Λάζος ο βουνίσιος.
"Εις το βουνό ψηλά εκεί....είναι εκκλησιά μοναχική...η Αγία Κυριακή"
Μία άλλη γραφική γωνιά , μία όαση γαλήνης, η οποία ευρίσκεται πολύ κοντά στην πόλη της Φλώρινας είναι το εκκλησάκι της Αγίας Κυριακής στο περιαστικό λόφο-δάσος του Αγίου Παντελεήμονος . Ευρίσκεται στο τέλος της ασφάλτινης οδού Ηλία Βυζάντη λίγα μέτρα πιό πάνω απο το κατάστημα του Φ.Ο.Ο.Φ. ( Φυσιολατρικός Ορειβατικός ¨Ομιλος Φλωρίνης).
Η πρόσβαση γίνεται με δύο τρόπους, τον εύκολο αλλα και τον δύσκολο. Η εύκολη διαδρομή γίνεται με αυτοκίνητο μέχρι την σιδερένια πόρτα του εκτροφείου αγρίων θηραμάτων της δασικής υπηρεσίας Φλώρινας κι απο εκεί μεσω των τσιμεντένιων σκαλοπατιών στο εκκλησάκι. Η δύσκολη διαδρομή γίνεται ακολουθώντας τα δασικά μονοπάτια που ξεκινούν α) απο την οδό Αιμιλιανού, β) απο τα σπήλαια στο Γιάζι - Βαρόσι και τέλος γ) απο την εκκλησία παλαιοημερολογητών "η κοίμησις της Θεοτόκου" στην πλατεία σχολείων όπου ευρίσκεται γλυπτό ανάγλυφο του Φλωρινιώτη εικαστικού κ. Δογούλη. Όλα τα δασικά μονοπάτια συναντιόνται στην τελευταία στροφή της οδού Ηλία Βυζάντη πρίν το κατάστημα Φ.Ο.Ο.Φ . Στο σημείο για διευκόλυνση εντοπισμού σας υπάρχει ένα ξύλινο σπιτάκι αγνώστου χρηστικότητας - μάλλον διακοσμητικό , πλάι απο έναν κατατοπιστικότατο χάρτη των μονοπατιών της δασικής υπηρεσίας. Σε όλα τα μονοπάτια των βουνών μας, υπάρχουν κατατοπιστικότατες πινακίδες της Δ.Υ. σχετικά με το υψόμετρο την κατέυθυνση του μονοπατικού κ.α. χρήσιμες πληροφορίες.Ανηφορίζοντας μία πέτρινη σκάλα στα αριστερά υπάρχει η δίοδος μονοπατιού προς την κορυφή με τον Σταυρό και το παρεκκλήσι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Βαδίζοντας ευθεία μέσα απο ένα υπέροχο πευκόδασος και βελανιδόδασος συναντάμε μία παλαιά βουνίσια βρύση . Στο σημείο εκείνο ανυψώνοντας αριστερά πάνω το βλέμμα μας διακρίνεται το καμπαναριό και οι εξώστες του παρεκκλησίου. Εκεί θα συναντήσει ο ορειβάτης τσιμεντένια σκαλοπάτια και μέσα σε λίγα λεπτά θα βρεθεί στο εκκλησάκι, ένα κόσμημα του περιαστικού δάσους της πόλης.
Προσωπικά το έχω ονομάσει το "μπαλκόνι της Φλώρινας" για την ανεπανάληπτη πανοραμική θέα της πόλης και των πέριξ βουνών της όπως το ύψωμα 1033, η "¨τάιμα", και στο βάθος αριστερά ο βαρνούντας και η κορυφή της βίγλας πισοδερίου Φλώρινας. Το εκκλησάκι χτίσθηκε το 1968 δωρεά οικογένειας Φλωρινιωτών Την ίδια εποχή περίπου όπου αείμνηστος και αγαπημένος μου Μητροπολίτης Αυγουστίνος Καντιώτης κατασκεύαζε στην κορυφή του λόφου του Αγίου Παντελεήμωνα το Σταυρό τον οποίο παρατηρούσα με θαυμασμό απο ένα μικρό παράθυρο του πατρικου σπιτιού μου.
