Τοπίο στην ομίχλη

Γράφει ο Λάζος ο Βουνίσιος

Σινιακι είναι η ομίχλη που κάθεται για ημέρες ή εβδομάδες επάνω απο την Φλώρινα και τον ορεινό λεκανοπέδιο της , μέχρι να φυσήξει ούριος θερμός άνεμος εκεί απο το υπερήφανο το Βίτσι. Σινιάκι λές και ζούμε μονίμως στα σύννεφα εδώ απάνω στην Φλώρινα σάν το νεφελοσκεπές βουνό μου .Ενα καιρικό φαινόμενο που χαρακτηρίζει την φλώρινα αλλά και την ψυχοσύνθεση των  αδιόρθωτων ανθρώπων της. Σινιάκι χειμώνα καλοκαίρι.

Τυχαία ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος δέν επέλεξε το τίτλο "τοπίο στην ομίχλη" σε μία ταινία που γύρισε στον Σακολέβα Τύχαία δέν εμπνεύστηκε απο το τοπίο στην ομίχλη ότανπρωτοήρθε στην Φλώρινα. Σινιάκι δηλαδή ομίχλη, ορατότητα μηδέν , διορατικότητα υπο του μηδενός θερμοκρασία, απομόνωση , γκρίζο. Δέν βλέπεις στα 50 μέτρα παραπέρα. Κλείνεσai στο εαυτό σου, στο σπιίτι σου καθώς χαζεύεις αυτό τρο γκρίζο νέφος το οποίο΄έπειτα γίνεται παγωμένο χιόνι σάν πάχνη τα βράδυα.

Σινιάκι σε ένα "βαλκάνιο" ατελείωτο χειμώνα που ξεχωρίζει απο τον χειμώνα της μεσογείου. Άνθρωποι που δέν βλέπουν μακρύτερα απο το φράγμα του σινιακίου. Τα χνώτα μπρεδεύονται με τον καπνό του τσιγάρου.Καταστάσεις σάν την ομίχλη σε εμποδίζουν να δείς με διάυγεια το μέλλον. Συγγενές φαινόμενο με την συσκότηση του σπηλαίων της αβύσου. Αδυνατείς να ατενίσεις το υπερήφανο βουνό, την απέραντη πεδιάδα, το μέλλον, το παρόν , το παρελθόν. Λές και κάποια αόρατα χέρια βάλαν ένα γκρίζο πέπλο να αδυνατούμε να  διακρίνουμε τα σημαίνοντα διμαελισμένοι στις  απέναντυ όχθες του Σακολέβα .Καρόδρομοι με μηδενική ορατότητα εις τους οποίους κινδυνέυεις να συγκρουστείς με κανα μεθυσμένο φορτηγό ή αδέσποτο μοσχάρι που τό έσκασε απο τον κανένα σταύλο.Ομίχλη σάν την ζωή μας, σάν το μέλλον σάν τον Μέγα Αλέξανδρο που ψάχνει το άγαλμά του στην πλατεία.Απομόνωση μία λέξις συγγενική με την ομίχλη δηλ το σινιάκι . Σάν το άδειο σιδηροδρομικό σταθμό με σκουριασμένες τις ράγες του τραίνου που χάθηκε μέσα στο σινιάκι.

Ένα τοπίο ξεχασμένο μέσα στο σινιάκι της μακρόστενης  χαράδρας κι άς έχει ηλιόλουστη λιακάδα στην Βίγλα 'η στην Πρέσπα. ( βλ φωτο )

 Απο το βουνό αγναντεύω την Φλώρινα βυθισμένη στο σινιάκι , τα κορφοβούνια γίνονται νήσοι,ο κάμπος προκαταλισμιαία θάλασσα, χαμένοι άνθρωποι μέσα στο παγωμένο σινιάκι. Η παγωνιά τρυπάει τα κόκκαλα σου σάν διαβαίνεις το μέσο της πεδιάδας. Ένα γκρίζο περιβάλλον λές και ταξιδεύεις σάν την Περεφόνη σε μυστηριώδεις τόπους του Άδη . Με τα όρνεα να κάθονται στα κλαδιά των παγωμένων δένδρων να περιμένουν καρτερικά τα επόμενα θύματα τους.Ένας λευκόγκριζος μαδύας που αρχίζει απο το 6ο χλμ μέχρι τα στενά στην Βέυη, το Κλειδί ,στο Κιρλί δερδένι.Απομόνωση δέν λές τίποτα ειδικά τώρα που χάθηκε η αουτομοτρίς εκεί να δείς σινιάκι. Στην Κοζάνη κάνει καλοκαίρι και εμείς με σινιάκι Δεκέμβρι με το σινιάκι μονίμως να μας δέρνει. Μέχρι και ο ήλιος φαντάζει σάν φεγγάρι στην απέραντη νύχτα.

