρνω μία βαθειά ανάσα και επιστροφή στην καθημερινότητα . Η κατηφόρα δίνει την σκυτάλη στην βουνίσια πορεία κάτω από πεύκα, βελανιδιές, φλαμουριές, καρυδιές και άλλα πανέμορφα δένδρα. Μία γαλήνη, μία αρμονία ,μία ηρεμία, μία αναγέννηση, ψυχική και σωματική , λούζουν σαν λυτρωτικός ιδρώτας την σκέψη και το κορμί του ορειβάτη. Σε λίγα λεπτά φτάνω στο σημείο εαρινής κατολίσθησης όπου οι πληγές που άφησε μπαλώθηκαν ..Ευτυχώς είπα εισακούστηκαν οι φωνές αγωνίας , έστω και λίγο πριν τα πρωτοβρόχια.Ο ήχος του ποταμού στην κάθοδο υπενθυμίζει ότι η πόλη είναι λίγα βήματα κοντά .¨Ένα μικρό διάλλειμα στην καθημερινότητα μια λυτρωτική απόδραση για όποιον κάνει την διαδρομή στα μονοπάτια του δασικού στολιδιού που αγκαλιάζει νοτίως την πόλη των τυφλών που δεν βλέπουν τι θησαυρός της φύσης υπάρχει λίγα λεπτά μακριά από το κέντρο της πόλης …
Παίρνω μία βαθειά ανάσα και επιστροφή στην καθημερινότητα . Η κατηφόρα δίνει την σκυτάλη στην βουνίσια πορεία κάτω από πεύκα, βελανιδιές, φλαμουριές, καρυδιές και άλλα πανέμορφα δένδρα. Μία γαλήνη, μία αρμονία ,μία ηρεμία, μία αναγέννηση, ψυχική και σωματική , λούζουν σαν λυτρωτικός ιδρώτας την σκέψη και το κορμί του ορειβάτη. Σε λίγα λεπτά φτάνω στο σημείο εαρινής κατολίσθησης όπου οι πληγές που άφησε μπαλώθηκαν ..Ευτυχώς είπα εισακούστηκαν οι φωνές αγωνίας , έστω και λίγο πριν τα πρωτοβρόχια.Ο ήχος του ποταμού στην κάθοδο υπενθυμίζει ότι η πόλη είναι λίγα βήματα κοντά .¨Ένα μικρό διάλλειμα στην καθημερινότητα μια λυτρωτική απόδραση για όποιον κάνει την διαδρομή στα μονοπάτια του δασικού στολιδιού που αγκαλιάζει νοτίως την πόλη των τυφλών που δεν βλέπουν τι θησαυρός της φύσης υπάρχει λίγα λεπτά μακριά από το κέντρο της πόλης …
Αυτή η διαδρομή , η βουνίσια περιπλάνιση συνεχίζεται για χρόνια, κάθε εποχή του έτους, κάθε χειμώνα , άνοιξη , φθινόπωρο και πάλι χειμώνα .Ακόμη και με χιόνια, ανεβαίνω εκεί ψηλά από την πόλη …Από την εποχή που με ανέβαζε ο παππούς μου μέχρι πρόσφατα πριν από λίγα χρόνια όταν "άνοιξα τα μάτια μου και ξαναθυμήθηκα αντίκρισα αυτά τα βουνίσια μονοπάτια του λόφου του Αγίου Παντελεήμονα μέχρι τον Σταυρό .
Άφιξη αργά απόγευμα στο σπίτι. Κάθομαι στον εξώστη και αγναντεύω . Αυτός ο επιμήκης περιαστικός λόφος είπα ότι θα ήταν ακόμη καλύτερα να μην ήταν λησμονημένος από τους ανθρώπους της πόλης. Μπορούν να γίνουν θαυμάσιες μικρές παρεμβάσεις όπου θα προσελκύσουν πολλούς επισκέπτες μα δυστυχώς όλοι έχουν στραμμένα τα μάτια τους στα πλακάκια ,στην άσφαλτο και στο τσιμέντο του κέντρου της πόλης. Άς είναι και έτσι που είναι ξεχασμένο είπα. Προσφέρει πολύ σημαντικότερα πράγματα για όσους ανεβαίνουμε εκεί πάνω όχι με αυτοκίνητα με λουστρίνια ή κουστούμια αλλά με τα ποδαράκια μας,μ ένα κλαδί πεύκου για μπαστούνι , με μία φιάλη νερό ή μ ένα μικρό σακίδιο στην πλάτη για να απολύσουμε την μαγεία της φύσης η οποία απέχει λίγα λεπτά της ώρας από την πόλη , από το σπίτι μας. Μακάρι να μείνει έτσι αναλλοίωτο είπα Μόλις βράδιαζε στην πόλη και οι ακτίνες του ήλιου άφηναν τις τελευταίες πινελιές φωτός απάνω στο δενδρώδες ανάγλυφό του .
Η ευλογία του Θεού στην πόλη ,είναι αυτός ο λόφος με το Σταυρό και απο κάτω το ποτάμι……
Στο πικάπ του πειρατικού ραδιοσταθμου Βουνίσιος Ακτιβιστής συνεπαρμένος τα όσα έζησα σήμερα στα μονοπάτια του περιαστικού δάσους επέλεξα να μας κάνουν μουσική συντροφιά οι νοσταλγικοί στίχοι ενός Αμερικάνικου ροκ συγκροτήματοςKANSAS "DUST IN THE WIND"
Άφιξη αργά απόγευμα στο σπίτι. Κάθομαι στον εξώστη και αγναντεύω . Αυτός ο επιμήκης περιαστικός λόφος είπα ότι θα ήταν ακόμη καλύτερα να μην ήταν λησμονημένος από τους ανθρώπους της πόλης. Μπορούν να γίνουν θαυμάσιες μικρές παρεμβάσεις όπου θα προσελκύσουν πολλούς επισκέπτες μα δυστυχώς όλοι έχουν στραμμένα τα μάτια τους στα πλακάκια ,στην άσφαλτο και στο τσιμέντο του κέντρου της πόλης. Άς είναι και έτσι που είναι ξεχασμένο είπα. Προσφέρει πολύ σημαντικότερα πράγματα για όσους ανεβαίνουμε εκεί πάνω όχι με αυτοκίνητα με λουστρίνια ή κουστούμια αλλά με τα ποδαράκια μας,μ ένα κλαδί πεύκου για μπαστούνι , με μία φιάλη νερό ή μ ένα μικρό σακίδιο στην πλάτη για να απολύσουμε την μαγεία της φύσης η οποία απέχει λίγα λεπτά της ώρας από την πόλη , από το σπίτι μας. Μακάρι να μείνει έτσι αναλλοίωτο είπα Μόλις βράδιαζε στην πόλη και οι ακτίνες του ήλιου άφηναν τις τελευταίες πινελιές φωτός απάνω στο δενδρώδες ανάγλυφό του .
Η ευλογία του Θεού στην πόλη ,είναι αυτός ο λόφος με το Σταυρό και απο κάτω το ποτάμι……
Στο πικάπ του πειρατικού ραδιοσταθμου Βουνίσιος Ακτιβιστής συνεπαρμένος τα όσα έζησα σήμερα στα μονοπάτια του περιαστικού δάσους επέλεξα να μας κάνουν μουσική συντροφιά οι νοσταλγικοί στίχοι ενός Αμερικάνικου ροκ συγκροτήματοςKANSAS "DUST IN THE WIND"