Το εκκλησάκι εορτάζει κάθε 7 Ιουλίου του έτους της Μεγαλομάρτυρος Αγίας Κυριακής όπου γίνεται δοξολογία παρουσία πιστών προσκυνητών. Προηγουμένως γίνεται η σχετική προεργασία συντήρησης του χώρου ( καθαριότητα, ασβέστωμα , καθαρισμός σκαλοπατιών , εσωτερικό ναού κλπ). Στο σημείο καθόλιν την διάρκεια του έτους συναντώ ανθρώπους κάθε ηληκίας που πάνε ανάψουν το κεράκι τους ακόμη και τουρίστες με φωτογραφικές μηχανές που αποθανατίζουν το αλπικό τοπίο απο την επίπεδη οροφή με τις δύο καμπανούλες . Η θέα απο εκεί είναι μοναδική όπου στα μάτια του επισκέπτη ξετυλίγεται το μοναδικής φυσικής ομορφιάς τοπίο .Υπάρχει στο ισόγειο τσιμεντένιο0 στέγαστρο με παγκάκια και μία εσοχη σάν τραπέζι για το σχετικό κολατσιό πίκ νικ. Στο πλάι είναι ο Ιερός Ναός με το προσκύνημα της εικόνας και στην άλλη άκρη ένα δωμάτιο και ένα εικονοστάσι. Παλαιότερα το δώμα αυτό ήταν ξενώνας ιερέα ή ιερομόναχου ο οποίος σήμερα δέν υπάρχει. Σήμερα οι εσωτερικοί χώροι είναι κλειστοί επι μονίμου βάσεως προς αποφυγή κινδύνου βανδαλισμών του παρεκκλησίου απο διαφόρους..
Πρόσφατα ο χώρος αναδιαμορφώθηκε κυρίως η ταράτσα διότι να βρόχινα νερά εισβάλλαν στο εσωτερικό του ναού και διαφαινόταν ο κίνδυνος διάβρωσης . Τοποθετήθηκαν παγκάκια ξεκουρασης των επισκεστων και νέα σιδερένια καγκελόφραξη διότι το παρεκκλησι είναι κατασκευασμένο πάνω σε βράχο και υπάρχει κίνδυνος πτώσης όσων περιφέρονται αμέριμνα στον χώρο.
Τα παλαιά χρόνια ήταν αγαπημένος προορισμός οικογενειών ή παρεών νεαρών που έκαμναν εκδρομές στο βουνό. Το γνώρισα για πρώτη φορά την δεκαετία του 1970 σε μία οικογενειακή εκδρομή . Συχνά ο πατέρας μου εξηγούσε τις Αγιογραφίες που περιεργαζόμουν στους τοίχους του ναού. Υπήρχε μία εικόνα , δέν γνωρίζω εάν υπάρχει ακόμη, που μου προξένησε ιδιαίτερο ενδιαφέρον . Την αναπαράσταση του Παραδείσου και της Κολάσεως - κατα την Δευτέραν Παρουσίαν κατα τας Γραφάς. Τήν συγκεκριμένη παράσταση την έχω συνδέσει για κάποιο ανεξήγητο λόγο με το βουνίσιο εκκλησάκι.Απο τα σκαλοπάτια αγνάντευες όλη την πόλη. Οι βελανιδιές ήταν χαμηλές εν αντιθέση με το σήμερα.που βλέπεις σχεδόν την μισή Φλώρινα. Το βλέμα ατένιζε και έψαχνε το πατρικό σπίτι εκεί κάτω στο "ρέμα με τις κεραμμυδοσκεπεςΤα ελάχιστα αυτοκίνητα και οι διαβάτες τότε φάνταζαν σάν...μυρμήγκια. Κάπως έτσι ατενίζεις απο εκεί ψηλά και απο τον Σταυρό ψηλότερα την Φλώρινα που έχει φυσικά γίνει αγνώριστη με τις αντιαισθητικές πολυκατοικίες. Αναμνήσεις απο τα Γυμνασιακά Λυκειακά έτη έρχοντε στο μυαλό κάθε φλωρινιώτη . Πήγαινα εκεί με συμμαθητες για να καπνίσουμε μακριά απο τα βλεματα καθηγητών ή γονέων διότι τότε έπεφτε η σχετική τιμωρία σε όποιον κάπνιζε δημοσίως ( αποβολή και κάλεσμα κηδεμόνων κλπ κλπ στο σπίτι). Αργότερα μονάχος όπως σήμερα ή με παρέες με μηχανάκια σκαρφαλώναμε εκεί. Εκεί στο τέλος της οδού Ηλία Βυζάντη έφαγα το πρώτο πέσιμο μαθαίνοντας οδήγηση μοτοποδηλάτου.Το εκκλησάκι αλλα και όλο το περιαστικό δάσος του λόγου Αγίου Παντελεημονος ήταν το "καταφύγιο" της νεολαίας όπου έκαμναν συχνά αποδράσεις απο το ασφυκτικό βλέμμα της υπερσυντηριτικής μικρής κοινωνίας.