Σινιάκι επίσης είναι εκείνη η ψυχολογική κατάστασις όπου συναντάς στα μονοπάτια συνέχεια σκυθρωπούς ανθρώπους, μοναχικές φιγούρες, μούρες σκυθρωπές , σκεπτικές , καταβεβλημένες, ροδοκόκκινα πρόσωπα απο το κρύο διχως χαμόγελο , δίχως ελπίδα, μάτια γεμάτα αγωνία , αμφισβήτηση, ή χλωμά πρόσωπα δίχως ίχνος ευαισθησίας ,εν τω βάθει απελπισία. Στήν πόλη κάτω απο το σινιάκι ελάχιστους συναντάς στους δρόμους.¨Ολοι κλειστήκαν στα καβούκια τους ή στις  μεγαλοπρεπείς επάυλεις ή καλύβες τους. Ο κόσμος στα σπίτια όχι δίπλα στο τζάκι , αντικατασταθήκε απο τα καλοριφέρ , αλλα δίπλα στην τηλεόραση , αντικατέστησε την αρχέγονη εστία. Με αυτήν ξυπνάει, με αυτήν τρώει, με αυτήν "διασκεδάζει", με αυτήν κοιμάται.

Σινιάκι ο μόνος  θόρυβος που ακούγεται είναι το γαύγισμα κάποιων παρατειμένων σκύλων στην πλατεία.Τα καφενεία και τα μπάρς κάνουν τζίρο σαββατοκύριακα και αργίες .Βγάζουν τα σπασμένα όλης της βδομάδος. Μόνη κίνηση τις Τετάρτες στην λαική ανάμεσα σε πράσα και κρεμμύδια. Τα κράσπεδα στον Σακουλέβα μουσκεμένα μουχλιάζουν στήν υγρασία τους πλάι στα ερειπια και αρχοντικά του Βαροσίου.

Το σινιάκι μήπως είναι μία κατ επίφαση προβαλόμενη εικόνα; Προφανώς και όχι για τους λίγους προνομοιούχους η κατάσταση δέν  τους αγγίζει δέν τους επιρεάζει την αισθητική ή της αναίσθητη ψυχολογία τους . Τρανή απόδειξη οι αντιαισθητικοί μουσαμάδες της πλατείας παντελώς αποκομένοι απο την γκρίζα πραγματικότητα του σινιακίου. Σάν τον σκρούτζ μακ ντάκ ( σκρούτζ η πάπια ) κάθε βράδυ μετράν και ξαναμετράν τα μασούρια μέσα στα οποία κολυμπάνε ( ωσάν τα καρχαριοειδή υπο όντα)  Για τον πολύ κόσμο κάτω απο το σινιάκι, δηλαδή όλους  εμάς τους υπόλοιπους , δέν είναι ξεκομμένη σκληρή πραγματικότητα διόλου υποφερτή ώρες ώρες.Το σινιάκι είναι σάν τους ζωγραφικούς πίνακες . Απο κοντά θαμπώνει το βλέμμα σου είναι δυσδιάκριτα τα πάντα .Όμως εδώ απο ψηλά στο βουνό είναι ευδιάκριτα τα σχήματα οι φιγούρες τα χρώματα .Μεγάλε Αδερφέ απέτυχες.Η άγνοια είναι δύναμη ( Τζώρτζ ¨Οργουελ) ή μήπως κάνω λάθος Διαψέυστε με ...

        

Φωτορεπόρτερ και μουσική επιλογή ........Λάζος ο Βουνίσιος.