Απο το εκκλησάκι αυτό τα δειλλινά του θέρους είναι μαγευτικά. Ειδικά σάν ο ήλιος γέρνει κουρασμένος στην τραχειά κορυφογραμμή του Βαρνούντα .Απο εκεί μπορείς να ατενίζεις το καλύτερο ηλιοβασίλεμα στην Φλώρινα. Μέχρι και Γερμανούς ή Σουηδούς τουρίστες συνάντησα πέρσυ το φθινόπωρο οι οποίοι δέν σταμάταγαν να "τραβούν φωτογραφίες αποθανατίζοντας το αλπικό τοπίο. Τα δένδρα του περιξ δάσους κυρίως βελανιδιές προσδίδουν στον επισκέπτη μοναδικές στιγμές πλυμμηρισμένες απο ήχους και λαλιές της φύσης. ¨Οπως το θρόισμα των δένδρων, τα μελωδικά χαιδέματα των χιλιάδων καρδερίνων που φωλιάζουν σε αυτά. Το φθινόπωρο χανεσαι στις ατελείωτες εναλλαγές πορτοκαλοκιτρινοκαφέ αποχρώσεων των βελανιδόφυλλων .Τις ζεστές ημέρες απο το ελάχιστο νερό που στάζει στην μία απο τις δύο βουνίσιες βρύσες ( δωρεά φυσιολατρών φλωρινιωτων) πουλάκια του δάσους ακόμη και σκιουράκια έχω συναντήσει να πλατσουρίζουν για να δροσιστούν μα κυρίως ξεδιψάνε . Απο το καμπαναριό αγναντεύεις τα σύννεφα με τα περίεργα σχήματα, χρωματικές αποχρώσεις του δειλλινού, το υπερήφανο φτερούγισμα χρυσαετών ή το αποδημητικό δρομολόγιο των αργυροπελεκάνων πελαργών προς τον βαρνούντα με τελικό προορισμό τα υγρά λιβάδια των νεραιδολιμνών τις Πρέσπες Μικρή και Μεγάλη. Σε έναν σιωπηλό διαλογισμό σάν προσευχή μέσα στην φύση γαληνεύουν οι αισθήσεις ορειβάτη πεζοπόρουν Μόνο το αστικό βουιτό που αντηχεί στην πλαγιά εκείνες τι στιγμές ραγίζει την ησυχία του δάσους. Ο επισκέπτης μπορεί να ανάψει ένα κεράκι στην Αγία Κυριακή να συνομιλήσει νοερά με Εκείνον. Τον χειμώνα ανάμεσα απο τις νεφελοσκεπείς και χιονοσκέπαστες βουνοκορφές , τις γυμνές απο φύλλα κορμοστασιές βελανιδιών ,η πόλη σκεπασμένη απο την ομίχλη , το γνωστό σινιάκι. κάπου εκεί απο εκεί ψηλά μπορεί ο ορειβάτης να διακρίνει την καμινάδα του σπιτιού του . Να βαδίσει συχνά στο απάτητο χιόνι που φτάνει μέχρι το..γόνατο. Απο τα μέσα φθινοπώρου μέχρι πρίν...χιονίσει θα περπατήσεις σε ένα παραδεισένιο τοπίο στρωμμένο απο τα ζωηρά χρώματα μώβ ζουμπουλιών όπου είναι διάσπαρτα κάτω απο τα δένδρα. Το θέρος στο εκκλησάκι η δροσερή άυρα με την σκιά των δένδρων χαρίζουν ξεκούραση στον ορειβάτη επισκέπτη. Εδώ μπορεί να εμπνευστεί κάθε κάλλιτέχνης ...έδω στο παρεκκλήσι της Αγίας Κυριακής.
Σάς περιέγραψα την ευλογία με λέξεις και χρώματα για όποιον προσκυνητή επισκέπτη ή ορειβάτη πεζοπόρο αποφασίσει ( μετα πόδια ) όλες τις εποχές του έτους να κάνει την ανάβαση στο εκκλησάκι αυτό. Τίς νύχτες αγναντεύω απο την πολη τα αμυδρά φώτα του αναπολώντας εικόνες κυρίως τον χειμώνα απο τις μοναχικές περιπλανήσεις μου προς αυτό και όχι μόνο. Τότε ένα δειλλινό του Νοέμβρη όπου είχε σκοτεινιάσει και είχα χαθεί στο σκοτεινό δάσος μέσα στο περιφραγμένο χώρο της δασικής υπηρεσίας . Σάν αντίκρυσα τα φώτα του παρεκκλησιού ένιωσα λύτρωση κάτι σάν σωτηρία μέσα στο πυκνό σκότος του δάσους. Είχα φτάσει στον προορισμό μου , είπα.Στην μοναχική εκκλησία της μεγαλομάρτυρος Αγίας Κυριακής του περιαστικου παράδεισου της Φλώρινας.
Αντί επιλόγου σάς εύχομαι καλό καλοκαίρι μέ ένα βίντεο όνειρο.....
.
